Uzasadnienie
1. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z [...], mocą której w całości został uwzględniony wniosek P. S. / podatnik / i umorzono zaległości podatnika z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2006 do 2010 r. z odsetkami przy zastosowaniu art. 67a § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa / Dz.U.05.8.60 ze zm. – o.p. /.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze argumentowało, że na rozstrzygnięcie sprawy podatkowej, na uwzględnienie w całości wniosku podatnika o umorzenie zaległości podatkowych z odsetkami, nie miało wpływu pouczenie podatnika o rygorze kary porządkowej, zawarte w postanowieniu organu podatkowego pierwszej instancji z [...], wzywającym podatnika do przedłożenia wszystkich dowodów na okoliczność sytuacji życiowej, materialnej w związku ze złożonym wnioskiem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzasadniało, że w odpowiedzi na wezwanie podatnik złożył wszystkie niezbędne dowody, pozwalające uwzględnić wniosek podatnika i umorzyć objęte wnioskiem zaległości podatkowe z odsetkami. Rygor kary porządkowej nie został zastosowany w stosunku do podatnika. Kara porządkowa nie została nałożona. Organ podatkowy pierwszej instancji poprzestał na pouczeniu o możliwości zastosowania takiego rygoru. Zażalenie podatnika na postanowienie z [...] było niedopuszczalne, o czym odrębnie postanowiono.
2. Podatnik złożył skargę na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W skardze podważał zgodność z prawem postanowienia organu podatkowego pierwszej instancji, w którym z odwołaniem do art. 155, art. 181, art. 189 § 1, art. 262 o.p. podatnik został wezwany do złożenia wszystkich dowodów na okoliczność sytuacji życiowej, materialnej i w którym zawarto pouczenie o rygorze kary porządkowej. Podatnik następnie zarzucał niezgodność z prawem postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...], zaskarżonego w sprawie I SA/Lu 325/11, w przedmiocie zażalenia na postanowienie zawierające pouczenie o rygorze kary porządkowej.
Wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji, postanowienia zaskarżonego w sprawie
I SA/Lu 325/11.
3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało stanowisko i argumenty przyjęte w zaskarżonej decyzji. Akcentowało, że w postępowaniu podatkowym nie została zastosowana wobec podatnika kara porządkowa. Wniosek podatnika o umorzenie zaległości podatkowych z odsetkami został w całości uwzględniony. W skardze podatnik nie wskazał żadnych zarzutów odnoszących się do umorzenia zaległości podatkowych z odsetkami, do przedmiotu zaskarżonej decyzji, do przedmiotu decyzji organu podatkowego pierwszej instancji. Sądowa kontrola legalności postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia na postanowienie z [...] została przeprowadzona w sprawie I SA/Lu 325/11.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
4. Skarga nie podlega uwzględnieniu. Nie podważa legalności zaskarżonej decyzji, nie uzasadnia wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji, która zgodnie z wnioskiem podatnika rozstrzyga o umorzeniu zaległości podatkowych z odsetkami.
5. Przede wszystkim, wynik kontrolowanego postępowania podatkowego w pełni uwzględnił wniosek podatnika o umorzenie zaległości podatkowych z odsetkami. Organ podatkowy pierwszej instancji umorzył wnioskowane zaległości podatkowe z odsetkami w całości. Odwoławczy organ podatkowy przy rozpatrywaniu sprawy w drugiej instancji zobowiązany był respektować zakaz orzekania na niekorzyść odwołującego się, przewidziany w art. 234 o.p. Sądowa kontrola legalności nie może prowadzić do rozstrzygnięcia niekorzystnego dla skarżącego podatnika. Stanowi o tym art. 134 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U.12.270 – p.p.s.a. /. Uchylenie zaskarżonej decyzji na etapie sądowej kontroli legalności byłoby rozstrzygnięciem niekorzystnym dla skarżącego podatnika. Sąd kontrolujący legalność zaskarżonej decyzji na podstawie przedstawionych akt postępowania podatkowego nie stwierdził wydania decyzji w kontrolowanym postępowaniu podatkowym w warunkach kwalifikowanego naruszenia prawa, przesłanek nieważności z art. 247 § 1 o.p.
6. Odnosząc się do stanowiska, argumentacji podatnika należy stwierdzić, że pouczenie o rygorze kary porządkowej, zawarte w postanowieniu organu podatkowego pierwszej instancji, wzywającym do przedłożenia dowodów, nie doprowadziło w kontrolowanym postępowaniu podatkowym do naruszenia prawa przy wydaniu decyzji umarzającej zaległości podatkowe z odsetkami, w całości zgodnie z wnioskiem podatnika.
Z przedstawionych akt postępowania podatkowego wynika, że rygor kary porządkowej, o którym podatnik został pouczony w związku z wezwaniem do przedłożenia dowodów, nie został zrealizowany przez organ podatkowy. Na podatnika nie została nałożona taka kara. W tym miejscu należy wskazać, że postanowienie nakładające karę porządkową w trybie art. 262 § 1, § 5 o.p. / gdyby takie zostało wydane przez organ podatkowy / podlegałoby odrębnemu zaskarżeniu zażaleniem, następnie odrębnej sądowej kontroli legalności stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.
7. Należy zgodzić się z odwoławczym organem podatkowym, że wezwanie podatnika, wnioskodawcy, do przedłożenia dowodów na okoliczności sytuacji życiowej, rodzinnej, materialnej w związku z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowych z odsetkami, należało oceniać w kontrolowanym postępowaniu podatkowym w kontekście wykazania przez podatnika przesłanek zastosowania wnioskowanego umorzenia, to jest ważnego interesu podatnika, interesu publicznego. Umorzenie zaległości podatkowych z odsetkami, zgodnie z wnioskiem podatnika, oznaczało w kontrolowanym postępowaniu podatkowym, że podatnik wykazał przesłankę z art. 67a § 1 pkt 3 o.p. i organ podatkowy pierwszej instancji uznał zasadność zastosowania tego przepisu.
8. Z tych względów skarga podatnika nie mogła podważać legalności decyzji korzystnej dla podatnika, uwzględniającej w całości wniosek podatnika o umorzenie zaległości podatkowych z odsetkami. Taka skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 w powiązaniu z art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 250 tej ustawy.