Uzasadnienie
W zaskarżonym postanowieniu Naczelnik [...] Urzędu Celno -Skarbowego w [...] (organ) odmówił M. Z. (skarżąca) przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu z [...] stycznia 2018 r. określającej jej zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług (VAT) za styczeń, luty, październik i grudzień 2012 r. oraz za kwiecień i wrzesień 2013 r. (decyzja z [...] stycznia 2018 r.).
W motywach tej treści postanowienia organ wyjaśnił, że decyzja z [...] stycznia 2018 r. została skierowana do skarżącej na jej adres zamieszkania i jednocześnie korespondencyjny, czyli [...] W. ul. W.. Korespondencja z decyzją z [...] stycznia 2018 r., po dwukrotnym awizowaniu 11 i 19 stycznia 2018 r., została zwrócona organowi 26 stycznia 2018 r. jako niepodjęta w terminie.
W tym stanie sprawy, zdaniem organu, skutek doręczenia skarżącej wymienionej decyzji nastąpił z upływem 25 stycznia 2018 r., czyli 14 dni od pierwszej awizacji tej korespondencji. Tytułem podstawy prawnej powyższego stwierdzenia organ powołał się na instytucję doręczenia zastępczego uregulowaną w art. 150 § 1 - § 4 ustawy Ordynacja podatkowa (obecnie Dz.U. 2019.900 ze zm. – O.p.).
Natomiast, jak dalej motywował organ, odwołanie od decyzji organu z 8 stycznia 2018 r. skarżąca złożyła 19 sierpnia 2019 r., a zatem z uchybieniem ustawowemu terminowi przewidzianemu na dokonanie tej czynności w postępowaniu podatkowym. Odrębnym postanowieniem z [...] października 2019 r. organ stwierdził, że skarżąca uchybiła terminowi do złożenia odwołania od wspomnianej decyzji przy zastosowaniu art. 223 § 2 pkt 1 oraz art. 228 § 1 pkt 2 O.p.
Następnie organ relacjonował, że jednocześnie z odwołaniem od decyzji z [...] stycznia 2018 r. w tej samej dacie skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności w postępowaniu podatkowym. Zmierzała przy tym do wykazania, że decyzja organu z [...] stycznia 2018 r. nie została prawidłowo doręczona i tym samym nie weszła do obrotu prawnego. Skarżąca tłumaczyła bowiem, że korespondencja zawierająca tę decyzję została błędnie zaadresowana. W piśmie z 8 maja 2017 r. podała organowi prawidłowy adres do doręczeń korespondencji, który brzmiał J. C. [...] W. ul. W.. Tymczasem organ wysyłał decyzję z 8 stycznia 2018 r. do skarżącej (jej imię i nazwisko figurowało na kopercie), nie zaś do J. C.. Tak więc organ pominął ustanowionego przez skarżącą pełnomocnika do doręczeń w osobie J. C.. W efekcie niedoręczona skarżącej decyzja organu z [...] stycznia 2018 r. nie weszła do obrotu prawnego. Skarżąca dowiedziała się o tym rozstrzygnięciu 15 sierpnia 2018 r. w związku z otrzymaniem akt spraw prowadzonych przez organ od Fundacji "A" (Fundacja "A").
Odnosząc się do powyższego zapatrywania skarżącej, organ przede wszystkim argumentował, że decyzja z [...] stycznia 2018 r. została skierowana na adres zamieszkania skarżącej i jednocześnie korespondencyjny wynikający z formularza ZAP-3 złożonego przez nią 3 kwietnia 2017 r. w Urzędzie Skarbowym w [...].
W dalszej kolejności organ zatrzymał się na instytucji pełnomocnictwa w postępowaniu podatkowym i w jej kontekście wywodził, że skarżąca miała możliwość ustanowienia pełnomocnika, w tym do doręczeń, na każdym etapie sprawy podatkowej. Niewątpliwie organ otrzymał 15 maja 2017 r. pismo skarżącej i jej męża z 8 maja 2017 r., w którym domagali się przesyłania korespondencji dotyczącej wszystkich spraw prowadzonych wobec nich jako podatników na adres do doręczeń J. C. ul. W. [...] W.. Jednak, w ocenie organu, treść tego pisma nie stanowi umocowania jakiejkolwiek osoby do kierowania do niej korespondencji dla skarżącej. Oznacza jedynie, że korespondencja ma być kierowana na adres [...] W. ul. W.. Wobec tego J. C. nie był i nie jest pełnomocnikiem skarżącej w rozpatrywanej sprawie. Skarżąca działała samodzielnie.
