Postanowienie WSA w Lublinie z 19 listopada 2012 r., I SA/Lu 810/12

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 19 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia - nr - w przedmiocie podatku od środków transportowych postanawia - odrzucić skargę.

Skład

sędzia NSA Anna Kwiatek przewodniczący

Uzasadnienie

Skarga Z. R. wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zawierała braki uniemożliwiające nadanie jej dalszego biegu. Skarżący nie wskazał numeru ani daty zaskarżonej decyzji oraz nie podał wartości przedmiotu zaskarżenia.

W związku z powyższym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 14.09.2012 r. skarżący został wezwany, w trybie art. 49 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej: "ppsa"), do uzupełnienia powyższych braków formalnych skargi - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ppsa).

Przedmiotowe wezwanie zostało skarżącemu doręczone w dniu 27.09.2012 r. (k. 8 akt). W odpowiedzi, (pismo z dnia 3.10.2012 r.) skarżący wyjaśnił, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja SKO 955/12 z dnia 19.07.2012 r., a wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi za 2011 r. – 7.000 zł, a za 2012 r. 17.000 zł.

Zarządzeniem z dnia 8.10.2012 r. skarżący został ponownie wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, z uzasadnieniem, że w aktach sprawy podatkowej przedstawionej WSA przez SKO wraz z odpowiedzią na skargę brak jest decyzji o numerze i z daty wskazanej przez skarżącego w piśmie z dnia 3.10.2012 r.

Ponowne wezwanie zostało skarżącemu doręczone, w trybie art. 72 § 1 ppsa, w 15.10.2012 r. (k.12 akt) i do dnia dzisiejszego postało bez odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 57 (1 pkt 1 ppsa skarga powinna czynić zadość wymogom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności.

Zgodnie z art. 215 § 1 ppsa, w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty.

Zgodnie z art. 216 ppsa i art. 231 ppsa jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia, od której pobiera się wpis stosunkowy.

Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania wymogów formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi pod rygorem jej odrzucenia –art. 58 § 1 pkt 3 ppsa.

Skoro zatem w ustawowym terminie skarżący braków formalnych skargi nie uzupełnił, nadanie sprawie dalszego biegu stało się niemożliwe, a w związku z tym na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ppsa, należało orzec jak w sentencji.