Postanowienie WSA w Lublinie z 15 stycznia 2008 r., I SA/Lu 749/07

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 15 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące od lipca do października 2003 r. postanawia: - odrzucić skargę.

Skład

Przewodniczący: Asesor WSA Jerzy Drwal

Uzasadnienie

Skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące od lipca do października 2003 r. w imieniu skarżącego A. W. wniósł i podpisał doradca podatkowy G.P.

Wraz ze skargą pełnomocnictwo nie zostało dołączone.

W tym stanie rzeczy zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału, pismem z dnia 29 listopada 2007 r. /k.11/. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych przedmiotowej skargi poprzez złożenie stosownego pełnomocnictwa wykazującego, iż jest on podmiotem uprawnionym do występowania w sprawie niniejszej - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Pod tym samym rygorem wezwano również pełnomocnika do opłacenia przedmiotowej skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 500 zł / zarządzenie k-8./

Odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu oraz wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w sposób prawem przewidziany w dniu 3 grudnia 2007 r. /potwierdzenie odbioru – k -14/.

Do dnia dzisiejszego wezwanie pozostało bez odpowiedzi i wskazane braki skargi nie zostały usunięte.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Po pierwsze wskazać należy, że zgodnie z unormowaniem art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a./ od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały /§1/. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania /§2/.

Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo (...) by uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania – art. 220 § 1 zd. 1 p.p.s.a.

Ponadto jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania pozostałych wymogów formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni (...) – art. 49 § 1 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 57 (1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jego wymogi określa art. 46 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że jeżeli pismo jest pierwszym w sprawie, to powinno między innymi. zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania, a razie jego braku - adres do doręczeń, lub siedziby stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników oraz przedmiotu sprawy, pisma zaś dalsze sygnaturę akt /§ 2/. Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa /§ 3/. Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa

Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru /k - 14 akt/ wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, a także do uzupełnienia pozostałych jej braków zostało pełnomocnikowi skarżącego doręczone w sposób prawem przewidzianym w dniu 3 grudnia 2007 r., co oznacza, iż siedmiodniowy termin do dokonania powyższych czynności upływał z dniem 10 grudnia 2007 r. i jak wynika z akt sprawy do dnia dzisiejszego braki skargi nie zostały uzupełnione.

Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu. W myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono braków formalnych skargi.

Mając na względzie przytoczone wyżej przepisy należało orzec jak w sentencji