Uzasadnienie
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 5 października 2016 r. skarżąca spółka, wezwana została do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony (odpis KRS).
Wezwanie zawierało pouczenie, że brak formalny skargi należy usunąć, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Przedmiotowe wezwanie doręczone zostało w dniu 31 października 2016 r.
W terminie do uzupełnienia braku strona złożyła pismo, w którym zawnioskowała o przedłużenie terminu do złożenia odpisu KRS.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Jeżeli skargę wnosi podmiot podlegający rejestracji w Krajowym Rejestrze Sądowym to w celu udokumentowania należytej reprezentacji strony skarżącej zobowiązany jest do przedłożenia dokumentu, z którego wynikałoby to umocowanie. Powszechnie przyjmuje się w praktyce sądowej, że dokumentem tym jest odpis KRS.
Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni. Natomiast stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę, gdy w wyznaczonym przez przewodniczącego terminie nie uzupełniono jej braków formalnych.
Jak wskazano wyżej, wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało doręczone w dniu 31 października 2016 r., zatem siedmiodniowy termin przysługujący stronie na usunięcie braku upłynął z dniem 7 listopada 2016 r. Brak formalny skargi nie został usunięty.
Ubocznie należy zauważyć, że termin na uzupełnienie braku formalnego skargi jest terminem ustawowym nie podlegającym przedłużeniu. Strona może jedynie wnosić o przywrócenie uchybionego terminu.
Wobec powyższego, skoro - pomimo prawidłowego wezwania – skarżąca spółka nie uzupełniła wymaganego braku formalnego skargi należało ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.