Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 października 2015 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie odmówił skarżącym przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Od powyższego postanowienia skarżący złożyli sprzeciw. W jego rozpoznaniu postanowieniem z dnia 14 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił skarżącym przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
W terminie do złożenia zażalenie na postanowienie z dnia 14 stycznia 2016 r. skarżący złożyli zażalenie zawierające mylne oznaczenie daty zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 3 lutego 2016 r. skarżący zostali wezwani do usunięcia braku formalnego zażalenia przez wskazanie prawidłowej daty zaskarżonego postanowienia, na które wnoszą zażalenie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia.
W odpowiedzi na wezwanie skarżący wskazali, że przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 5 października 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "ppsa") zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w tymże przepisie. W myśl art. 194 § 3 ppsa, zażalenie winno czynić zadość wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie. Wszystkie braki zażalenia, o ile uniemożliwiają mu nadanie prawidłowego biegu, mogą być uzupełnione w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 193 i art. 197 § 2 ppsa (B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 3, Warszawa 2009, Wolters Kluwer Polska, s. 580).
Zgodnie natomiast z treścią art. 197 § 2 ppsa, do postępowania toczącego się na skutek zażalenia, zastosowanie znajdują odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, co oznacza, że do postępowania w sprawie niniejszej znajduje zastosowanie art. 178 ppsa, który stanowi, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną jak również taką, której braków formalnych strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej stwierdzić należy, że wniesione przez skarżących zażalenie z dnia 28 stycznia 2015 r. (data pisma), którego brak formalny strony na wezwanie uzupełniły wskazując, że dotyczy postanowienia z dnia 5 października 2015 r. polega odrzuceniu jako niedopuszczalne z innych przyczyn.
Wyjaśnić bowiem należy, że postanowienie referendarza sądowego tut. Sądu z dnia 5 października 2015 r. było już przedmiotem zaskarżenia złożonym przez skarżących sprzeciwem, który spowodował jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Stosownie bowiem do art. 260 ppsa, w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie niniejszej, w razie wniesienia sprzeciwu postanowienie przeciwko, któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu sąd na posiedzeniu niejawnym.
W wyniku rozpoznania sprzeciwu wniesionego przez skarżących Sąd postanowieniem z dnia 14 stycznia 2016r. odmówił skarżącym przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, pouczając ich jednocześnie, że od postanowienia tego przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Mimo prawidłowego pouczenia skarżący wskazali, że przedmiotem wniesionego zażalenia jest postanowienie z dnia 5 października 2015 r., które jak wyżej wskazano utraciło moc na skutek wniesienia przez skarżących sprzeciwu.
Mając na względzie powyższe zażalenie skarżących jako niedopuszczalne należało na podstawie art. 197 § 2 w związku z art. 178 ppsa odrzucić.