Niezależnie od powyższego, zdaniem organu, skarżąca zbyt późno wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, bowiem o decyzji z [...] stycznia 2018 r. dowiedziała się wcześniej niż twierdzi. Jak wynika z akt sprawy, 15 marca 2019 r. skarżąca udzieliła pełnomocnictwa adwokatowi. Z kolei adwokat upoważnił aplikanta adwokackiego (na zasadach substytucji) do zapoznania się z aktami sprawy i dodatkowo do sporządzenia ich fotokopii. Na tej podstawie 2 i 5 kwietnia 2019 r. aplikant adwokacki zapoznał się z aktami sprawy i dodatkowo sporządził ich fotokopie. Od tego czasu, według organu, należało liczyć ustawowy termin przewidziany na złożenie wniosku o przywrócenie terminu.
Organ zauważył przy tym, że stanowisko skarżącej jest niekonsekwentne. Jej zdaniem, decyzja nie została doręczona i nie weszła do obrotu prawnego, a w takiej sytuacji ustawowy termin przewidziany na złożenie odwołania nie rozpoczyna swego biegu. W następstwie wniosek o przywrócenie uchybionego terminu jest bezpodstawny.
W świetle powyższego organ stanął na stanowisku, zgodnie z którym w okolicznościach analizowanej sprawy nie została spełniona przesłanka z art. 162 § 1 O.p. w postaci braku winy w uchybieniu terminowi do dokonania czynności w postępowaniu podatkowym. Ponadto wniosek skarżącej w tym przedmiocie jest spóźniony stosownie do art. 162 § 2 O.p.
W skardze na powyższe postanowienie organu skarżąca domagała się jego uchylenia oraz zasądzenia od organu na jej rzecz kosztów postępowania sądowego.
Zarzuciła naruszenie:
- - art. 162, art. 163 § 2 pkt 1 w związku z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. przez nieprawidłowe przyjęcie, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania nie został złożony w ustawowym terminie i skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi;
- - art. 122, art. 187 § 1, art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 223 § 2 pkt 1 O.p. polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji na stwierdzeniu uchybienia terminowi do złożenia odwołania;
- - art. 121 § 1, art. 123 § 1, art. 192, art. 200 § 1 O.p. oraz art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U.UE.C.2007.303.1 - KPP) z powodu niewyznaczenia terminu na zapoznanie się z materiałem dowodowym włączonym do akt sprawy postanowieniem z 14 października 2019 r., co uniemożliwiło skarżącej przedstawienie swojego stanowiska przed wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, a tym samym pozbawiło ją praw przysługujących stronie postępowania podatkowego;
- - art. 33 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 83 ust. 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej (obecnie Dz.U. 2020.505 ze zm.), w związku z art. 120, art. 127, art. 221a § 1, art. 163 § 2 O.p. i w związku z art. 2, art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U.1997.78.483 ze zm.), ponieważ ten sam organ wydał decyzję objętą odwołaniem i jednocześnie postanowił o odmowie przywrócenia terminu do złożenia od niej odwołania, a taka sytuacja nie daje się pogodzić z wymogami bezstronnego i rzetelnego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy w dwuinstancyjnym postępowaniu.
Uzasadniając stawiane organowi zarzuty skarżąca akcentowała, że z perspektywy art. 78 Konstytucji RP organem odwoławczym nie może być ten sam organ, który w takiej sytuacji będzie orzekał we własnej sprawie, w tym przypadku w kwestii prawidłowości doręczenia swojej decyzji z [...] stycznia 2018 r. Wniosła o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności art. 221a § 1 O.p. oraz art. 33 ust. 1 w związku z art. 83 ust. 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej z art. 31 ust. 3, art. 32 i art. 78 Konstytucji RP.
Podkreślała prawo strony postępowania podatkowego do zapoznania się z materiałem dowodowym i obowiązek organu podatkowego do jej wysłuchania przed wydaniem rozstrzygnięcia zwłaszcza kończącego postępowanie.
Skarżąca stanowczo stwierdzała, że jej pismo z 8 maja 2017 r. odpowiadało najistotniejszym wymogom przewidzianym dla ustanowienia pełnomocnika do doręczeń w osobie J. C.. Zdaniem skarżącej, pominięcie pełnomocnika do doręczeń ustanowionego w sprawie oznacza, że decyzja organu z [...] stycznia 2018 r. nie została doręczona w sposób prawnie skuteczny, a więc w następstwie nie weszła do obrotu prawnego. Zaznaczyła przy tym, że - wobec sporu z organem o prawną skuteczność doręczenia decyzji z 8 stycznia 2018 r. - wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania wynika z ostrożności procesowej.
