Uzasadnienie
Z akt sprawy wynika, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wójta Gminy z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za okres od 29 czerwca do 31 grudnia 2009 r.
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej "ppsa") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
O treści tych przepisów skarżący został przez Sąd pouczony, kiedy to zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału (k.14) skarżący został wezwany do jednoznacznego wskazania, czy przedmiotem skargi jest w/w decyzja nr [...], czy też utrzymująca ją w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (jeśli tak to do wskazania jej numeru i daty) – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania z pouczeniem, że w razie braku jednoznacznej odpowiedzi Sąd przyjmie, iż przedmiotem skargi, zgodnie z treścią pisma strony z dnia 31.08.2010 r., jest decyzja organu I instancji.
Przedmiotowe wezwanie zostało skarżącemu doręczone w dniu 13 września 2010 r. (potwierdzenie odbioru – k.16) i do dnia dzisiejszego pozostało bez odpowiedzi.
W tych okolicznościach i zważając, że zaskarżona decyzja Wójta Gminy podlegała kontroli instancyjnej w trybie art. 220 w zw. z art. 13 (1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) - skargę strony na decyzję organu podatkowego I instancji uznać należało za niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 (1 pkt 6 ppsa.
W tym stanie rzeczy działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 ppsa– należało orzec jak w sentencji.