Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga na decyzję określającą wobec spółki podatek należny VAT od wartości zapasu towarów na dzień 15 lutego 1995 r. jest nieuzasadniona i w tym zakresie zarzutów nie zawiera. Zasadnie podnosi jedynie co do pozostałych decyzji, iż wyliczenie w nich podatku z zastosowaniem art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy o VAT nie znajdowało podstaw faktycznych, a więc dokonane zostało z naruszeniem tego przepisu.
Organy podatkowe słusznie uznały, że wystąpienie z dwuosobowej spółki cywilnej jednego ze wspólników spowodowało rozwiązanie umowy spółki.
Z natury spółki /art. 860 par. 1 Kc/ jako węzła obligacyjnego wynika, że może być utworzona przez co najmniej dwie osoby. Istotą tej umowy jest zobowiązanie się wspólników do dążenia do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego przez działanie w sposób oznaczony, w szczególności przez wniesienie wkładów. Jest to więc porozumienie konkretnych osób i tworzy określoną wspólnotę tych osób opartą na współwłasności łącznej majątku.
Usługowe przedsiębiorstwo budowlane prowadzone więc było do 15 lutego 1995 r. przez Spółkę utworzoną przez Kazimierza D. i Franciszka S. a od 1 marca 1995 r. przez spółkę utworzoną przez Kazimierza D. i Mariusza D. Okoliczność, że obie spółki występowały pod tą samą firmą, a nowo utworzona kontynuowała usługi rozpoczęte przez poprzednich wspólników jest wobec powyższego bez znaczenia, gdyż poza wskazanymi w kodeksie cywilnym wyjątkami /art. 869 i art. 872 Kc/ skład osobowy spółki cywilnej jest niezmienny. Podatkowoprawnym skutkiem rozwiązania spółki cywilnej wykonującej czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług był obowiązek sporządzenia spisu z natury towarów, które po nabyciu nie zostały przez spółkę odsprzedane i zapłacenie podatku według stanu tych towarów na dzień rozwiązania spółki /art. 6a ust. 1, 5 i 6 ustawy/.
Nowo powstała spółka zobowiązana była, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy, złożyć w urzędzie skarbowym zgłoszenie rejestracyjne.
Wbrew wywodom skargi, brak zgłoszenia rejestracyjnego ma istotny wpływ na realizację obowiązku podatkowego, gdyż zgodnie z art. 25 ust. 3 ustawy o VAT wyklucza prawo do obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego podatników, którzy zgłoszenia rejestracyjnego nie dokonali. Zmiana miesięcznych rozliczeń podatku VAT uzasadniona była treścią powyższego przepisu.
Dokonywanie odliczeń podatku naliczonego z naruszeniem art. 25 ust. 3 ustawy o VAT nie uzasadniało jednakże sankcyjnego zwiększenia podatku należnego. Zgodnie ze wskazanym jako podstawa prawna decyzji art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy o VAT, przepis ten ma zastosowanie w sytuacji, gdy organ stwierdzi, iż zawyżenie podatku naliczonego jest skutkiem naruszenia obowiązków ewidencyjnych określonych w art. 27 ust. 4 ustawy o VAT. W obu protokołach kontroli stwierdzono, że ewidencja w zakresie podatku VAT prowadzona była prawidłowo.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA oddalił skargę na decyzję określającą zobowiązanie podatkowe VAT za marzec 1995 r. wobec Spółki K.D. - Fr.S. i uchylił zaskarżone decyzje określające zobowiązanie podatkowe VAT za luty 1995 r. wobec Spółki K.D. - Fr.S., za kwiecień, maj i czerwiec 1995 r. wobec Spółki K.D. i M.D. na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA, o kosztach orzekając na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368/.