Uzasadnienie
Postanowieniem z 2 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Lu 915/16, po rozpoznaniu wniosku skarżącego J. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie doradcy podatkowego oraz odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Na skutek sprzeciwu wniesionego przez skarżącego od powyższego rozstrzygnięcia w części odmawiającej prawa pomocy, postanowieniem z 22 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Odpis postanowienia z 22 grudnia 2016 r. z uzasadnieniem doręczony został skarżącemu 4.01.2016 r. Jednocześnie doręczony został skarżącemu odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi wraz z pouczeniem o przysługującym stronie prawie do wniesienia zażalenia na to zarządzenie.
Skarżący w piśmie z 11.01.2017 r. wniósł zażalenie na postanowienie z 22 grudnia 2016 r. (k-50).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art.194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz.718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia, których przedmiotem są kwestie określone w jego pkt 1-10.
Postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy nie zostały ujęte w katalogu zawartym w przywołanym wyżej przepisie, ustawodawca nie przewidział także w innym przepisie, aby od takich postanowień przysługiwało zażalenie. Dodać należy, że rozpoznając sprzeciw od postanowień (lub zarządzeń) referendarza, o których mowa w art.258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a więc wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy (por. art.260 § 1 i 2 p.p.s.a.). Zatem na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy zażalenie nie przysługuje.
Art.227 § 1 p.p.s.a., powołany przez skarżącego w zażaleniu, stanowi, że zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych (...). Przepis ten reguluje więc prawo strony do zaskarżenia rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów sądowych (np. obowiązku uiszczenia wpisu od skargi), a nie w przedmiocie prawa pomocy, i nie ma zastosowania do postanowień wydanych na podstawie art.260 § 1 i 2 p.p.s.a.
Skoro, jak wykazano wyżej, zażalenie wniesione przez skarżącego na postanowienie z 22 grudnia 2016 r. jest niedopuszczalne, należało je odrzucić na podstawie art.178 w związku z art.197 § 2 p.p.s.a.
Niezależnie od powyższego, dostrzegając, że postanowienie z 22 grudnia 2016 r. doręczone zostało skarżącemu bez żadnego pouczenia, w szczególności bez pouczenia, że na postanowienie to nie przysługuje zażalenie, wyjaśnić należy, że jeżeli skarżący uważa, iż gdyby został pouczony o niezaskarżalności postanowienia, to nie wniósłby zażalenia, lecz dokonałby innej czynności, dla której zastrzeżony jest termin ustawowy, może on w terminie 7 dni od doręczenia odpisu niniejszego postanowienia wnieść (na piśmie, w 2 egzemplarzach) wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. We wniosku należy jednoznacznie określić czynność, której skarżący nie dokonał wskutek braku pouczenia, oraz przekonywająco wyjaśnić, w jaki sposób brak pouczenia o niezaskarżalności postanowienia z 22 grudnia 2016 r. wpłynął na uchybienie terminu do dokonania tej czynności.
Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak na wstępie.