Uzasadnienie
H. K. wniósł w dniu 29 listopada 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie za pośrednictwem organu podatkowego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki z. o.o. A. z tytułu podatku od towarów i usług.
W piśmie z dnia 2 marca 2007 r. (k.-26) skierowanym do tut. Sądu skarżący H. K. poinformował, iż w związku z otrzymaną decyzją Urzędu Skarbowego stwierdzającą, że ciążące na nim zaległości jako osoby trzeciej w spółce z. o.o. A. uległy przedawnieniu - wycofuje swoją skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Do pisma skarżący załączył decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] umarzającą postępowanie w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./ zwanej dalej "ppsa" skarżący może cofnąć skargę i Sąd jest tą czynnością związany. Jednakże Sąd może uznać cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie Sądu takie okoliczności w sprawie nie zachodzą i na podstawie art. 161 § 1 pkt. 1 ppsa postępowanie, jako bezprzedmiotowe należało umorzyć.