Wyrok WSA w Lublinie z 25 stycznia 2008 r., I SA/Lu 685/07

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 stycznia 2008 r.

Sprawa

sprawy ze skargi P. S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2002 r., 2003 r. i 2004 r. - oddala skargę.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek (spr.), Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, Asesor WSA Małgorzata Fita
Asystent sędziego Monika Bartmińska protokolant

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania A. w W. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2002, 2003 i 2004, utrzymało decyzję pierwszoinstancyjną w mocy.

Z akt sprawy wynikało, iż decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] została wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, po uchyleniu decyzji tego organu z dnia [...] przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta określił Spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za lata: 2002 - w kwocie 30.690,30 zł, 2003 - w kwocie 36.020,90 zł oraz 2004 - w kwocie 61.267,50 zł.

Z ustaleń organu podatkowego I instancji wynikało, że Spółka nie zadeklarowała do opodatkowania następujących budowli:

• stacji bazowej telefonii komórkowej B., oznaczenie BT –[...], zlokalizowanej przy ul. P., w Z.,
• rozbudowanej stacji bazowej telefonii komórkowej B., oznaczenie BT [...], zlokalizowanej na dachu elewatora, przy ul. N., w Z.
• stacji bazowej telefonii komórkowej B., oznaczenie BT – [...], zlokalizowanej na dzwonnicy Katedry przy ul. K. w Z.,
• zmodernizowanej stacji bazowej telefonii komórkowej B., oznaczenie BB [...], zlokalizowanej na terenie elektrociepłowni "C." przy ul. H., w Z. W deklaracjach na 2003 i 2004 r. Spółka wykazała do opodatkowania jedynie stację bazową telefonii komórkowej oznaczenie BT-[...], zlokalizowaną przy ul. O. w Z. Wartości przedmiotowych budowli została ustalona przez organ podatkowy na podstawie przedłożonej przez Spółkę dokumentacji księgowej (wyciągi z tabel amortyzacyjnych), w następujących wielkościach:
• za 2002 r., wg wartości stanowiącej podstawę odpisów amortyzacyjnych na dzień 1 stycznia 2002 r. (dla budowli oznaczonej symbolem BT - [...] - 912.071,14 zł oraz dla budowli oznaczonej symbolem BT –[...]- 622.443.69 zł), co razem dawało podstawę opodatkowania w 2002 r. w kwocie 1.534.415,83 zł
• za 2003 r., wg wartości stanowiącej podstawę odpisów amortyzacyjnych na dzień 1 stycznia 2003 r. (dla budowli oznaczonej symbolem BT – [...]- 910.653,23 zł, dla budowli oznaczonej symbolem BT – [...] - 622.443,69 zł oraz dla budowli oznaczonej symbolem BT – [...] - 267.949.24 zł), co razem dawało podstawę opodatkowania w 2003 r. w kwocie 1.801.046,16 zł
• za 2004 r., wartości stanowiącej podstawę odpisów amortyzacyjnych na dzień 1 stycznia 2004r. (dla budowli oznaczonej symbolem BT – [...] - 800.737,95 zł, dla budowli oznaczonej symbolem BT - [...] - 922.911,39 zł, dla budowli oznaczonej symbolem BT - [...] - 622.443,69 zł, dla budowli oznaczonej symbolem BT - [...] - 437.660,32 zł, dla budowli oznaczonej symbolem BT – [...] - 279.622.43 zł), co razem dawało podstawę opodatkowania w 2004 r. 3.063.375,78 zł

Organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że stacje bazowe telefonii komórkowej podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, przyjmując jako dowody w sprawie decyzje Prezydenta Miasta o pozwoleniu na budowę oraz decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego.

