Postanowienie WSA w Lublinie z 13 stycznia 2022 r., I SA/Lu 7/22

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 13 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia - odrzucić skargę.

Skład

sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka przewodniczący

Uzasadnienie

Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 27 października 2021 r. W dniu 9 grudnia 2021 r. (data stempla pocztowego, k. 6 akt sądowych) skarżący wniósł skargę na to rozstrzygnięcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zainicjowanie kontroli sądowoadministracyjnej wymaga skutecznego wniesienia skargi, aby można nadać sprawie prawidłowy bieg. Wśród bezwzględnie obowiązujących wymogów przewidziano m.in. termin i tryb wniesienia skargi. Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Termin wniesienia skargi ma charakter terminu zawitego, a czynność podjęta po jego upływie jest bezskuteczna (art. 85 p.p.s.a.). Uchybienie terminu wymaga od sądu odrzucenia skargi bez poddania jej kontroli (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle powołanych wyżej regulacji nie ulega wątpliwości, że wniesienie skargi po terminie skutkuje brakiem możliwości nadania jej dalszego biegu i w konsekwencji jej odrzuceniem.

W niniejszej sprawie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu, za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję, upłynął z dniem 26 listopada 2021 r. Tymczasem skarga została wniesiona dopiero w dniu 9 grudnia 2021 r., a więc z uchybieniem trzydziestodniowego terminu, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., wobec czego na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.