Uzasadnienie
Wnioskiem o przyznanie prawa pomocy z dnia 27 lutego 2013 r., złożonym na urzędowym formularzu, skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z synem. W skład jego majątku wchodzi mieszkanie o pow. [...] m2, nieruchomość rolna o pow. [...] ha oraz zasoby pieniężne w wysokości [...] zł złożone na lokacie. Na dochód rodziny w łącznej wysokości [...] zł brutto składa się emerytura skarżącego w kwocie [...] zł oraz wynagrodzenie za pracę jego syna w kwocie [...] zł.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy stwierdził, co następuje
Zgodnie z unormowaniem art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Oznacza to, że każda ze stron postępowania sądowoadministracyjnego, co do zasady ponosi koszty swojego udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym, chyba, że przepis szczególny zwalnia ją od tego obowiązku. W przedmiotowej sprawie brak jest unormowania prawnego, które zwalniałoby stronę od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania.
Stosownie do art. 246 § 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.).
Zaznaczyć należy, że zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy powinna być rozpatrywana w dwóch aspektach - z jednej strony z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś strony z uwzględnieniem jej możliwości finansowych.
Skarżący opłacił wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł, zaś pozostałe koszty sądowe, tj. wpis sądowy od potencjalnej skargi kasacyjnej, opłata sądowa od zażalenia, opłata kancelaryjna za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, nie przekroczą każdorazowo kwoty 100 zł - § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192).
Natomiast stawka minimalna ustanowienia adwokata do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej będzie wynosiła w sprawie niniejszej 120 zł netto i 147,60 zł brutto - § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z § 2 ust. 3 i § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
Porównując wysokość kosztów postępowania do przedstawionej we wniosku o przyznanie prawa pomocy sytuacji materialnej skarżącego, brak jest podstaw do uznania, że wykazał on ustawowe przesłanki z art. 246 § 1 pkt 1 i 2, warunkujące przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, bądź częściowym.
Podnieść należy, że instytucja przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, bądź częściowym, stanowiąca pomoc państwa, powinna być stosowana wobec osób ubogich, które pomimo największych starań, nie mogą tych kosztów uiścić ze względu na szczególnie trudną sytuację materialną. Ciężar kosztów w zakresie objętym prawem pomocy ponosi bowiem zamiast strony budżet państwa, czyli faktycznie inni obywatele.
Sytuacja majątkowa i finansowa skarżącego przedstawiona w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy jest dobra. Skarżący ma zabezpieczone potrzeby mieszkaniowe, posiada majątek nieruchomy (mieszkanie o pow. [...] m2 oraz nieruchomość rolną o pow. [...] ha), a także oszczędności w kwocie [...] zł. Skarżący oraz syn pozostający z nim we wspólnym gospodarstwie domowym posiadają własne, stałe źródła utrzymania. Łączny dochód rodziny z tytułu emerytury skarżącego ([...] zł) i wynagrodzenia za pracę jego syna ([...] zł) wynosi [...], co w przeliczeniu na osobę w rodzinie daje kwotę [...] zł. W ocenie referendarza, w sytuacji gdy skarżący dysponuje osobistymi miesięcznymi dochodami w wysokości [...] zł oraz zasobami finansowymi w kwocie [...] zł, to należy uznać, że opłacenie kosztów postępowania w sprawie niniejszej leży w granicach realnych możliwości finansowych skarżącego. Już sama wysokość kwoty posiadanych w dacie złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy oszczędności, wielokrotnie przekraczająca koszty postępowania wskazuje, że skarżący jest w stanie ponieść zarówno koszty sądowe, jak i koszty wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W świetle przytoczonych okoliczności skarżący nie wykazał spełnienia przesłanek określonych przepisem art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., co uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy zarówno w zakresie całkowitym, jak i częściowym.
Z tych względów oraz na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak na wstępie.