Uzasadnienie
Dnia 10 sierpnia 2012r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wniesiona za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej, skarga J. H. na postanowienie wymienionego organu z dnia [...], nr [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie odmowy wydania zaświadczenia, wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o odrzucenie skargi z powodu jej niedopuszczalności podnosząc, że w sprawie nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia przysługujące stronie w postępowaniu administracyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art.52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. z 2012r. poz.270/ skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć – jak wynika z § 2 powołanego artykułu - sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Art.53 § 1 powołanej ustawy stanowi ponadto, iż skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, zaś stosownie do art.54 § 1 tej ustawy skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
Z przywołanych przepisów wynika zatem, że strona postępowania administracyjnego może wnieść skargę do sądu administracyjnego po wyczerpaniu przysługującego w toku postępowania administracyjnego środka zaskarżenia, na rozstrzygnięcie wydane w wyniku rozpatrzenia tego środka zaskarżenia.
Z przedstawionych Sądowi akt sprawy wynika, że dnia 24.05.2012r. J. H. wniósł do Dyrektora Izby Skarbowej wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...], nr [...], w sprawie odmowy wydania zaświadczenia.
Postanowieniem z dnia [...], nr [...], zaskarżonym skargą, o której mowa na wstępie, Dyrektor Izby Skarbowej odmówił stwierdzenia nieważności przedmiotowego postanowienia z dnia [...].
Zgodnie z zawartym w postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej pouczeniem, iż postanowienie to jest ostateczne w administracyjnym toku instancji i może być zaskarżone z powodu niezgodności z prawem skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, którą wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej, skarżący wniósł skargę, o której mowa na wstępie.
Stwierdzić jednak należy, że – wbrew przytoczonemu pouczeniu - stosownie do art.248 § 3, art.220 § 1, art.221 i art.236 § 2 pkt 1 w związku z art.219 i art.306c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. Nr 8 z 2005r., poz.60 ze zm.; od dnia 3.07.2012r. – Dz.U. z 2012r. poz.749/ na postanowienie z dnia 28 czerwca 2012r. odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie odmowy wydania zaświadczenia stronie służyło prawo wniesienia zażalenia /do Dyrektora Izby Skarbowej w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego postanowienia/. Zatem zawarte w zaskarżonym postanowieniu pouczenie było błędne, a skarga na to postanowienie jest – w świetle art.52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - niedopuszczalna.
Wobec powyższego, skargę należało odrzucić na podstawie art.58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Niezależnie od powyższego, dla wyjaśnienia skarżącemu jego sytuacji prawnej, należy wskazać, że wobec wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej postanowienia z dnia [...], nr [...], w przedmiocie sprostowania z urzędu pouczenia zawartego w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...], termin do wniesienia zażalenia na to postanowienie /tj. na postanowienie z dnia [...]/ rozpoczął bieg od dnia doręczenia skarżącemu powołanego postanowienia z dnia [...] /art.213 § 4 w związku z art.219 Ordynacji podatkowej/. Gdyby zaś skarżący uchybił terminowi do wniesienia zażalenia, a uchybienie to spowodowane zostało – w ocenie skarżącego - udzieleniem mu błędnego pouczenia, może on wnosić o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na zasadach określonych w art.162 § 1-4 Ordynacji podatkowej.