Uzasadnienie
Zaskarżona decyzja została skarżącej doręczona, w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) w dniu 27 września 2011 r. W tych okolicznościach termin do wniesienia skargi upływał z dniem 27 października 2011 r.
W dniu 9 listopada 2011 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik skarżącej złożył, za pośrednictwem organu, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wraz ze skargą.
Uzasadniał, że w okresie doręczenia zaskarżonej decyzji U. P. – M. nie była w stanie odebrać przesyłki z uwagi na fakt, że, kierowana do niej korespondencja oraz pozostawiane w skrzynce awiza były zatrzymywane przez jej męża, z którym pozostaje w silnym i długotrwałym konflikcie. Uzasadniał, że skarżąca nie jest w stanie porozumieć się z mężem w najdrobniejszych sprawach życia codziennego przez co de facto małżonkowie nie utrzymują ze sobą kontaktu.
Na poparcie swojej argumentacji przedłożył wyroki SR z dnia 5 maja 2010 r. i 27 września 2010 r., o ustanowieniu rozdzielności majątkowej między małżonkami i zasądzeniu od męża skarżącej alimentów na rzecz jego małoletnich dzieci, a także postanowienie komornika sądowego o umorzeniu postępowania egzekucyjnego przeciwko małżonkowi na wniosek wierzyciela.
Pełnomocnik uzasadniał, że klucz do skrzynki posiadała wyłącznie skarżąca oraz jej mąż, a w okresie doręczenia zaskarżonej decyzji skarżąca nie zauważyła, aby ktoś włamał się do skrzynki. Wyjaśnił, iż ostatnią przesyłką jaką odebrała z Izby Skarbowej było zawiadomienie o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, które skarżąca otrzymała w połowie sierpnia 2011 r.
Wskazał, że o fakcie wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji skarżąca dowiedziała się dopiero w dniu 4 listopada 2011 r., kiedy to udało jej się odebrać z poczty przesyłkę zawierającą plik upomnień z ponagleniem do zapłaty należności ustalonych przez Urząd Skarbowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.,dalej: ppsa) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Zgodnie z art. 87 § 1, § 3 i § 4 ppsa pismo z wnioskiem o przywróceniem terminu do złożenia skargi wnosi się do sądu, za pośrednictwem organu, w terminie 7 dni od czasu ustania przeszkody, która uniemożliwiła stronie dochowania terminu. Wraz z wnioskiem należy równocześnie dokonać czynności, której terminowi strona uchybiła.
Te warunki formalne zostały – w ocenie Sądu – przez stronę spełnione.
Tym samym w niniejszej sprawie konieczne stało się rozważenie, czy argumenty skarżącej uprawdopodobniają, zgodnie z wymogiem art. 87 § 2 ppsa, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy.
Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności w postępowaniu sądowym, jakiej można i należy wymagać od osoby dbającej o swoje interesy z należytą starannością. To strona ma obowiązek wykazać, że podjęła wszelki możliwy wysiłek, w celu usunięcia, nagłej i obiektywnej przeszkody, trwającej przez cały czas biegu terminu na dokonanie czynności w postępowaniu sądowym, że dochowała należytej staranności w swoim działaniu.
Zdaniem Sądu, okoliczności i argumenty podniesione przez skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu nie dają podstaw do przyjęcia, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy.
Jak wynika z argumentacji wniosku i dołączonych doń dokumentów (Wyroki SR z 2010 r.) konflikt z małżonkiem trwa już od dłuższego czasu.
Tym samym, w ocenie Sądu, fakt zatrzymywania przez małżonka korespondencji kierowanej do skarżącej nie stanowi obiektywnej i nagłej przeszkody, której strona nie mogłaby przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Podnieść przy tym należy, że jak wskazuje przebieg postępowania podatkowego doręczenie zastępcze, w trybie dwukrotnego awiza, było przeważająca formą korespondencji organu ze skarżącą, co potwierdza stanowisko o braku nagłości podanej przez skarżącą przyczyny uchybienia terminu.
W ocenie Sądu, nie można mówić o braku winy skarżącej w uchybieniu terminu, skoro nie podjęła ona jakichkolwiek działań celem zapobieżenia negatywnym skutkom, chociażby poprzez wskazanie innego adresu do korespondencji, co jak wynika z dołączonego do wniosku postanowienia komornika sądowego z 3 sierpnia 2011 r. nie było niemożliwe (w powyższym postanowieniu skarżąca wskazał inny adres niż w postępowaniu podatkowym). Zauważyć również należy, że skoro skarżąca odebrała w dniu 29 sierpnia 2011 r. postanowienie wyznaczające termin do wypowiedzenia się w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego, to powinna była spodziewać się zakończenia postępowania podatkowego w najbliższym okresie. Dlatego też "zainteresowanie się sprawą" dopiero w listopadzie 2011 r., w ocenie Sądu, uznać należy, za brak należytej staranności ze strony skarżącej w prowadzeniu swoich spraw, a nie brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
Wobec powyższego, na podstawie art. 86 § 1 ppsa orzeczono jak w sentencji.