W odwołaniu pełnomocnik strony skarżącej zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, a mianowicie:

• art. 2 ust 1 pkt 3 w związku z art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 z późn. zm.), w związku z art. 3 pkt 1-4 i 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. Nr 156 z 2006 r. poz. 1118 z późn. zm.), poprzez uznanie, iż zakresem przedmiotowym podatku od nieruchomości objęte są urządzenia teletechniczne umieszczone na wieży kościoła, na kominie,
• art. 194 w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie decyzji administracyjnej wydanej w innym postępowaniu administracyjnym za jedyny dowód w postępowaniu podatkowym,
• art. 197 § 1 i art. 198 § 1 w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej, z powodu nie powołania w sprawie biegłego posiadającego specjalistyczna wiedzę z zakresu budownictwa i telekomunikacji w sytuacji, gdy ocena sprawy wymagała wiadomości specjalnych oraz nie przeprowadzenia oględzin, w przedmiocie ustalenia, czy stacje bazowe telefonii komórkowej są urządzeniami budowlanymi, czy urządzeniami teletechnicznymi,
• art. 210 § 4 w związku z art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez brak uzasadnienia prawnego i faktycznego w zaskarżonej decyzji, dotyczącego zmian w przepisach prawnych mających miejsce od 1 stycznia 2003 r.,
• art. 21 ust. 3 w związku z art. 207 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie jednej decyzji podatkowej dotyczącej wymiaru podatku za okres trzech lat podatkowych.

W ocenie spółki stacje bazowe telefonii komórkowej nie są budowlami i nie mogą stanowić przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołanie podzieliło wykładnię organu I instancji przepisów. art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wskazując, że z ich treści wynika, iż przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są budowle, których definicja została podana w art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy z odwołaniem do przepisu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.

Zważyło, że uregulowanie w ten sposób przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości nastąpiło w ustawie z dnia 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200 z 2002 r., poz.1683) obowiązującej od stycznia 2003r. W wyniku przedmiotowej nowelizacji nastąpiło doprecyzowanie przepisów i wyeliminowanie występujących trudności interpretacyjnych.

Wskazało, iż w stanie prawnym obowiązującym przed tą datą przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie zawierały samodzielnej definicji "budowli" oraz nie odwoływały się w tym względzie do przepisów Prawa budowlanego, stąd określenie przedmiotu opodatkowania następowało w drodze wykładni językowej ustalającej znaczenie pojęcia "budowla" oraz uwzględniającej treść przepisów prawa budowlanego, a przyjęta nowelizacja wyeliminowała występujące rozbieżności, co do zaliczenia poszczególnych obiektów budowlanych do przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Z tych względów, w ocenie organu odwoławczego, podniesiony zarzut braku uzasadnienia faktycznego i prawnego dotyczącego zmian w przepisach prawnych mających miejsce od 1 stycznia 2003r, nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż proces subsumcji stanów faktycznych, w wyniku nowelizacji nie uległ zasadniczej zmianie i oparty jest o kompilację przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz stosownych unormowań zawartych w przepisach ustawy Prawo budowlane.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytaczając treść art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego stwierdziło, że kwalifikacja obiektów stacji bazowych telefonii komórkowej dokonana przez organ podatkowy I instancji, do kategorii "budowli" była prawidłowa, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, (por. wyrok z dnia 7 czerwca 2006 r., sygn. akt I SA/Lu 158/06 oraz wyrok z dnia 23 lutego 2007r., sygn. akt I SA/Lu 741//06).

Wywodziło ponadto, iż prawomocne decyzje organu administracji architektoniczno-budowlanej oraz organu nadzoru budowlanego, wydane na wnioski A., w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz pozwolenia na budowę stacji bazowych telefonii komórkowej przy ul. K. w Z. i na terenie elektrociepłowni C., czy też w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego - rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej, przy ul. N., H. i K. w Z. - będące podstawą dokonanych przez organ podatkowy I instancji rozstrzygnięć, a kwalifikujące stacje bazowe telefonii komórkowej jako obiekty budowlane są dokumentami urzędowymi w rozumieniu przepisu art. 194 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej i stanowią dowód okoliczności, które zostały w nich stwierdzone, a dokonana w ich treści kwalifikacja stanów faktycznych, jest wynikiem rozpoznania przez organy posiadające specjalistyczną wiedzę w zakresie prawa budowlanego.

Tym samym zarzut podatnika co do nie powołania w sprawie biegłego posiadającego specjalistyczną wiedzę z zakresu budownictwa i telekomunikacji oraz nie przeprowadzenia oględzin, w przedmiocie ustalenia, czy stacje bazowe telefonii komórkowej są urządzeniami budowlanymi, czy urządzeniami teletechnicznymi nie mógł zasługiwać na uwzględnienie, zwłaszcza że sam podatnik wskazał, iż stacje bazowe są środkiem trwałym, podając jednocześnie wartość tych stacji przyjętą jako podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych, co zgodnie z art. 4 ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, stanowiło podstawę opodatkowania.