Według skarżącej, dopiero Fundacja "A" przekazała jej materiał pozwalający na poznanie treści rozstrzygnięcia organu. Wcześniejsze przekazanie fotokopii nie było możliwe w szczególności z uwagi na stan zdrowia skarżącej.
Na zakończenie skarżąca domagała się dopuszczenia dowodów:
- - z pism: Ministerstwa Finansów, Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...], Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] oraz organu na okoliczność efektywnego doręczania korespondencji na adres do doręczeń obejmujący J. C., bowiem w ten sposób adresowana, imiennie na J. C., trafiała do niej bez przeszkód;
- - z korespondencji prowadzonej z Fundacją "A" dotyczącej wsparcia udzielonego skarżącej w relacjach z organem;
- - z pisma Prokuratury Rejonowej w [...] z 12 kwietnia 2019 r. na okoliczność braku dostępu do akt w postępowaniu karnym.
Odpowiadając na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż kontrolowane postanowienie nie jest zgodne z prawem.
Ocenę prawną należy rozpocząć od przypomnienia art. 162 O.p., który stanowi, że w razie uchybienia terminowi należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (§ 2). Przywrócenie terminu do złożenia podania przewidzianego w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3). Przepisy § 1-3 stosuje się do terminów procesowych (§ 4).
Następnie zgodnie z art. 163 O.p. w sprawie przywrócenia terminu postanawia właściwy w sprawie organ podatkowy (§ 1). W sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ podatkowy właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia (§ 2). Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie (§ 3).
W świetle przytoczonej regulacji prawnej przywróceniu podlega z istoty rzeczy wyłącznie uchybiony termin.
Jednocześnie o uchybieniu terminowi do złożenia odwołania organ odwoławczy rozstrzyga mocą odrębnego postanowienia, według art. 228 § 1 pkt 2 O.p.
W tym stanie prawnym uchybienie terminowi do wniesienia odwołania i przywrócenie uchybionego terminu do dokonania tej czynności w postępowaniu podatkowym to dwa odrębne zagadnienia, odrębnie rozstrzygane, ale niewątpliwie powiązane ze sobą w tym znaczeniu, że nie można przywrócić terminu, któremu strona postępowania podatkowego nie uchybiła.
Wobec tego istotne jest, że w sprawie sygn. I SA/Lu 776/19 nieprawomocnym wyrokiem z 15 czerwca 2020 r. uchylone zostało postanowienie organu z [...] października 2019 r. stwierdzające uchybienie przez skarżącą terminowi do złożenia odwołania od decyzji z [...] stycznia 2018 r. Sąd w powołanej sprawie, po analizie – z jednej strony – instytucji adresu do doręczeń oraz – z drugiej strony – instytucji pełnomocnictwa wywiódł, że zarówno wykładnia językowa, jak i systemowa zewnętrzna prowadzą do zgodnego wniosku, według którego adres to wyłącznie odpowiednio zindywidualizowany opis miejsca i nie obejmuje on jakiejkolwiek osoby czy szerzej jakiegokolwiek podmiotu prawa. Podanie imienia i nazwiska osoby fizycznej stanowi określenie adresata, nie zaś – ściśle rzecz biorąc – składową adresu.
Sąd ocenił, że informacja skarżącej zawarta w piśmie z 8 maja 2017 r. w brzmieniu "adres do doręczeń tj. J. C. ul. W. [...] W. " - co do zasady - nie odpowiadała adresowi do doręczeń. Natomiast w treści tego pisma skarżąca jednoznacznie wyznaczyła J. C. jako osobę, która będzie odbierała za nią korespondencję od organu w prowadzonej sprawie podatkowej. Zatem analizowane pismo skarżącej w kontekście regulacji prawnych dotyczących adresu i pełnomocnictwa nie mogło być odczytywane inaczej niż jako ustanowienie pełnomocnika szczególnego w zakresie odbierania korespondencji nadsyłanej przez organ, a dotyczącej skarżącej (do doręczeń).
