Postanowienie WSA w Lublinie z 24 lutego 2011 r., I SA/Lu 751/10

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 24 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi S. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Skład

Sędzia NSA Anna Kwiatek przewodniczący

Uzasadnienie

Dyrektor Izby Skarbowej zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału ZUS w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Wnioskiem z dnia 25 sierpnia 2010 r. S. J. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wniosek strona uzasadniła niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazała na swoją trudną sytuację materialną i rodzinną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zobowiązuje Wojewódzki Sąd Administracyjny do rozpatrzenia tego wniosku i wydania w tym przedmiocie rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.).

Wskazać jednak należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które mają przymiot wykonalności tzn. nadają się do wykonania i wymagają wykonania.

Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy zaś rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (za komentarzem. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004, s. 122). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania.

Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. np. postanowienie NSA w sprawie II FSK 198/10, cbois.nsa.gov.p).

Z tych też względów, w ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie, jak również poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, nie posiadają atrybutu wykonalności. Nie nadają się do wykonania i nie podlegają wykonaniu, czy to dobrowolnemu czy w trybie egzekucji, a przez to nie mogą wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.

To nie zaskarżone postanowienie, ani poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji nałożyło na adresata postanowienia obowiązki, których wykonanie kwestionuje.

Z tych względów, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.