Konkludując Kolegium stwierdziło, iż zaskarżona doń decyzja odpowiada prawu i wbrew twierdzeniom podatnika, organ podatkowy pierwszej instancji dokładnie wyjaśnił stan faktyczny, zebrał, rozpatrzył i ocenił całość materiału dowodowego w myśl reguł określonych w przepisach art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, a ocena ta nie cechuje się dowolnością i nie przekracza zasady swobodnej oceny dowodów. Podniosło też, że wydanie jednej decyzji podatkowej dotyczącej wymiaru trzech lat podatkowych nie narusza art. 21 § 3 w związku z art. 207 w/w ustawy.

Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego spółka A. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego I instancji zarzuciła:

• błędną interpretację art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez uznanie, iż zakresem przedmiotowym podatku od nieruchomości objęte są urządzenia teletechniczne zlokalizowane na istniejących obiektach budowlanych oraz art. 122 i 124 Ordynacji podatkowej w związku z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe rozpoznanie stanu faktycznego zastanego w sprawie i na tej podstawie wywodzenie negatywnych skutków prawnopodatkowych w stosunku do Spółki;
• naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez brak właściwego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji w zakresie zmian w przepisach prawnych mających miejsce od dnia 1 stycznia 2003 r.;
• błędną interpretację art. 194 w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie decyzji administracyjnej wydanej w innym postępowaniu administracyjnym za jedyny dowód w postępowaniu podatkowym;
• błędną interpretację art. 197 § 1 i 198 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej z powodu nie powołania w sprawie biegłego posiadającego specjalistyczną wiedzę z zakresu budownictwa i telekomunikacji w sytuacji, gdy ocena sprawy wymagała wiadomości specjalnych oraz nie przeprowadzenia oględzin, których przeprowadzenie wskazałoby, czy na istniejących już obiektach budowlanych np. wieży kościoła, kominie znajdują się urządzenia budowlane, czy też urządzenia teletechniczne;
• art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez brak właściwego uzasadnienia faktycznego w skarżonych decyzjach w związku z § 3 pkt 2, 9, 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r. nr 219, poz. 1864), poprzez nie uwzględnienie przy analizowaniu sprawy definicji normatywnych opisujących telekomunikacyjny obiekt budowlany, a także zupełne pominięcie przy wydawaniu rozstrzygnięcia dołączonej do odwołania interpretacji prawnej wydanej przez Główny Urząd Nadzoru Budowlanego (GUNB) w sprawie budowy stacji bazowych telefonii komórkowych.

W uzasadnieniu skargi Spółka podtrzymała w pełni argumentację odwołania i przytaczając przepisy ustawy Prawo budowlane konsekwentnie wywodziła, że urządzenia telekomunikacyjne zamontowane w spornych lokalizacjach nie stanowią przedmiotu opodatkowania, ponieważ nie są budowlą w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, a fakt wydania decyzji nazwanej "pozwoleniem na budowę" nie przesądza, iż jej przedmiotem jest odrębny obiekt budowlany, bo równie dobrze może dotyczyć wykonania robót przy obiekcie już istniejącym. Zdaniem Spółki tylko dowód z opinii biegłego, po przeprowadzonych oględzinach, mógłby służyć za dowód w sprawie na gruncie postępowania podatkowego, które jest postępowaniem autonomicznym, kierującym się zasadami własnej procedury podatkowej zawartymi w Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosząc o jej oddalenie argumentowało, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniosło, że określenia techniczne zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, takie jak definicje telekomunikacyjnego obiektu budowlanego, masztu antenowego, czy wieży antenowej nie wiążą organów podatkowych przy interpretacji ustaw, zostały stworzone dla potrzeby tego aktu (§ 3 rozporządzenia) i nie można ich traktować jako wiążących w całym systemie prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości w niniejszej sprawie za lata 2002-2004 są stacje bazowe telefonii komórkowej B..

