Uzasadnienie
Zaskarżonymi decyzjami Izba Skarbowa w L. na podstawie art. 233 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej /Dz.U. 1997 nr 137 poz. 926 ze zm./ utrzymała w mocy trzy decyzje Urzędu Skarbowego w K. z dnia 22 marca 1999 r. określające prawidłowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług, zaległość podatkową i odsetki od tej zaległości za poszczególne okresy rozliczeniowe od sierpnia do grudnia 1996 r. i od stycznia do grudnia 1997 i 1998 roku.
Z jednobrzmiących uzasadnień decyzji wynika, że w czasie przeprowadzonej kontroli podatkowej w zakresie podatku od towarów i usług w firmie "A." Stanisław K. stwierdzono, że prowadząca działalność gospodarczą w zakresie usług i naprawy pojazdów mechanicznych firma dokonała w dniu 9 sierpnia 1996 r. sprzedaży oleju przepracowanego. Ponieważ firma nie dopełniła obowiązku rejestracji, prowadzenia ewidencji dla potrzeb VAT, naliczania i odprowadzania podatku do Urzędu Skarbowego, Urząd Skarbowy określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług.
W odwołaniach od tych decyzji Stanisław K. zarzucił niewłaściwą wykładnię i zastosowanie art. 2 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług przez opodatkowanie przekazanych odpadów na równi ze sprzedażą oraz naruszenie art. 187 par. 1 Ordynacji podatkowej przez niedokładne rozpatrzenie materiału dowodowego.
Po przeanalizowaniu materiału dowodowego oraz zarzutów odwołania organ odwoławczy powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ oraz art. 14 ust. 10 pkt 1 lit. "b" ww. ustawy podniósł, że sprzedaż oleju przepracowanego podlega opodatkowaniu bez względu na wielkość obrotu uzyskanego w poprzednim okresie podatkowym. Olej przepracowany klasyfikowany jest do ugrupowania SWW 0241-8 /według KWiU 23.20.18/ i wymieniany jest w załączniku nr 6 Wykaz wyrobów akcyzowych w poz. 1 grupowanie SWW 024 "Produkty naftowe i syntetyczne paliwa płynne".
Z tych też przyczyn od 9 sierpnia 1996 r. podatnik powinien prowadzić ewidencję dla tego podatku w zakresie, o którym mowa w art. 27 ust. 4 i rozliczać się z urzędem skarbowym na zasadach określonych w art. 26 cyt. ustawy.
Fakt zgłoszenia obowiązku podatkowego w podatku obrotowym w przedmiotowej sprawie jest bez znaczenia, bowiem podatek ten obowiązywał do 4 lipca 1993 r. i po wejściu w życie ustawy o VAT podatnik winien dopełnić określonych w niej obowiązków, tj. złożyć formularza VAT R "zgłoszenie rejestracyjne w zakresie podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym", czego nie uczynił. Fakt, że obowiązek gromadzenia nieczystości i odpadów ropopochodnych, a następnie sprzedaż ich do utylizacji wynikał z ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska nie ma wpływu na zastosowanie przepisów podatkowych.
Organ odwoławczy nie stwierdził też naruszenia przepisów postępowania podatkowego.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonych decyzji i poprzedzających je decyzji pierwszoinstancyjnych.
Wyjaśnia, że 18 grudnia 1992 r. zgłosił w Urzędzie Skarbowym w K. działalność gospodarczą w formie zgłoszenia obowiązku podatkowego w podatku obrotowym, poczynając od 2 stycznia 1993 r., które to dokumenty następnie zaginęły. Po udowodnieniu w 1993 r., na podstawie posiadanej kopii podpisanej przez pracownika prawidłowości zgłoszenia złożył NIP-1 oraz deklarację VAT-6, które nie zostały potwierdzone /wobec braku takiego obowiązku/ przez pracowników urzędu.
