Postanowienie WSA w Lublinie z 11 stycznia 2008 r., I SA/Lu 706/07

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 11 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi A. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące wrzesień – grudzień 2004r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Skład

Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski przewodniczący

Uzasadnienie

Skarżący A. N. w złożonej skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące wrzesień – grudzień 2004r., zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając wniosek skarżący podał, że ze względu na wskazane przez niego wady zaskarżonej decyzji wnosi o jej wstrzymanie. Podniósł, iż wykonanie wadliwej decyzji mogłoby go narazić na poważną szkodę, a nawet spowodować likwidację prowadzonej przez niego działalności i zagrozić podstawom egzystencji jego rodziny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę. Jest natomiast oczywiste, że zagrożenie niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi sprowadzać wykonanie zaskarżonej decyzji oraz, że uprawdopodobnienie istnienia takiego zagrożenia obciąża wnioskodawcę, jako wywodzącego z danej czynności skutki prawne.

Wskazać należy też, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń, okoliczności, świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.

Mając na uwadze powyższe zdaniem Sądu przywołana we wniosku argumentacja skarżącego uzasadniająca wniosek, nie daje podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonej decyzji, istotnie sprowadzić może niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu poważnej szkody, a nawet spowoduje likwidację prowadzonej przez niego działalności i zagrozi podstawom egzystencji jego rodziny. Skarżący nie wskazał, okoliczności i uwarunkowań, które Sąd powinien uwzględnić rozpatrując wniosek. Jak wspomniano, przesłanki do wstrzymania decyzji, o których wyżej mowa muszą być wykazane przez wnioskodawcę.

Wskazać dodatkowo należy, że sytuacja majątkowa i finansowa zobowiązanego uwzględniana jest w toku postępowania egzekucyjnego. Gdyby natomiast okazało się, że zaskarżona decyzja – na co wskazuje wnioskujący - istotnie naruszała prawo, to stronie przysługiwać będzie zwrot wyegzekwowanej należności.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.