Uzasadnienie
Okręgowa Rada Adwokacka w L., pismem z dnia 24 października 2016 r., w wykonaniu postanowienia referendarza sądowego z dnia 31 sierpnia 2016 r. o przyznaniu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów i ustanowienia pełnomocnika, do udzielenia pomocy prawnej stronie skarżącej wyznaczyła adwokata L. M., która zgłosiła się do sprawy i uczestniczyła w postępowaniu toczącym się przed tutejszym Sądem. W dniu 11 stycznia 2017 r. pełnomocnik ten zwrócił się o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego oświadczając, że nie zostały one uiszczone w całości ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 11 stycznia 2017 r. oddalił skargę strony skarżącej na opisaną w rubrum niniejszego postanowienia decyzję, pozostawiając ów wniosek do odrębnego rozstrzygnięcia.
Pełnomocnik strony w dniu 28 marca 2017 r. złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powyżej przywołanego wyroku wraz z wnioskiem o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. W piśmie tym zawarł również oświadczenie, że koszty te nie zostały w całości ani w części opłacone.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. - wyznaczony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W odniesieniu do adwokatów powyższe zasady od dnia 2 listopada 2016 r. określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714).
W świetle § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Zgodnie zaś z § 4 ust. 2 rozporządzenia ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4, następuje z uwzględnieniem kryteriów, określonych pkt 1-4 tego przepisu.
Opłata w sprawie przed sądem administracyjnym, w sprawie, w której przedmiotem sporu nie była należność pieniężna ani też orzeczenie Urzędu Patentowego wynosi w pierwszej instancji - w myśl § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia - 240 zł.
Zgodnie zaś z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia opłata w sprawie przed sądem administracyjnym, w drugiej instancji, za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, wynosi 50% opłaty określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam adwokat - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Mając na uwadze powyższe uregulowania referendarz sądowy przyznał adwokatowi L. M. za reprezentowanie strony w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji wynagrodzenie w wysokości 240 zł oraz za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynagrodzenie w wysokości 120 zł, łącznie kwotę 360 zł, którą zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia należało powiększyć o 23 % podatku od towarów i usług. Tym samym łączna suma wynagrodzenia wynosi 442,80 zł.
W ocenie referendarza sądowego tak wyliczona kwota jest adekwatna do udziału pełnomocnika w postępowaniu po wzięciu pod uwagę niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika, a także charakteru przedmiotowej sprawy, której stopień zawiłości nie był znaczny.
W związku z powyższym należało orzec o przyznaniu wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane w ramach prawa pomocy przyznanego stronie skarżącej z urzędu zgodnie z poczynionymi wyliczeniami na zasadzie wyżej powołanych przepisów.