Sąd uściślił przy tym, że omawiane oświadczenie skarżącej z 8 maja 2017 r. nie było pełnomocnictwem do doręczeń w rozumieniu art. 138f § 1 O.p., bowiem skarżąca nie opisywała sytuacji, w której miałaby pozostawać poza granicami kraju. Jednak niezależnie od art. 138f § 1 O.p. była uprawniona do ustanowienia pełnomocnika do odbioru korespondencji w ramach instytucji pełnomocnictwa szczególnego z art. 138e § 1 O.p. Sąd w sprawie sygn. I SA/Lu 776/19 wyjaśnił w dalszej kolejności, że złożenie omawianego oświadczenia przez skarżącą nastąpiło do akt tej sprawy, która nadal nie była ostatecznie załatwiona i miała być przedmiotem prawidłowo przeprowadzonego postępowania I instancji. Bezspornie pismo skarżącej z 8 maja 2017 r. organ otrzymał 15 maja 2017 r. i nie miał wątpliwości, że oświadczenie skarżącej zawarte w tym piśmie należy odnosić między innymi do sprawy dotyczącej VAT za okresy rozliczeniowe zawarte w 2012 r. i w 2013 r., a więc, że zostało ono skierowane także do akt tej sprawy.
Sąd w podsumowaniu podzielił zarzut skarżącej mówiący o naruszeniu przez organ art. 150 § 1 - § 4 w powiązaniu z art. 223 § 2 pkt 1 i art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Stwierdził, że decyzja organu z 8 stycznia 2018 r. nie została doręczona w sposób prawnie skuteczny. W następstwie ustawowy termin przewidziany na złożenie od niej odwołania nie rozpoczął swojego biegu (motywy powołanego wyroku w sprawie sygn. I SA/Lu 776/19 należy uznać za znane obu stronom).
Tej treści pogląd prawny przedstawiony w sprawie sygn. I SA/Lu 776/19 oznacza, że bieg terminu na złożenie odwołania od decyzji organu z 8 stycznia 2018 r. nie rozpoczął swojego biegu, a więc konsekwentnie nie mogło dojść do jego przekroczenia.
Sąd w składzie orzekającym aprobuje i przyjmuje za własne stanowisko prawne wypracowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, według którego nieskuteczne doręczenie decyzji (między innymi ze względu na wadliwe zastosowanie trybu z art. 150 § 1 - § 4 O.p.) powoduje, że postępowanie wpadkowe zainicjowane wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania staje się bezprzedmiotowe na zasadzie art. 208 § 1 w związku z art. 219 O.p. Nie można bowiem przywrócić terminu, który nie rozpoczął swojego biegu. Taka prawna możliwość otwiera się przed stroną postępowania podatkowego dopiero po wprowadzeniu decyzji do obrotu prawnego, a więc po jej prawidłowym doręczeniu (por. przykładowo wyroki w sprawach sygn.: II FSK 2431/14, I FSK 949/17, II FSK 1696/17, I FSK 1773/17 dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).
Natomiast, w ocenie sądu, nie są uzasadnione pozostałe zarzuty skarżącej, w których zasadniczo nawiązała do art. 200 § 1 O.p. oraz kwestionowała uprawnienie organu do wydania zaskarżonego postanowienia z perspektywy art. 78 Konstytucji RP.
Przede wszystkim art. 200 § 1 O.p. nie ma zastosowania do postanowień, o czym stanowi art. 219 O.p. Dlatego organ nie miał obowiązku zakreślania skarżącej terminu na zapoznanie się z aktami sprawy i na przedstawienie swojego stanowiska. Co więcej, postanowienie organu z [...] października 2019 r. wymienia jej pismo z 8 maja 2017 r., pismo Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z 23 kwietnia 2018 r., formularze ZAP-3 składane Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w [...], pismo J. C. z 3 kwietnia 2018 r. w odpowiedzi na wezwania organu z 20 marca 2018 r. Wszystkie one – mówiąc najogólniej – dotyczyły sposobu doręczeń korespondencji kierowanej przez organy do skarżącej, a więc innej sprawy, mającej za przedmiot uchybienie terminowi do złożenia odwołania. Jak to zostało omówione wyżej, kwestia ta wykracza poza granice tej sprawy, której przedmiotem nie jest stwierdzenie uchybienia terminowi do złożenia odwołania od decyzji z 8 stycznia 2018 r., tylko przywrócenie terminu do dokonania tej czynności w postępowaniu podatkowym. Ponadto skarżąca nie wykazała jakie jeszcze okoliczności faktyczne istotne dla wyniku niniejszej sprawy należałoby wyjaśnić w świetle ich treści.
Przechodząc do rozwiązania przyjętego w art. 221a § 1 O.p., które obowiązuje od 1 marca 2017 r. (Dz.U.2016.1948) należy wyjaśnić, że powoływanie się przez skarżącą na art. 78 Konstytucji RP i istotne wątpliwości o charakterze konstytucyjnym co do instancyjnej właściwości organu nie jest adekwatne do stanu niniejszej sprawy. Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem postanowienie organu odmawiające przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Natomiast postępowanie odwoławcze polegające na ponownym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy zostaje zainicjowane wyłącznie przez złożenie odwołania w ustawowym terminie.
