Uzasadnienie
W dniu 16 listopada 2007 roku D. P. – B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę, z której wynikało, iż skarży decyzję Burmistrza K..
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 grudnia 2007r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych przez oznaczenie organu, którego działalności skarga dotyczy oraz wskazania numeru i daty zaskarżonego aktu, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania po rygorem odrzucenia skargi.
W zakreślonym terminie skarżąca złożyła pismo procesowe, w którym wyjaśniła, że przedmiotem skargi jest decyzja Burmistrza Krasnobrodu o nr 13/219 dotycząca zobowiązań pieniężnych za rok 2007.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje
Zgodnie z art. 13 § 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) jednym z organów podatkowych pierwszej instancji jest burmistrz, od decyzji którego przysługuje odwołanie do samorządowego kolegium odwoławczego. Z kolei na podstawie art. 220 ordynacji podatkowej od decyzji organu podatkowego wydanego w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji.
W niniejszej sprawie skarżąca skorzystała z przysługującego jej prawa i wniosła odwołanie od decyzji Burmistrza Krasnobrodu z dnia 8 lutego 2007 r. nr 13/219 w przedmiocie podatku od nieruchomości i podatku rolnego za rok 2007. Rozpoznając złożone odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. wydało w dniu [...] postanowienie (SKO 1040/07), w którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji burmistrza K. z dnia [...] nr [...]. Strona została prawidłowo pouczona o prawie złożenia skargi na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Jak wynika z treści skargi a następnie z pisma uzupełniającego braki formalne skargi, D. P. – B. zaskarżyła do sądu decyzję Burmistrza. W tej sytuacji zastosowanie znajduje art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zgodnie z którym sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi było niedopuszczalne. Z powołanych wyżej przepisów ordynacji podatkowej wynika, iż decyzja burmistrza mogła zostać zaskarżona wyłącznie do właściwego organu drugiej instancji, w tym przypadku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Natomiast przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego mogło być tylko orzeczenie kończące sprawę w postępowaniu podatkowym tj. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...]nr SKO [...]. Należy podkreślić, iż skarga przysługuje jedynie na orzeczenia wydane w toku postępowania podatkowego przez organy drugiej instancji. Z tego powodu skargę na decyzję burmistrza należało ocenić jako niedopuszczalną z mocy prawa.
Mając na względzie dyspozycję art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.