Wyrok WSA w Lublinie z 21 lutego 2007 r., I SA/Lu 701/06

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 lutego 2007 r.

Sprawa

sprawy ze skargi Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "[...] " na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienie środka odwoławczego w sprawie zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych na majątku podatnika I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "[...]"kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Skład

Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz, Sędziowie NSA Anna Kwiatek (spr.),, WSA Bogusław Wiśniewski
Asystent sędziego Monika Bartmińska protokolant

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Celnej stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez "" Spółkę z o.o. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] czerwca 2006 r. o zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych w podatku akcyzowym oraz odsetek od tych zobowiązań.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podał, że pracownik Urzędu Celnego w dniu [...] czerwca 2006 r. usiłował dokonać doręczenia decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. w siedzibie Spółki, jednakże jej główny księgowy oraz osoba odbierająca pocztę odmówiły przyjęcia decyzji. Tego samego dnia decyzja wysłana została pocztą i Spółka odebrała ją w dniu 10 lipca 2006 r., a w dniu 24 lipca 2006 r. wniosła odwołanie.

W ocenie organu odwoławczego, skuteczne doręczenie Spółce decyzji dokonane zostało w dniu odmowy jej przyjęcia przez głównego księgowego, czyli w dniu 26 czerwca 2006r. stąd odwołanie wniesione zostało po upływie terminu.

Organ podał, że główny księgowy został wskazany przez Spółkę jako osoba ją reprezentująca czasie kontroli na podstawie art. 284 § 1 Ordynacji podatkowej (Dz.U. 2005, Nr 8, poz. 60 ze zm.), stąd był pełnomocnikiem do spraw kontroli podatkowej upoważnionym do reprezentowania Spółki w czasie nieobecności innych osób ją reprezentujących. Oznacza to, że wszystkie czynności kontroli podatkowej dokonane z udziałem tego pełnomocnika lub wobec niego, odnoszą skutki wobec kontrolowanego, a oświadczenia pełnomocnika są skuteczne jako pochodzące od kontrolowanego. W tej sytuacji organ odwoławczy uznał, że odmowę przyjęcia decyzji przez głównego księgowego ocenić należało w kontekście art. 153 § 1 Ordynacji podatkowej, jako odmowę przyjęcia decyzji przez adresata, co skutkowało włączeniem decyzji wraz z adnotacją o odmowie jej przyjęcia do akt sprawy i uznaniem, że została ona doręczona w dniu odmowy jej przyjęcia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka "[...]" wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając naruszenie art..284 Ordynacji podatkowej.

W wywodach skargi Spółka podniosła, że zgodnie z art. 151 Ordynacji podatkowej, osobom prawnym pisma doręcza się w lokalu siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności osobie upoważnionej o odbioru korespondencji. Taką osobą nie był główny księgowy, który upoważniony został jedynie do reprezentowania Spółki w czynnościach kontrolnych.

Zdaniem Spółki, okoliczność wydania decyzji o zabezpieczeniu w trakcie trwania kontroli podatkowej nie dawało podstaw do oceny, iż główny księgowy był jej pełnomocnikiem w odrębnej sprawie, jaką było zabezpieczenie zobowiązania podatkowego. Spółka wskazała, że również organ celny podważył skuteczność doręczenia decyzji w dniu 26 czerwca 2006 r., gdyż przesyłkę zawierającą decyzję nadał tego dnia w placówce pocztowej, a Spółka odebrała ją w dniu 10 lipca 2006 r. Zdaniem Spółki odwołanie z dnia 24 lipca 200 6 r. wniesione więc zostało w terminie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i dodatkowo podniósł, że stosownie do art. 33 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej decyzja o zabezpieczeniu może być wydana w toku kontroli podatkowej, do której stosuje się przepisy rozdziału 5 działu IV Ordynacji podatkowej, w tym art. 145 § 2 stanowiący: "jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi", a w niniejszej sprawie pełnomocnikiem był, stosownie do art. 284 § 1 Ordynacji podatkowej, główny księgowy Spółki. Organ wskazał, że zgodnie z notatką pracownika Urzędu Celnego sporządzonej na doręczanej decyzji oraz w późniejszej notatce służbowej, również osoba odbierająca w siedzibie Spółki korespondencję odmówiła przyjęcia decyzji. Organ wskazał, że specyfika postępowania zabezpieczającego wymaga od organów podatkowych szybkości działania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem prawa, stąd skarga zasługuje na uwzględnienie.

