Uzasadnienie
Decyzję objętą skargą organ skierował na adres skarżącego, pod którym korespondencję odebrał dorosły domownik w dniu 13 lipca 2017 r.
W dniu 9 października 2017 r. (data stempla krajowego urzędu pocztowego nadania) J. W. złożył skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej. Motywował, że decyzję przekazał osobie zajmującej się księgowością, która wcześniej sporządzała pisma w postępowaniu podatkowym i był przekonany, że nadal działa w jego interesie. Przetrzymała ona zaskarżoną decyzję. Kiedy skarżący udał się do adwokata po pomoc, okazało się, że jedna decyzja nie została zaskarżona. Miał duże trudności z odzyskaniem decyzji. O tym, że uchybił terminowi do złożenia skargi dowiedział się od adwokata sześć dni przed wysłaniem niniejszego wniosku.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 ze zm. - p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei z art. 87 p.p.s.a. wynika, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi (§ 1), w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminowi (§ 2), a równocześnie z wnioskiem należy dokonać czynności, której terminowi strona uchybiła (§ 4).
Przechodząc na grunt okoliczności tej sprawy przede wszystkim należy stwierdzić, że rozpatrywany wniosek skarżącego został złożony z zachowaniem terminu z art. 87 § 1 p.p.s.a., skoro skarżący wyjaśnił, że o uchybieniu terminowi na złożenie skargi dowiedział się sześć dni wcześniej.
Jednak analizowany wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie został uprawdopodobniony brak winy skarżącego w spóźnionym złożeniu skargi. Prawidłowe zastosowanie w postępowaniu podatkowym art. 149 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U.2017.201 ze zm.) miało ten skutek, że w dniu 13 lipca 2017 r. zaskarżoną decyzję należało uznać za skutecznie doręczoną skarżącemu, do rąk dorosłego domownika i dzień 14 lipca 2017 r. był pierwszym z 30 dni przewidzianych przez ustawodawcę na złożenie skargi, stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a.
W przekonaniu skarżącego należy przywrócić mu termin do wniesienia skargi, bowiem decyzję przekazał osobie trzeciej, która nie podjęła oczekiwanych przez niego czynności.
W tych okolicznościach, zdaniem sądu, nie wystąpiła obiektywna przeszkoda, która wyłączyłaby skarżącemu możliwość powzięcia wiedzy o wydaniu zaskarżonej decyzji, zapoznania się z jej treścią oraz terminowego złożenia skargi z zachowaniem ustawowych 30 dni. Jeśli skarżący tego nie uczynił, to zaistniała sytuacja nie była rezultatem niezależnych od niego, niemożliwych do usunięcia przeszkód, trwających aż do upływu terminu z art. 53 § 1 p.p.s.a. Natomiast mamy do czynienia z zaniechaniem skarżącego, który nie podjął właściwych działań w celu ustanowienia pełnomocnika czy osobistego sporządzenia i złożenia skargi. Opisywane przez skarżącego przekazanie decyzji bliżej nieokreślonej osobie i oczekiwanie, że podejmie za niego działania w celu sporządzenia i złożenia skargi, z obiektywnego punktu widzenia, dowodzą braku ze strony skarżącego podstawowej staranności.
Wobec tego skarżący nie wykazał, aby faktycznie miało miejsce jakiekolwiek nagłe, nieprzewidywalne zdarzenie o charakterze nadzwyczajnym, będące zewnętrzną i obiektywną przeszkodą, niemożliwą do przezwyciężenia nawet przy dołożeniu największego w danych warunkach wysiłku. Wystarczyło, żeby zachował standardy należytej staranności jakich trzeba wymagać od strony postępowania podatkowego, a następnie sądowego. Natomiast, wbrew oczekiwaniom skarżącego, wybór biernej postawy w związku z otrzymaną decyzją, poleganie wyłącznie na osobie zajmującej się księgowością, nie daje mu uprawnienia do skutecznego domagania się przywrócenia terminu.
Za ugruntowane należy uznać stanowisko, zgodnie z którym o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przy ocenie zawinienia w uchybieniu terminowi przyjąć należy obiektywny miernik staranności, jakiej można i trzeba wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. W celu skutecznego uprawdopodobnienia okoliczności, uzasadniających wniosek o przywrócenie terminu, strona powinna wskazać, że podjęte przez nią działania były prowadzone z należytą starannością, jak również, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna. W okolicznościach analizowanej sprawy tak się nie stało.
Mając na względzie powyższe, wobec braku przesłanek z art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.