Spór pomiędzy stronami sprowadza się do tego, czy stacje bazowe telefonii komórkowej zamontowane w spornych w sprawie lokalizacjach (dach elewatora, dzwonnica katedry) mogą stanowić przedmiot opodatkowania podatnikiem od nieruchomości, na mocy przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

W ocenie organów podatkowych obu instancji w zakresie przedmiotowym powołanej ustawy mieszą się również stacje bazowe telefonii komórkowej, jako budowle, przy czym budynek lub budowla, na której zamontowana jest taka stacja, może stanowić odrębny przedmiot opodatkowania w sytuacji, gdy budynek ten lub budowla jest przeznaczona do pełnienia również innych funkcji i tylko jego część jest przeznaczona do usytuowania na nim elementów stacji bazowej. W ocenie podatnika stacje bazowe to urządzenia telekomunikacyjne, a nie budowle w rozumieniu przepisów prawa podatkowego.

W przedmiotowej sprawie stan prawny obejmuje lata 2002-2004.

W 2002 r. zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegały budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna, przy czym ustawa, - w zakresie definicji- nie odsyła do przepisów prawa budowlanego. Dopiero jej nowelizacja wprowadzona ustawą z dnia 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 200 z 2002 r., poz. 1683), z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2003 r. doprecyzowała uregulowanie w zakresie przedmiotu opodatkowania, w ten sposób, że w art. 1a ustawy podatkowej zawierającym skonstruowany dla potrzeb ustawy słowniczek pojęć w ust. 1 pkt 2 wskazała, że budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu, zgodnie z jego przeznaczeniem.

W ocenie Sądu, w zaskarżonej decyzji Kolegium zasadnie wskazało, że w 2002 r. do celów podatku od nieruchomości pojęcie "budowla" definiowane było zgodnie z regułami wykładni językowej, a tym samym za stanowiącą przedmiot opodatkowania budowlę uznać należało każdy obiekt budowlany, a więc obiekt będący efektem działalności budowniczej, stanowiący skończoną całość użytkową, wyodrębnioną w przestrzeni i połączoną trwale z gruntem, która służy działalności gospodarczej (por. uchwała NSA z dnia 29 listopada 1999 r., FPK 3/99-ONSA 2000/2/59).

W sprawie nie było sporu co do faktu, że stacje bazowe telefonii komórkowej zlokalizowane przy ul. P. i przy ul. N. są efektem działalności budowniczej, stanowią całość użytkową wyodrębnioną w przestrzeni, są trwale połączone z gruntem i związane są z prowadzoną działalnością gospodarczą. W związku z tym ocena organu podatkowego, że są to budowle podlegające opodatkowaniu, zgodna jest z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2002 r.

Poprawność tej oceny, pomimo braku jej pełnego uzasadnienia, przesądza o prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w decyzji, a to wyklucza uwzględnienie skargi z powodu niemającego wpływu na wynik sprawy naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Zważyć też należało, że interpretacja powyższego przepisu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych powodowała rozbieżności zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie, a jednym z celów nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 30 października 2002 r. było wyeliminowanie występujących trudności interpretacyjnych w rozumieniu pojęcia "budowla" przez odesłanie wprost do przepisów prawa budowlanego.

Począwszy od 1 stycznia 2003 r. nie ma już wątpliwości, że za stanowiącą przedmiot opodatkowania budowlę ustawodawca uznaje obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, związany z prowadzeniem działalności gospodarczej(art. 1a ust. 1 pkt 2 i art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych).

Zgonie z art. 3 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane, obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami.

W sprawie nie ma sporu co do faktu, że przedmiotem oceny prawnej były stacje bazowe telefonii komórkowej stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami.

Niezależnie od sposobu umieszczenia stacji bazowej telefonii komórkowej – czy wybudowana jest na istniejącym budynku lub innym obiekcie budowlanym – czy jest obiektem wolnostojącym, jest ona obiektem budowlanym w rozumieniu prawa budowlanego stanowiącym całość techniczno-użytkową.

Dokonaną przez organy podatkowe ocena prawną niewątpliwie wspiera ocena dokonana przez organy administracji posiadające wiedzę specjalistyczną w zakresie prawa budowlanego, wyrażona w decyzjach skierowanych do Spółki o pozwoleniu na budowę, rozbudowę lub modernizację będących przedmiotem opodatkowania stacji bazowej telefonii komórkowej.