W związku z argumentacją zawartą w odpowiedzi na skargę w pierwszym rzędzie wskazać należy, iż z zawartej w aktach podatkowych adnotacji pracownika Urzędu Celnego doręczającego w dniu 26 czerwca 2006 r. decyzję o zabezpieczeniu (k.41 akt) wynika wprost, że: "Pan H.K. oświadczył, że do odbioru niniejszej decyzji jest upoważniony Zarząd Spółki. Doręczenia nie dokonano również osobie odbierającej pocztę w Sp. z o.o. [...] Pani E.K. W związku z powyższym ww. osoby odmówiły przyjęcia decyzji". Treść adnotacji pozostaje w sprzeczności z treścią notatki służbowej tego pracownika (k.83 akt podatkowych), w której poza wskazaniem przyczyn jej sporządzenia stwierdził: "Główny księgowy firmy, jak i osoba odbierająca pocztę odmówiły przyjęcia ww. decyzji w siedzibie firmy...". Z adnotacji wynika bowiem jedynie, że doręczenia decyzji nie dokonano osobie odbierającej pocztę w Spółce w związku z oświadczeniem H.K. (głównego księgowego).

Argumentacja zawarta w odpowiedzi na skargę oparta na treści notatki służbowej jest w tym zakresie sprzeczna z ustaleniami faktycznymi wskazanymi w zaskarżonym postanowieniu, że osobą która odmówiła przyjęcia decyzji w dniu 26 czerwca 2006 r. był główny księgowy Spółki upoważniony do jej reprezentowania w trakcie kontroli.

Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia zauważyć należy, że w sprawie bezspornym było, iż główny księgowy skarżącej Spółki wskazany został do jej reprezentowania w trakcie kontroli. Oświadczenie w tym przedmiocie złożone zostało w dniu doręczenia upoważnienia do kontroli (k.58 – str. 2 i k. 84 akt podatkowych) i wyczerpywało obowiązki kontrolowanej Spółki określone w art. 284 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie może być więc wątpliwości, że główny księgowy był pełnomocnikiem Spółki jedynie w trakcie czynności kontrolnych podejmowanych w ramach upoważnienia do kontroli przez funkcjonariuszy lub pracowników upoważnionych do przeprowadzenia kontroli.

Wydanie decyzji o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, na podstawie art. 33 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej, nie może być uznane za czynność podejmowaną w trakcie kontroli podatkowej.

Sformułowanie zawarte w art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej stwierdzające, że zabezpieczenia "można dokonać w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej" oznacza jedynie, że postępowanie w sprawie zabezpieczenia może toczyć się równolegle z postępowaniem kontrolnym lub podatkowym, gdyż jego celem jest zapewnienie wykonania przez zobowiązanego ciążącego na nim obowiązku podatkowego przez zabezpieczenie skuteczności przyszłej egzekucji. Jest to jednak postępowanie odrębne od postępowań, w czasie których może się ono toczyć, a w szczególności od postępowania kontrolnego.

W postępowaniu podatkowym prowadzonym w sprawie o zabezpieczenie organ ustala bowiem przesłanki faktyczne niezbędne dla wydania decyzji w tym przedmiocie, wskazane w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, przyjmując dane co do wysokości podstawy opodatkowania ustalone w równolegle prowadzonym postępowaniu podatkowym lub kontrolnym.

W związku z tym pełnomocnictwo do reprezentowania Spółki w trakcie kontroli udzielone na podstawie art. 284 § 1 ordynacji podatkowej nie mogło być uznane za pełnomocnictwo ogólne do wszystkich spraw, które mogły się wobec niej toczyć, a jedynie za upoważniające do reprezentowania jej w ramach kontroli, w toku której zostało udzielone.

Jak wyżej wskazano postępowanie w sprawie o zabezpieczenie zobowiązania podatkowego kończące się wydaniem decyzji w tym przedmiocie jest postępowaniem odrębnym od postępowania kontrolnego (kontroli podatkowej), stąd wydania i doręczenia tej decyzji nie można uznać za jedną z czynności podejmowanych w ramach kontroli podatkowej. Fakt, że ustawodawca ograniczył uprawnienia strony w sprawach zabezpieczenia zobowiązań podatkowych (np. w art. 200 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej) podkreśla odrębność tego postępowania z uwagi na jego cel.

Zawarta w zaskarżonym postanowieniu ocena, że doręczenie decyzji zabezpieczającej nastąpiło w momencie odmowy jej przyjęcia przez głównego księgowego, ze skutkiem wynikającym z art. 153 Ordynacji podatkowej, stanowiła naruszenie tego przepisu w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c oraz art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002, Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.