Uzasadnienie
J. J., reprezentowany przez pełnomocnika S. J. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] określającą łączne zobowiązanie pieniężne za 2012 rok.
Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 sierpnia 2012 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie do usunięcia braków zostało doręczone 31 sierpnia 2012 r.
W odpowiedzi na powyższe wezwania pełnomocnik skarżącego nadesłał do Sądu pismo wyjaśniając, że w sprawie niniejszej przedmiot zaskarżenia nie posiada wartości materialnej.
W związku z treścią odpowiedzi, pełnomocnik skarżącego został ponownie wezwany do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia pod rygorem odrzucenia skargi oraz zostali pouczeni, że wartość przedmiotu zaskarżenia odpowiada kwocie podatku kwestionowanej w skardze (szczegółowa treść wezwania k.14 akt sądowych). Wezwanie zostało doręczone w sposób prawidłowy w dniu 5 października 2012 r.
W zakreślonym terminie pełnomocnik nie podał wartości przedmiotu zaskarżenia, wystosował natomiast pismo z dnia 11 października 2012 r. w którym wyraził stanowisko, że w jego przekonaniu "w tym przypadku przedmiot zaskarżenia po prostu nie posiada wartości materialnej".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej "ppsa", w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty.
W sprawie niniejszej, zgodnie z art. 216 ppsa wartością przedmiotu zaskarżenia była należność pieniężna objęta zaskarżoną decyzją.
W związku z tym, iż niewskazanie wysokości spornej kwoty uniemożliwiło nadanie prawidłowego biegu sprawie, pełnomocnik J. J. został wezwany, w trybie art. 49 § 1 tej ustawy, do uzupełnienia powyższego braku formalnego skargi.
Jak wskazano powyżej, brak formalny skargi nie został do dnia dzisiejszego uzupełniony.
Tym samym biorąc pod uwagę dyspozycję art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, stanowiącą, iż Sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono braków formalnych skargi – należało orzec jak w sentencji.