Postanowienie WSA w Lublinie z 18 października 2018 r., I SA/Lu 718/18

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 18 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi J. A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia podania z dnia 26 kwietnia 2018 r. o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej postanawia: - odrzucić skargę.

Skład

Sędzia WSA Grzegorz Wałejko przewodnicząca

Uzasadnienie

Pismem z dnia 20 sierpnia 2018 r. J. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia podania z dnia 26 kwietnia 2018 r. o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, argumentując że zakwestionowane przez stronę postanowienie było zaskarżone przez skarżącego zażaleniem rozpatrzonym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] r. w sprawie nr [...] Postanowienie z dnia [...] r. także zostało zaskarżone przez stronę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Skarga w niniejszej sprawie, na postanowienie, na które przysługiwało zażalenie, zdaniem organu, jest niedopuszczalna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) – dalej: "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Pokreślić trzeba, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuacje, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

W przypadku skargi na postanowienie organu o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy został wyczerpany tryb przewidziany w art. 169 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.), to znaczy doszło do złożenia zażalenia do właściwego organu administracji publicznej wyższego stopnia. Skargę składa się wówczas na postanowienie wydane na skutek rozpatrzenia zażalenia.

W niniejszej sprawie, skarżący złożył skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia podania z dnia 26 kwietnia 2018 r. o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej wydanej przez ten organ. Nadto w odrębnej sprawie skarżący złożył skargę od postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia [...] r., utrzymującego w mocy postanowienie z dnia [...] r. Skargę ta została zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Lu 733/18.

Podkreślić należy, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega postanowienie organu wyższej instancji, wydane po rozpoznaniu złożonego zażalenia. W takiej sytuacji kognicji sądowoadministracyjnej podlegają bowiem wyłącznie rozstrzygnięcia wydane w rezultacie wniesionego zażalenia, odwołania lub ponaglenia, zaś możliwość skontrolowania wydanych w ramach tych postępowań rozstrzygnięć organów I instancji wynika z art. 134 § 1 (orzekanie w granicach sprawy) oraz z art. 135 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na postanowienie organu I instancji jest niedopuszczalna. Przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. wyraźnie bowiem przewiduje możliwość wniesienia skargi "po wyczerpaniu środków zaskarżenia".

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.