Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi, zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna.
Zgodnie z art. 58 par. 1 Kpa w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy.
Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin /art. 58 par. 2 Kpa/.
W ww. przepisach prawa zostały ustalone cztery przesłanki, które muszą wystąpić łącznie, aby prośba, o której mowa w art. 58 par. 1 Kpa mogła zostać uwzględniona.
Jedną z nich jest dochowanie 7-dniowego terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, który to termin zaczyna biec od dnia ustania przeszkody uniemożliwiającej terminowego dokonania czynności procesowej.
W skardze skarżący kwestionuje skuteczność doręczenia wyników kontroli, twierdząc, iż uzyskał je dopiero w dniu 23.02.1996 r.
Gdyby przyjąć taką koncepcję skuteczności doręczenia tych wyników, to żądanie skierowania sprawy na drogę postępowania w sprawach zobowiązań podatkowych wniesione byłoby z zachowaniem terminu o jakim mowa w art. 27 ustawy i wniosek o przywrócenie terminu byłby bezprzedmiotowy.
Zasadnie jednak organy podatkowe przyjęły, iż skuteczne doręczenie tych wyników, nastąpiło w momencie odmowy ich przyjęcia za pośrednictwem Naczelnika Aresztu Śledczego i od tej daty biegł 14-dniowy termin, któremu skarżący uchybił, co w konsekwencji uzasadnia wniosek o jego przywrócenie.
Jednakże, jak wyżej wskazano prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.
Wykazanie zachowania ww. terminu obciąża osobę wnoszącą prośbę /"należy wnieść"/ i nie może ograniczać się do uprawdopodobnienia, bowiem "uprawdopodobnienie" dotyczy okoliczności wymienionych w art. 58 par. 1 Kpa.
Jako okoliczność uniemożliwiającą terminowe dokonanie czynności skarżący wskazuje fakt pozbawienia wolności oraz zły stan zdrowia. Przyjmując, iż okoliczności te uniemożliwiały skarżącemu terminowe dokonanie czynności, to 7-dniowy termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu zaczynał swój bieg z dniem zwolnienia z aresztu nie zaś odebrania wyników kontroli z urzędu.
Jak wynika z akt sprawy oraz wyjaśnień złożonych przed sądem skarżący zwolniony został z aresztu "na początku lutego 1996 r." zaś prośbę z żądaniem wniósł w dn. 1.03.1996 r.
Zwolnienia lekarskie, na które powołuje się skarżący dotyczą listopada i grudnia 1995 r. Po odzyskaniu wolności skarżący nie dysponuje żadnym dokumentem, który uprawdopodobniałby jego stan zdrowia uniemożliwiający podjęcie czynności procesowych w sprawie.
Przywrócenie terminu do wniesienia prośby o jakiej mowa w art. 58 par. 2 Kpa jest niedopuszczalne /art. 58 par. 3 Kpa/.
Zasadnie zatem organy podatkowe przyjęły, iż prośba złożona została z uchybieniem terminu z art. 58 par. 2 Kpa. Odnośnie zaś zarzutów odnoszących się do "uprawdopodobnienia" podnieść należy, iż uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, a więc nie dającym pewności, lecz tylko prawdopodobieństwo /wiarygodność/ twierdzenie o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od formalizmu dowodu i dopuszczalny w wypadkach przewidzianych przepisem prawa.
Środek ten jednak podlega ocenie pod kątem uznania, czy uzyskana w ten sposób informacja jest w tym stopniu wiarygodna by na jej podstawie można było uznać za uprawdopodobniony fakt, na który strona się powołuje /por. Komentarz do Kodeksu postępowania cywilnego t. I Dobrzański, Liszewski, Resich, Siedlecki WP-1975 r. str. 423 i nast./.
W ocenie organu podatkowego okoliczności, na które powoływał się skarżący nie są wystarczające do przyjęcia "braku winy" o jakim mowa w art. 58 par. 1 Kpa. Pogląd ten znajduje uzasadnienie, gdy się zważy, iż przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy, a nie miernik subiektywny.
W tej sytuacji zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu w myśl art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w wyroku.