Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa w L. po rozpoznaniu odwołania Aleksandra S., utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w K. z dnia 5 grudnia 1996 r. zmieniającą, na podstawie art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, rozliczenie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń-grudzień 1994 r. wykazane w deklaracjach VAT-7.
W uzasadnieniu decyzji Izba wyjaśniła, że zmiana rozliczenia podatku za poszczególne miesiące 1994 r. były skutkiem ustalenia, iż w miesiącu kwietniu podatnik zmniejszył podatek należny VAT o podatek naliczony wynikający z rachunku uproszczonego, co stanowiło naruszenie art. 25 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy, w grudniu zmniejszył podatek należny VAT o podatek naliczony wynikający z faktur otrzymanych w sierpniu i październiku, co stanowiło naruszenie art. 19 ust. 3 cyt. ustawy, w miesiącach od czerwca do grudnia zmniejszył podatek należny o podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących wydatki za najem samochodu nie uznane za koszt uzyskania przychodów, a więc z naruszeniem art. 25 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy, niezgodnie z art. 20 ust. 4 cyt. ustawy podatnik rozliczył podatek naliczony przy zakupie środków trwałych związanych ze sprzedażą opodatkowaną i zwolnioną zaniżając podatek naliczony oraz z naruszeniem art. 2 ust. 3 pkt 1 cyt. ustawy nie dokonał opodatkowania czynności przekazania towarów na cele reprezentacji.
W zakresie zarzutów odwołania Izba Skarbowa wskazała, że towary zakupione w lutym, marcu i grudniu 1994 r., przekazane pracownikom do spożycia z okazji Dnia Kobiet, Dnia Handlowca i Świąt nie mogły być uznane za zużyte na własne potrzeby zakładu, gdyż służyły celom reprezentacji firmy podatnika. Podatek naliczony w fakturach dokumentujących zakup usług najmu samochodu nie podlegał odliczeniu od podatku należnego, gdyż zdaniem Izby wydatki związane z umową najmu nie stanowiły kosztu uzyskania przychodów, co rozstrzygnięto ostateczną decyzją ustalającą wymiar podatku dochodowego za 1994 r.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Aleksander S. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie art. 2 ust. 3 pkt 1 i art. 25 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług. Zdaniem skarżącego orany podatkowe niedostatecznie wyjaśniły kwestię wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z najmem samochodu, co skutkowało wadliwością w tym zakresie zaskarżonej decyzji oraz błędnie uznały, że towary zużyte na potrzeby własne firmy skarżącego przeznaczone zostały na cele reprezentacji.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja zgodna jest z prawem. Kwestia nieuznania za koszt uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez skarżącego w 1994 r. na realizację umowy najmu samochodu rozstrzygnięta została ostateczną decyzją Izby Skarbowej w L. z dnia 2 lipca 1997 r. wydaną na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ oraz wyrokiem (...) z dnia 25 września 1998 r. I SA/Lu 795/97.
Z tego względu skarżącemu, na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług, nie przysługiwało prawo obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony przy zakupie usług najmu, gdyż wydatek z tym związany, nie został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.
Opodatkowanie czynności przekazania towarów na potrzeby reprezentacji znajdowało podstawę w art. 2 ust. 3 pkt 1 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług. Z materiału dowodowego sprawy, w szczególności z czterech faktur dokumentujących zakup towarów i wskazania ich przeznaczenia wynika, że zostały one przekazane na potrzeby reprezentacyjne firmy skarżącego. Za koszty reprezentacji uznać należy między innymi koszty związane z organizacją przyjęć i imprez mających na celu promowanie własnej działalności podatnika i to niezależnie od okoliczności czy imprezy te organizowane są w miejscu wykonywania działalności czy też poza nim. Fakt, że okazjonalne przyjęcia odbywały się w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej nie oznacza, że koszty z nimi związane nie stanowiły kosztów uzyskania przychodów jako wydatki poniesione na cele reprezentacyjne. Zakupione na ten cel towary przeznaczone więc zostały na potrzeby reprezentacji w miejscu prowadzenia działalności, nie zaś na potrzeby własne tej działalności i z tej przyczyny czynność ich przekazania podlegała opodatkowaniu na podstawie wyżej wskazanego przepisu ustawy.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, orzekł jak w sentencji.