Uzasadnienie
W dniu 22 listopada 2012 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie odmówił I. Ś. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowienie zostało doręczone na adres wskazany we wniosku o przyznanie prawa pomocy dorosłemu domownikowi – żonie skarżącego B. Ś. W trybie art. 72 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – dalej "P.p.s.a.", w dniu 28 listopada 2012 r., wraz z pouczeniem o dopuszczalności, sposobie i terminie wniesienia sprzeciwu (k. 30 akt sądowych).
Z zachowaniem stosownego terminu w dniu 5 grudnia 2012 r. skarżący złożył sprzeciw (k. 31 – 33 akt sądowych).
W związku z treścią sprzeciwu w wykonaniu zarządzenia z dnia 17 grudnia 2012 r., wezwano skarżącego do wyjaśnienia i udokumentowania szeregu podnoszonych okoliczności w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania.
Wezwanie doręczono dorosłemu domownikowi – synowi P. Ś. w trybie art. 72 § 1 P.p.s.a w dniu 24 grudnia 2012 r. Wezwanie nie zawierało informacji o rygorze niedotrzymania terminu, a jedynie informację o 7 dniowym terminie do jego wykonania. Wezwanie pozostało bezskuteczne.
W dniu 14 lutego 2013 r., skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu "dotyczącego prawa pomocy w zakresie całkowitym" oraz w przypadku uwzględnienia wniosku o rozpoznanie sprzeciwu. Uzasadnił wniosek tym, że zmyliło go wezwanie referendarza sądowego z dnia 30 października 2012 r. (k. 40-47 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
W pierwszej kolejności wskazać należy, że wniesienie sprzeciwu przez stronę powoduje, że zaskarżone postanowienie traci moc, a Sąd na nowo rozpoznaje sprawę będącą przedmiotem sprzeciwu (art. 260 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie postanowienie referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie z dnia 22 listopada 2012 r. doręczono skarżącemu w sposób prawem przewidziany w dniu 28 listopada 2012 r. Z zachowaniem stosownego terminu w dniu 5 grudnia 2012 r. skarżący złożył od niego sprzeciw. Z uwagi na skutecznie złożony sprzeciw Sąd rozpoznając sprawę na nowo wezwał skarżącego w dniu 17 grudnia 2012 r., do wyjaśnienia i udokumentowania podniesionych okoliczności w terminie 7 dni. To wezwanie pozostało bezskuteczne. Jednak niewykonanie powyższego wezwania w terminie nie skutkowało niezachowaniem terminu do wniesienia sprzeciwu. Czynności skarżącego z dnia 5 grudnia 2012 r. pozostają w mocy. Sprzeciw będzie przedmiotem rozstrzygnięcia sądu.
Zgodnie z art.86 § 1 i art. 88 zd. 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Z uwagi na powyższe, wobec zachowania przez skarżącego terminu do wniesienia sprzeciwu, za niedopuszczalny należy uznać wniosek o jego przywrócenie. Nie można bowiem przywrócić terminu, który został zachowany (por. postanowienie NSA z dnia 15 listopada 2011 r. w sprawie II OZ 1090/11, SIP Lex nr 1070480).
Z tej przyczyny wniosek skarżącego o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 88 P.p.s.a.