Zatem - ściśle rzecz ujmując - zaskarżone postanowienie organu należy lokować w fazie formalnej oceny odwołania. Stanowi ono w istocie rzeczy o tym, że nie doszło do prawnie skutecznego złożenia odwołania, bo – co do zasady - spóźnione odwołanie bez przywróconego terminu w świetle prawa nie może inicjować postępowania odwoławczego rozumianego jako ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie istoty sprawy przez organ odwoławczy. W takiej sytuacji proceduralnej przyznanie w tej konkretnej materii organowi uprawnień organu odwoławczego przez art. 163 § 2 w związku z art. 221a § 1 O.p. nie pozostaje w sprzeczności z zasadą dwuinstancyjności. W ocenie sądu, nie można zasadnie dopatrywać się pozbawienia skarżącej instancji w przypadku, w którym organ odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania (w tej sprawie nieprawidłowo).
Ponadto zgodnie z art. 78 Konstytucji RP każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa. Tak więc analizowana zasada konstytucyjna mówi o prawie do zaskarżenia. Wobec tego trzeba zauważyć, że nie wszystkie środki zaskarżenia mają cechę dewolutywności. Oznacza to, że art. 78 Konstytucji RP nie wiąże w sposób konieczny, bezwzględny prawa do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji z przesunięciem rozpoznania sprawy do organu wyższego stopnia.
Dodatkowo, jak to zostało omówione wyżej, w realiach tej sprawy zaskarżone postanowienie zapadło w kwestii przywrócenia terminu, a nie istoty sprawy podatkowej w wyniku przeprowadzenia postępowania odwoławczego. W kontekście podstawowych gwarancji bezstronności organu i jego rzetelności należy odnotować, że kontrolowane postanowienie podpisała inna osoba niż decyzję z [...] stycznia 2018 r., przy czym każdorazowo osoby składające podpisy działały z upoważnienia organu. Ponadto postanowienie organu wydane przy zastosowaniu art. 163 § 2 O.p. podlega sądowej kontroli.
Natomiast analiza sytuacji, w której organ wydałby decyzję co do istoty w wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej aktualnie pozostaje w sferze założeń i jednocześnie poza granicami tej sprawy. Tym samym nie zaistniała potrzeba występowania do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskowanym przez skarżącą pytaniem prawnym.
W świetle powyższego powoływanie się przez skarżącą czy to na art. 200 § 1 O.p., czy też na art. 78 Konstytucji RP nie miało żadnego przełożenia na wynik niniejszej sądowej kontroli.
Także wnioski dowodowe skarżącej nie dotyczą okoliczności istotnych dla wyniku niniejszej sądowej kontroli legalności. Skarżąca chciała w ten sposób wykazać, że nie doszło do doręczenia decyzji z [...] stycznia 2018 r. zgodnie z wymogami prawa, a wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania nie jest spóźniony i podlega uwzględnieniu.
Granice tej sprawy wyznaczyło zaskarżone postanowienie, jego adresat i przedmiot. Organ rozstrzygnął w nim wyłącznie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Uczynił to w następstwie odrębnego postanowienia uchylonego w sprawie sygn. I SA/Lu 776/19, według którego jego decyzja z 8 stycznia 2018 r. miała zostać prawidłowo doręczona z upływem 25 stycznia 2018 r. Tak więc sąd w granicach tej konkretnej sprawy nie był uprawniony do wypowiadania się w kwestii prawidłowości doręczenia decyzji organu z [...] stycznia 2018 r., tym bardziej doręczania skarżącej innej korespondencji, dodatkowo przez inne organy, a nawet w innych sprawach.
Z kolei analiza przesłanek formalnych czy merytorycznych obowiązujących przy przywróceniu terminu do złożenia odwołania była zbędna, skoro - za stanowiskiem prawnym przyjętym w sprawie sygn. I SA/Lu 776/19 - decyzja organu z [...] stycznia 2018 r. nie została doręczona w sposób prawnie skuteczny, a w związku z tym nie weszła do obrotu prawnego i termin na złożenie od niej odwołania nie rozpoczął swojego biegu.
W dalszym postępowaniu organ uwzględni przedstawione wyżej stanowisko prawne sądu.
Z tych powodów zaskarżone postanowienie organu podlegało uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 ze zm.)
Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego uzasadnia art. 200 i art. 205 § 2 tej ustawy. Obejmują one wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) według § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018.265) oraz opłatę od pełnomocnictwa (17 zł). Skarżąca korzysta ze zwolnienia od kosztów sądowych.