Uzasadnienie
Skarżący A. S., działający przez pełnomocnika, w dniu 13 marca 2009 r. /data stempla pocztowego/ złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego argumentował, że aktualna sytuacja finansowa skarżącego podatnika jest bardzo zła, albowiem wskutek nieterminowych płatności dokonywanych przez kontrahentów skarżącego lub nawet całkowitego ich braku skarżący utrącił płynność finansową. Obecnie nie jest on w stanie wywiązać się nawet z bieżących zobowiązań podatkowych i należności budżetowych. Wskazał, że cześć zaległości podatkowych /podatek dochodowy od osób fizycznych za 2005 r./ została rozłożona na raty, które regulowane są w terminie.
Podnosił, że dodatkowo zainwestowanie znacznych kwot w nabycie środków transportu i przejęcie umów leasingowych oraz zobowiązań z nich wynikających spowodowało, że działalność gospodarcza skarżącego stała się nierentowna i przynosi znaczne straty. Jednym majątkiem podatnika posiadanym obecnie są środki służące mu do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie usług transportowych, których zajęcie i sprzedaż w ramach wszczętego postępowania egzekucyjnego doprowadzi do upadłość firmy i pozbawi skarżącego źródła utrzymania.
Dodał, że powyższe argumenty zostały uwzględnione przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, który wstrzymał wykonanie podjętego przez siebie rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie.
Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji złożony w postępowaniu sądowym zobowiązuje Wojewódzki Sąd Administracyjny do rozpatrzenia tego wniosku i wydania w tym przedmiocie rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – "dalej p.p.s.a."/.
Na etapie postępowania sądowego art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pozwala na wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego wyłącznie w sytuacji, gdy zaistnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania może dotyczyć jedynie aktu, który jest przedmiotem skargi i nadaje się do wykonania.
Zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji, która jest decyzją nadającą się do wykonania i podlegającą wykonaniu.
Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę. Jest natomiast oczywiste, że zagrożenie niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi sprowadzać wykonanie zaskarżonej decyzji oraz, że uprawdopodobnienie istnienia takiego zagrożenia obciąża wnioskodawcę, jako wywodzącego z danej czynności skutki prawne.
Wskazać przy tym należy też, że chodzi tu o taką szkodę /majątkową a także niemajątkową/, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Przechodząc na grunt sprawy niniejszej, stwierdzić należało, iż wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie, albowiem uprawdopodobnił on, w ocenie Sądu, zaistnienie przesłanek o jakich mowa w w/w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W okolicznościach tej sprawy, zważając na podane we wniosku okoliczności, podzielić należy argumentację pełnomocnika skarżącego podatnika, że wykonanie decyzji przed pierwszoinstancyjnym rozstrzygnięciem skargi stwarza niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji życiowej skarżącego i gdyby nawet w przyszłości miało dojść do ewentualnego usunięcia skutków wykonania decyzji przez zwrot wyegzekwowanej należności, to nie zostaną wyeliminowane istotne trudności w przywróceniu stanu poprzedniego.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w myśl art. 61 § 6 w/w ustawy upadnie z chwilą wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.
Z tych też względów na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.