Podnosi, że świadczy usługi wyłącznie w zakresie mechaniki pojazdowej. Wymieniając olej zlewał go do beczki i zgodnie z przepisami o ochronie środowiska 3-krotnie odpady zdał do CPN. Nie była jego zamiarem sprzedaż oleju, lecz CPN nie chciał przyjąć odpadów bez stosownej należności. Ponadto art. 53 ustawy o ochronie środowiska nie wspomina o zobowiązaniach podatkowych, wynikających z tej ustawy. Podkreśla, że przekazanie odpadów jest przymusowe i ich sprzedaż nie była jego zamiarem, ponieważ nigdy ich nie nabył.
W odpowiedziach na skargę Izba Skarbowa wnosi o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Ponadto wyjaśnia, że czynność sprzedaży nie może być związana wyłącznie ze zbywaniem towarów nabytych. Przedmiotem sprzedaży są również towary, które powstają w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Oceniając legalność zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji pierwszoinstancyjnych, a więc ich zgodność z obowiązującymi przepisami prawa /art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ stwierdzić należy, że zaskarżone decyzje nie naruszają przepisów prawa materialnego ani zasad postępowania podatkowego.
Stan faktyczny w sprawie jest bezsporny - w dniu 9 sierpnia 1996 r. skarżący dokonał pierwszej sprzedaży oleju przepracowanego w ilości 338 kg. Spornym między stronami jest kwalifikacja dokonanej czynności w świetle przepisów ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm. - dalej ustawa o VAT/.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela zawartą w decyzjach ocenę organów podatkowych, iż czynność ta jest czynnością sprzedaży, podlegającą z mocy art. 2 ust. 1 opodatkowaniu podatkiem VAT.
Na odmienną ocenę tej czynności nie może wpłynąć fakt, iż skarżący dokonywał sprzedaży oleju przepracowanego zgodnie z art. 53 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 roku o ochronie i kształtowaniu środowiska /Dz.U. 1994 nr 49 poz. 196/.
Fakt, iż istnieje przymus zdawania odpadów ropopochodnych jako surowca wtórnego powstającego w wyniku świadczenia usług nie daje podstaw, wbrew wywodom skargi, do traktowania na gruncie przepisów prawa podatkowego czynności sprzedaży jako czynności zwolnionej z opodatkowania podatkiem VAT. Przedmiotowe opodatkowanie tym podatkiem obejmuje czynność sprzedaży szeroko ujętą /art. 2 i art. 4 ustawy o VAT/, wykraczającą poza definicję umowy sprzedaży zawartą w kodeksie cywilnym.
Podzielając zatem rozstrzygnięcie organów podatkowych co do istoty dokonanej czynności sprzedaży, jako czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, za zgodne z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług uznać należy, co nie jest przedmiotem sporu stwierdzenie, iż sprzedaż ta nie korzystała ze zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 7 cyt. ustawy o VAT, nie jest też sprzedażą zwolnioną na podstawie art. 14 ust. 1, a to w związku z brzmieniem art. 10 pkt 1 lit. "b" ustawy o VAT.
W konsekwencji, w rozpatrywanym stanie faktycznym i prawnym skarżący nie mógł wybrać zwolnienia od podatku VAT i zobowiązany był, od dnia wykonania pierwszej sprzedaży naliczać i odprowadzać ten podatek. Skoro, jak wynika z materiału dowodowego sprawy podatnik nie złożył zgłoszenia rejestracyjnego VAT R, nie prowadził ewidencji w zakresie, o którym mowa w art. 27 ust. 4 cyt. ustawy o VAT i nie rozliczał się z tego podatku, nie można uznać, iż zaskarżone decyzje naruszają przepisy prawa.
W świetle powyższego bez znaczenia dla rozpatrywanej sprawy pozostają zarzuty skargi związane z zaginięciem w Urzędzie Skarbowym dokumentów złożonych przez skarżącego w 1992 i 1993 roku.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.