Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 16 listopada 2011 r. oddalił skargę w niniejszej sprawie (k.
79) i wyrok ten od 17 grudnia 2011 r. jest prawomocne. Nadto postanowieniem Sądu z dnia 26 sierpnia 2011 r. przyznano stronie prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu.
L. B. pismem z dnia 30 listopada 2016 r. (data złożenia) wniósł o przyznanie prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2016 r. referendarz sądowy umorzył postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Pismem z dnia 30 grudnia 2016 r. (data pisma) skarżący wniósł sprzeciw od ww. postanowienia
Mając powyższe na uwadze, zważono, co następuje.
Stosownie do treści art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r. poz. 658) w sprawie niniejszej znajduje zastosowanie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej tj. przed 15 sierpnia 2015 r. Powyższe oznacza, że wniesienie sprzeciwu, który nie został odrzucony powoduje, że zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Rozpoznając wniesiony sprzeciw należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 243 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zatem wniosek o przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalny w każdym stadium postępowania sądowego, aż do zakończenia sprawy prawomocnym orzeczeniem - wyrokiem lub postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2006, s. 498).
W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt I OZ 776/12 (LEX nr 1269708) wskazano, że "przez określenie "tok postępowania", zawarte w art. 243 § 1 p.p.s.a. należy rozumieć tok postępowania sądowoadministracyjnego od chwili jego wszczęcia do prawomocnego zakończenia. Stwierdzenie prawomocności orzeczenia kończącego postępowanie oznacza, że sprawa sądowoadministracyjna nie jest już sprawą rozpoznawaną przez sąd".
W niniejszej sprawie, postępowanie sądowe zostało prawomocnie zakończone wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 16 listopada 2011 r. Brak jest tym samym podstaw do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie zaś z art. 249a P.p.s.a. jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Z powyższych względów odstąpiono od przesłania wnioskodawcy urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk PPF), z uwagi na bezcelowość tej czynności.
Mając powyższe na uwadze, postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 § 4 w zw. z art. 249a P.p.s.a.