Uzasadnienie
Wnioskiem dołączonym do skargi na opisaną w sentencji decyzję skarżący zwrócił się o zwolnienie go od kosztów sądowych.
W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że skarżący aktualnie (od 12 października 2014 r.) jest osobą bezrobotną bez prawa od zasiłku. On i cała jego rodzina (żona i małoletnia córka) pozostają na utrzymaniu jego babci z którą mieszkają. Żona również od czasu zawieszenia działalności gospodarczej nie posiada zatrudnienia. Dodał, że dwie ostatnie jego pensje zostały zajęte z uwagi na prowadzoną egzekucję zaległości podatkowych. Ogólna kwota ciążących na nim i jego małżonce zobowiązań podatkowych przekracza kwotę 60.000,00 zł.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Wniosek strony obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych. Na te koszty składają się opłaty i wydatki sądowe. Ze względu na tak zakreślone granice wniosku, strona wnioskująca zobowiązana jest udowodnić, że poniesienie kosztów sądowych w postaci opłat sądowych i wydatków sądowych, spowoduje znaczne obniżenie warunków minimalnej egzystencji. Jak bowiem stanowi art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe, jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Dokonana w tym kontekście analiza stanu majątkowego wnioskodawcy doprowadziła do konkluzji, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Skarżący wykazał bowiem, że nie jest w stanie sfinansować kosztów postępowania. W świetle przedstawionych dowodów nie ma podstaw do kwestionowania jego oświadczenia, iż nie uzyskuje dochodów, i nie posiada żadnych oszczędności i majątku, a cała rodzina pozostaje na utrzymaniu babci skarżącego.
W tej sytuacji przyjąć należało, że uiszczenie występujących w sprawie kosztów sądowych, przekracza jego możliwości finansowe.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.