Uzasadnienie
Zaskarżona decyzja została skarżącej doręczona w dniu 8 listopada 2016 r. (potwierdzenie odbioru przy k. 59 akt podatkowych). Natomiast skarga na przedmiotowe rozstrzygnięcie została złożona w dniu 9 stycznia 2017 r. (koperta k. 7 akt sądowych). W skardze M. K. zawarła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia z uzasadnieniem, że nie miała wpływu na dochowanie terminu, gdyż to jej małżonek błędnie zaadresował kopertę zawierającą skargę kierując przesyłkę bezpośrednio do Sądu a nie do organu. Przy czym skarżąca podnosiła, że sama skarga zaadresowana jest prawidłowo, prawidłowo został określony adresat skargi, jak też i tryb jej wnoszenia. W jej ocenie mamy do czynienia jedynie z omyłką techniczną od strony niezależną.
W odpowiedzi na skargę organ w pierwszej kolejności wnosił o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej "P.p.s.a", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87§ 3 P.p.s.a.).
Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a). Ponadto zgodnie z art. 87 § 2 P.p.s.a. w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Zarówno orzecznictwo, jak i piśmiennictwo są zgodne, że uprawdopodobnienie istnienia tej przesłanki (brak winy) jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Natomiast pojęcie uprawdopodobnienia sprowadza się do postępowania zmierzającego do stwierdzenia istnienia lub nieistnienia określonego zdarzenia, czynności podjętej w ramach postępowania, wyniku tego postępowania bądź wreszcie do zastępczego środka dowodowego. Najogólniej rzecz ujmując, brak winy jest warunkiem sine qua non zasadności wniosku o przywrócenie terminu i polega na dołożeniu szczególnej oraz należytej staranności przy dokonywaniu czynności, do której strona jest zobowiązana i można o nim mówić jedynie wówczas, gdy przeszkody powstałej w jego dochowaniu nie można było przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Przy ocenie zawinienia, bądź też jego braku, sąd bierze pod uwagę czynnik obiektywny, rozpatrując czy strona dołożyła staranności, jakiej wymagać można od osoby dbającej w sposób należyty o swój interes prawny, czy też - przeciwnie - wykazała się niedbalstwem (zob. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie sygn. akt II FZ 477/12, LEX nr 1333338).
Odnosząc te rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała obiektywnie niezależnych przyczyn, które uniemożliwiły jej wniesienie skargi z zachowaniem ustawowego terminu.
Po pierwsze strona, wnosząc o przywrócenie terminu, powołała się na nieprawidłowość zaadresowania przesyłki zawierającej skargę przez małżonka. W kontekście powyższego podnieść należy, że to strona ponosi odpowiedzialność za działanie osoby, którą przy wykonaniu czynności się posłużyła, zwłaszcza, że skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że tej czynności sama dokonać nie mogła z przyczyn obiektywnie od niej niezależnych. Za orzeczeniem w sprawie o sygn. akt I OZ 1226/14, SIP LEX nr 1628656, wskazać należy, że nie można uznać, że błędne zaadresowanie skargi bezpośrednio do sądu, zamiast do organu nastąpiło bez winy skarżącego, który został prawidłowo pouczony o sposobie i terminie wniesienia skargi. Pojęcie winy strony w uchybieniu terminowi w postępowaniu sądowym obejmuje swym zakresem także winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności. Błędy i zaniedbania osoby, którą posłużył się skarżący obciążają jego samego, a tym samym nie uwalniają one strony od winy w niezachowaniu terminu (zob. także postanowienie w sprawie sygn. akt II FZ 1046/14, SIP LEX nr 1486788).
Po drugie i co najistotniejsze, argumentacja wniosku o przywróceniu terminu do wniesienia skargi jest nieadekwatna do stanu faktycznego sprawy, gdyż jak wynika z przesłanej przez organ wraz ze skargą koperty przesyłka zawierająca skargę M. K. została nadana do Dyrektora Izby Skarbowej, a nie jak twierdzi skarżąca bezpośrednio do WSA.
Ponadto nielogiczna jest – w ocenie Sądu - taka argumentacja wniosku o przywrócenie terminu zawartego w samej skardze sporządzonej w dniu 8 grudnia 2016 r., która jak wynika ze stempla pocztowego zamieszonego na kopercie została nadana miesiąc później, tj. w dniu 9 stycznia 2017 r. (k. 7 akt sądowych).
Przypomnieć należy, że uprawdopodobnienie braku winy jest środkiem zastępczym dowodu, co nie oznacza jednak, że mają to być twierdzenia gołosłowne. Twierdzenia zainteresowanego, powinny zostać uwiarygodnione za pomocą adekwatnych środków.
Konkludując, strona może się domagać przywrócenia terminu jedynie wtedy, gdy jest w stanie uprawdopodobnić, że uchybienie terminu do dokonania określonej czynności nastąpiło bez jej winy, ze względu na okoliczności od niej niezależne, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać.
W okolicznościach analizowanej sprawy tak się nie stało.
Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny, oddalił wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi - na postawie art. 86 § 1 P.p.s.a