Wbrew wywodom zawartym w skardze, ocenę organów podatkowych potwierdza również dołączone we fragmentach do odwołania pismo Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego (k. 67 akt), w którym stwierdzono, że stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego, realizacja inwestycji polegających na instalowaniu na istniejących obiektach budowlanych stacji bazowych telefonii komórkowej wymaga jej zgłoszenia właściwym organom administracji budowlanej, a tym samym, że wykonanie takiego obiektu (jego rozbudowa lub przebudowa) jest wynikiem robót budowlanych mogących mieć za przedmiot jedynie obiekt budowlany (art. 3 pkt 6 i 7 Prawa budowlanego).

Dla celów podatkowych, w świetle art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2003 i 2004 r. istotną jest jedynie ocena, czy dany przedmiot jest obiektem budowlanym w rozumieniu prawa budowlanego niebędącym budynkiem lub obiektem małej architektury i czy związany jest z działalnością gospodarczą.

Okoliczność, że objęte opodatkowaniem stacje bazowe telefonii komórkowej wybudowane zostały przez skarżącą Spółkę i funkcjonują we wskazanych w decyzji lokalizacjach byłą bezsporna i wynikała również z uznanych za dowód decyzji organów administracji budowlanej. Ocena, że obiekty te są podlegającymi opodatkowaniu budowlami stanowiącymi całość techniczno-użytkową nie była dowolna, stąd zarzut naruszenia art. 122, art. 197 § 1 i art. 198 § 1 Ordynacji podatkowej uznać należało za niezasadny.

Zauważyć należy, że wnioskowany w postępowaniu podatkowym dowód z oględzin przedmiotów opodatkowania wykazać mógł jedynie fakt ich istnienia w konkretnym miejscu, a ta okoliczność wynikała z decyzji organów budowlanych i nie była sporna, stąd odmowa przeprowadzenia tego dowodu miała oparcie w art. 188 Ordynacji podatkowej.

Wnioskując o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa i telekomunikacji skarżąca Spółka zmierzała do uzyskania oceny, czy stacja bazowa telefonii komórkowej zainstalowana na innym obiekcie budowlanym jest budowlą, jednakże kwestia ta stanowiła w niniejszej sprawie przedmiot oceny prawnej, a nie oceny faktów, co do których mógłby wypowiedzieć się biegły.

Niewątpliwie każda ekspertyza prawna, traktowana jako wypowiedź strony, może być pomocna w wyjaśnieniu sprawy, ale należy mieć na uwadze, że nie może być ona dowodem w rozumieniu art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, a tym samym nie może być traktowana jako opinia biegłego, o której mowa w art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej. Z tego też względu organ podatkowy nie miał obowiązku dokonywania oceny interpretacji prawnej zawartej w złożonym w odwołaniu piśmie Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego, choć jak wyżej wskazano autor tej interpretacji uznał stację bazową telefonii komórkowej zainstalowaną na innym obiekcie budowlanym za obiekt budowlany wymagający zgłoszenia.

Wbrew zarzutom zawartym w uzasadnieniu skargi, w zaskarżonej decyzji szczegółowo wskazano przedmiot opodatkowania w poszczególnych latach podatkowych objętych rozstrzygnięciem oraz podstawę opodatkowania obliczoną w oparciu o przedłożoną przez Spółkę dokumentację księgową pozwalającą na ustalenie wartości budowli na dzień 1 stycznia każdego roku podatkowego.

W tym zakresie decyzja zgodna jest z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalach w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w latach 2003-2004.

W tym stanie rzeczy, stwierdzić należy, iż ograny podatkowe w przedmiotowej sprawie podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, dokonały oceny materiału dowodowego bez przekroczenia granicy swobodnej oceny dowodów, a w podlegających kontroli sądu rozstrzygnięciach, wskazały ustalony stan faktyczny, określiły przesłanki zastosowania tej a nie innej kwalifikacji prawnej i ustaliły, jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają normie prawnej zastosowanej w sprawie, a tym samym zarzut strony, co do naruszenia zasad postępowania podatkowego pozostaje bezpodstawny.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.