Uzasadnienie
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r. L. S. spółka z o.o. w T. (skarżąca) zawarła wniosek o wstrzymanie, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu podała, że skarżona decyzja wraz z decyzjami dotyczącymi podatku od towarów i usług za lata 2011, 2012, 2013 oraz podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2010, 2011, 2013 będą nakładały obowiązek zapłaty zobowiązań podatkowych w kwocie znacznie przewyższającej wszystkie jej aktywa, w związku z czym wydanie tych decyzji zmusza skarżącą do podjęcia działań w celu ogłoszenia jej upadłości, a wszczęcie czynności egzekucyjnych skierowanych do majątku wykorzystywanego na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej może spowodować wyrządzenie znacznych szkód i spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Stosownie jednak do § 3 powołanego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkami niemającymi znaczenia w niniejszej sprawie); dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z przywołanego art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że konieczną przesłanką wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest istnienie niebezpieczeństwa, że wykonanie tego aktu lub czynności doprowadzi (może doprowadzić) do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu, a uprawdopodobnienie istnienia niebezpieczeństwa, o którym mowa, obciąża skarżącego i sprowadza się do przedstawienia przez niego konkretnych danych i okoliczności mogących podlegać weryfikacji i ocenie. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo ogólne twierdzenie strony odwołujące się do treści przepisu.
Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że argumenty podniesione przez skarżącą nie pozwalają na przyjęcie, że realne jest niebezpieczeństwo, iż na skutek wykonania zaskarżonej decyzji skarżącej wyrządzona może być znaczna szkoda lub powstaną trudne do odwrócenia skutki. Oczywiste jest, że konieczność uiszczenia należności podatkowej wiąże się z uszczupleniem majątku podatnika, jednak nie uzasadnia to, samo w sobie, zastosowania analizowanej ochrony tymczasowej. Natomiast twierdzenie skarżącej o niebezpieczeństwie związanym ze skierowaniem egzekucji do "majątku wykorzystywanego na potrzeby prowadzonej działalności" nie zostało poparte żadnymi danymi ani ich analizą. Nie wyjaśniono nawet, o jakie składniki majątku miałoby tu chodzić, co jest tym bardziej istotne, że z dokumentów przedstawionych przez skarżącą (w związku z postępowaniem w przedmiocie prawa pomocy) wynika, że według stanu na koniec 2016 r. posiadała ona nie tylko środki trwałe, których wartość wynosiła około [...] zł, ale także towary, a więc składniki majątku zasadniczo przeznaczone do zbycia, o wartości ponad [...] zł. W tym kontekście podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonego aktu, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło.
Biorąc powyższe pod uwagę, wobec niewykazania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.