Uzasadnienie
Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, kosztów sądowych. Z treści urzędowego formularza wniosku, sprzeciwu od postanowienia z dnia 21 sierpnia 2013 r. oraz przedłożonych dokumentów wynika, że skarżący nie pracuje. Sam prowadzi gospodarstwo domowe. Zamieszkuje w domu o pow. ok. 100 m2, który stanowi przedmiot współwłasności z rodzeństwem skarżącego. W skład majątku skarżącego wchodzą również grunty rolne o pow. ok. 3,91 ha, także objęte współwłasnością z rodzeństwem. Z uwagi na stan zdrowia skarżący nie może pracować w gospodarstwie. Z rodzeństwem jest w sporze w związku ze współwłasnością i rozliczeniami z tego tytułu. Nie posiada żadnych zasobów finansowych. Jest osobą chorą, inwalidą II grupy. Wymaga częściowej pomocy osób drugich w czynnościach codziennych i nie może pracować. Źródłem utrzymania skarżącego jest renta i zasiłki, razem w kwocie 1.448 zł brutto miesięcznie. Konieczne wydatki, które wymienił skarżący, to kwota rzędu 850 zł miesięcznie. Nie obejmuje ona kosztów podstawowych środków czystości, odzieży czy finansowania opieki świadczonej przez inne osoby.
Należy zważyć, że zgodnie z art. 245 § 1 w związku z art. 243 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.12.270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym, na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w rozumieniu art. 245 § 3 p.p.s.a. Stosownie zaś do art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny.
Wobec sprzeciwu skarżącego, postanowienie w kwestii przyznania prawa pomocy z dnia 21 sierpnia 2013 r. utraciło moc, a wniosek o przyznanie prawa pomocy podlegał rozpoznaniu przez sąd. Tak stanowi art. 260 p.p.s.a.
W przedstawionych okolicznościach faktycznych i prawnych należy stwierdzić, że skarżący wykazał brak możliwości poniesienia kosztów sądowych w rozumieniu przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z opisu sytuacji skarżącego wynika bowiem, że kwota koniecznych wydatków na utrzymanie, w tym na zakup podstawowych środków czystości, odzieży, nie pozwala w rzeczywistości gromadzić oszczędności na poczet kosztów sądowych. W zestawieniu koniecznych wydatków skarżący nie wykazał kosztów zakupu podstawowych środków czystości, odzieży, ale niewątpliwe są to koszty koniecznego utrzymania.
Skarżący z uwagi na stan zdrowia nie może pracować. Natomiast w jego sytuacji zdrowotnej konieczne są środki na leczenie i lekarstwa, na pomoc ze strony innych osób. W tych realiach gromadzenie przez skarżącego środków finansowych na poczet wpisu od skargi, kosztów sądowych, wymuszałoby rezygnację z wydatków koniecznych dla egzystencji skarżącego, dla leczenia. Taka rezygnacja byłaby równoznaczna z uszczerbkiem koniecznego utrzymania dla skarżącego.
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji i uwzględnić wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie kosztów sądowych.