Uzasadnienie
Burmistrz Miasta pismem z dnia [...], znak [...], wystosowanym do "A" spółki z o.o. (dalej także: skarżącej), nie wyraził zgody na odstąpienie od terminu na złożenie informacji o planowanej liczbie uczniów oraz nie wyraził zgody na udzielenie dotacji od września do grudnia 2019 r. Jak wynika z przedłożonych akt, pismo zostało doręczone skarżącej w dniu 24 lipca 2019 r.
Skarżąca w dniu 30 października 2019 r. (data stempla pocztowego - k. 41 a.s.) złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Na jej wstępie zaznaczyła, że przedmiotem zaskarżenia jest czynność niewypłacenia w roku 2019 dotacji dla prowadzonego przez nią przedszkola. Skarga oparta została na zarzutach naruszenia przepisów prawa materialnego i zawierała przede wszystkim argumenty, przemawiające w ocenie skarżącej za przyjęciem, że spełniła wszystkie warunki uprawniające do otrzymania dotacji. Skarżąca wniosła – w punkcie 2 skargi – o uznanie jej uprawnienia do wypłaty dotacji w wysokości prawidłowej i zgodnej z przepisami powszechnie obowiązującymi, tj. do wypłaty dotacji za rok 2019, począwszy od września tegoż roku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W niniejszej sprawie, aby dokonać oceny, czy skarga jest dopuszczalna oraz czy została wniesiona w terminie, niezbędne jest ustalenie, co w rzeczywistości stanowi jej przedmiot zaskarżenia.
Na wstępie skargi zostało wskazane, że dotyczy ona czynności niewypłacenia dotacji. Jednak lektura jej zarzutów, uzasadnienia oraz wniosku, zawartego w punkcie 2 skargi, musi prowadzić do wniosku, że skarżąca nie kwestionuje wyłącznie samej czynności, a dokładniej zaniechania czynności polegającej na wypłacie dotacji od września 2019r., ale podważa prawidłowość braku uznania jej uprawnienia do otrzymywania tej dotacji od 2019r. Wynika to z treści zarzutów, a także w sposób wyraźny i jednoznaczny zostało wyartykułowane we wnioskach skargi, gdzie skarżąca żądała m.in. uznania jej uprawnienia do otrzymania dotacji. Prawidłowe odczytanie skargi pozwala zatem przyjąć, że spór w sprawie toczy się o zasadę, tzn. o to, czy dotacja w ogóle stronie przysługiwała we wskazanym okresie (od września 2019 r.), a nie o brak wypłaty dotacji w konkretnym miesiącu. Brak wypłacenia dotacji jest tylko konsekwencją czynności, polegającej na odmowie uznania uprawnienia i to właśnie prawidłowość tej czynności skarżąca podważa.
Powyższa konkluzja ma istotne znaczenie zarówno dla oceny dopuszczalności, jak i zachowania w niniejszej sprawie terminu do wniesienia skargi.
Ustawodawca w art. 47 ustawy z dnia 27 października 2017r.
o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2203 ze zm., obecnie obowiązuje tekst jednolity opublikowany w Dz. U. z 2020 r., poz. 17; dalej oznaczona jako u.f.z.o.) wyraźnie określił, jakie czynności organu przyznającego dotację stanowią czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.). Wskazał, że są nimi czynności podejmowane przez organ dotujący, o którym mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32 i art. 40-41a, w celu ustalenia wysokości lub przekazania dotacji, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32 i art. 40-41a u.f.z.o. Skarżąca wnioskowała o przyznanie dotacji w oparciu o art. 17 ust. 3 u.f.z.o., odwołując się także do treści art. 33 ust. 1 i ust. 4 u.f.z.o. Z uwagi na wyraźną treść art. 47 u.f.z.o. należy uznać, że czynnością z zakresu administracji publicznej, zaskarżalną do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. będzie stwierdzenie uprawnienia do otrzymywania dotacji, względnie – odmowa stwierdzenia takiego uprawnienia.
Jednocześnie czynność techniczna, polegająca np. na wypłaceniu zaniżonej kwoty dotacji – gdy co do zasady nie służy spór o to, czy dotacja jest należna - nie wchodzi w zakres któregokolwiek z przepisów wymienionych w art. 47 u.f.z.o., a w konsekwencji skarga nie jest wówczas dopuszczalna (zob. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 grudnia 2019 r., I GSK 2128/19 oraz I GSK 2129/19; z dnia 21 listopada 2019 r., I GSK 2008/19 oraz z dnia 10 kwietnia 2019 r., I GSK 453/19).
Skoro spór w niniejszej sprawie pomiędzy Burmistrzem Miasta a skarżącą dotyczy samej zasady, tj. przysługiwania uprawnienia do otrzymania dotacji w danym okresie, to skarga jest czynnością z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a tym samym dotyczy sprawy należącej do właściwości sądów administracyjnych, co czyni skargę dopuszczalną.
Dalsze działania (zaniechania) organu, przejawiające się niewypłaceniem dotacji za poszczególne miesiące objęte sporem, nie są czynnościami z zakresu administracji publicznej, a jedynie konsekwencjami czynności, o której organ poinformował pismem z dnia 17 lipca 2019 r. Sądowi wiadomo z urzędu, że skarżąca oprócz skargi niniejszej wniosła kolejne, również zawierające żądanie uznania tego samego uprawnienia i odnoszące się do dalszych miesięcy, w których jej zdaniem niezasadnie nie wypłacono dotacji, czyli do października, listopada i grudnia 2019r. Jednak wniesienie wielu środków zaskarżenia przez skarżącą nie może zmienić tego, że w istocie kwestionowana jest przez nią jedna i ta sama czynność, czyli odmowa udzielenia dotacji – odmowa uznania uprawnienia, wynikająca z jednego pisma. Mimo rozdzielenia skarg poprzez połączenie ich z niezaskarżalnymi czynnościami (bezczynnością) organu w wypłacie dotacji za poszczególne miesiące, przedmiot zaskarżenia pozostaje jeden.
Konsekwencją powyższego musi być uznanie, że skoro przedmiot zaskarżenia stanowi czynność z zakresu administracji publicznej, polegająca na odmowie uznania takiego uprawnienia, to jest ona działaniem jednorazowym, wyrażonym przez organ administracji publicznej w piśmie z dnia 17 lipca 2019r. Wobec tego skarga powinna zostać wniesiona z zachowaniem terminu, wskazanego w art. 53 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Skargę zatem należało wnieść w terminie trzydziestu dni od momentu, gdy skarżącej zostało doręczone pismo z dnia 17 lipca 2019 r., informujące o odmowie zgody na udzielenie dotacji od września do grudnia 2019 r., czyli odmawiające stwierdzenia uprawnienia.
Czynność z zakresu administracji publicznej, podlegająca kontroli sądowoadministracyjnej, została zamanifestowana w tym właśnie piśmie, a skarżąca dowiedziała się o niej z chwilą jego otrzymania, tj. 24 lipca 2019 r.
Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona w dniu 30 października 2019r., natomiast trzydziestodniowy termin, wynikający z art. 53 § 2 p.p.s.a., upływał z dniem 23 sierpnia 2019 r. Oznacza to, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, a skarżąca o jego przywrócenie nie wnosiła. Z tej przyczyny skarga podlegała odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., wobec czego Sąd orzekł jak na wstępie.