Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał za nieuzasadnione złożone przez skarżącą S. K. ponaglenie na niezałatwienie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w terminie kontroli podatkowej w zakresie realizacji obowiązków podatkowych podatnika wynikających z przepisów prawa podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r.
Niezgadzając się z powyższym postanowieniem skarżąca w dniu 11 lipca 2017 r. złożyła za pośrednictwem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w której zarzuciła błędne rozumienie przez organy art. 284 b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 poz. 201 ze z. dalej "op") i wskazała, że kontrola podatkowa winna być zakończona bez zbędnej zwłoki.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej odrzucenie podnosząc, iż na wydane postanowienie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, że postanowienie wydane w przedmiocie uznania ponaglenia za nieuzasadnione nie jest postanowieniem, na które przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm. dalej "ppsa"). Ponaglenie z art. 141 § 1 op nie stanowi bowiem środka zaskarżenia, nie służy kontroli rozstrzygnięć podjętych w postępowaniu administracyjnym, lecz ma na celu spowodowanie, aby rozstrzygnięcia takie w ogóle zostały wydane. Do ponaglenia nie mają zastosowania przepisy dotyczące zażaleń zamieszczone w art. 236-239 op. Postanowienie wydane w związku z rozpoznaniem wniesionego przez skarżącą ponaglenia, nie należy też do postanowień kończących postępowanie, dotyczy bowiem kwestii wpadkowej, tj. bezczynności organu lub przewlekłości postępowania zaistniałej w toku sprawy podatkowej.
Nie można też uznać, że postanowienie wydane w oparciu o art. 141 op jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, skoro jego celem jest spowodowanie jedynie tego, aby w sprawie zostało podjęte rozstrzygnięcie, lub jak w tym przypadku, aby organ kontrolny zakończył kontrolę podatkową bez zbędnej zwłoki. Postanowienie to nie jest zatem orzeczeniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ppsa i dlatego nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 19 marca 2012r., sygn. akt II FSK 145/12, LEX nr 1123043).
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa postanowił skargę jako niedopuszczalną odrzucić.