Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej zamiennie jako organ lub organ drugiej instancji, organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania M. M. (dalej zamiennie jako skarżący) od decyzji Burmistrza J. L. z dnia [...] znak: [...] w sprawie odmowy umorzenia I, II i III raty opłaty za odpady komunalne za 2015 rok, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu wskazano, że w dniu [...].08.2015r. M. M. wystąpił do Burmistrza J. L. z wnioskiem o umorzenie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W uzasadnieniu zgłoszonej prośby wnioskodawca wskazał, iż jego rodzina znajduje się w trudnej sytuacji socjalno- bytowej, zainteresowany waz z żoną są osobami bezrobotnymi, bez prawa do zasiłku.
W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ I instancji decyzją z dnia [...] odmówił umorzenia I, II i III raty opłaty za odpady komunalne. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji podniósł, iż wobec wnioskodawcy organ dwukrotnie stosował ulgę w postaci umorzenia opłaty za odpady komunalne, jednak nie osiągnęło to zamierzonego celu. M. M. osiąga dochody z gospodarstwa rolnego, posiada prawo do dopłat bezpośrednich, jak również otrzymuje dopłaty do paliwa oraz uzyskuje pomoc z opieki społecznej. W ocenie organu wnioskodawca nie jest pozbawiony możliwości pozyskiwania dochodów z innych źródeł np. prace interwencyjne, sezonowe. W tych okolicznościach uznał, iż zapłata opłaty za odpady komunalne co dwa miesiące w wysokości 48zł (24zł miesięcznie) nie zagraża egzystencji wnioskodawcy i jego rodziny.
W odwołaniu od powyższej decyzji M. M. wyjaśnił, iż posiada 0,52 ha przeliczeniowego gospodarstwa rolnego, a dochodem rodziny są jedynie świadczenia rodzinne i z opieki społecznej. Z uwagi na stan zdrowia nie jest w stanie podjąć prac sezonowych lub interwencyjnych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło podstawy do uwzględnienia odwołania i wskazało, że podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy na wniosek podatnika może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę.
Sformułowanie powołanego przepisu wskazuje na uznaniowy charakter decyzji w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych, co zdaniem organu odwoławczego oznacza, iż nawet zaistnienie szczególnych okoliczności nie obliguje organu podatkowego do spełnienia tego żądania.
Organ odwoławczy podkreślił, że co prawda z akt sprawy wynika, iż wnioskodawca znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, jednak ocenił zgłoszony przez niego wniosek, przy uwzględnieniu przesłanek wskazanych w art. 67a § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa tj. przesłanki ważnego interesu podatnika i ważnego interesu publicznego, jako niezasadny uznając, iż podniesione okoliczności (trudna sytuacja socjalno- bytowa) nie mogą stanowić samoistnej przesłanki do umorzenia wnioskowanych należności, a zapłata przedmiotowej opłaty nie zagraża egzystencji wnioskodawcy. Wskazał, że "ważny interes podatnika", stanowiący jedną z przesłanek udzielenia ulgi określonej w art. 67 a § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa, wymaga zaistnienia zdarzeń obiektywnie niezależnych od postawy i zachowania podatnika, na które nie mógł mieć wpływu, nawet przy dołożeniu należytej staranności w danych okolicznościach i które w sposób obiektywny, trwały uniemożliwiają zapłatę należności.
Znajdujący się w aktach sprawy Protokół o stanie majątkowym podatnika, sporządzony w dniu [...].09.2015r. i podpisany przez M. M. potwierdza, iż zainteresowany prowadzi gospodarstwo rolne o pow. 8,78 ha i z tego tytułu otrzymuje dopłaty bezpośrednie (ok. 6.000 zł). Okoliczność prowadzenia gospodarstwa rolnego o takim areale potwierdza również decyzja Burmistrza J. L. z dnia [...] znak: [...] o przyznaniu zwrotu podatku akcyzowego, zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej. Rodzina wnioskodawcy utrzymuje się nadto ze świadczeń uzyskiwanych z pomocy społecznej w łącznej kwocie miesięcznej 1.131,50 zł. Miesięczne wydatki rodziny związane z bieżącym utrzymaniem wynoszą natomiast ok. 1000 zł.
Organ podkreślił, że celem udzielenia ulgi podatkowej jest poprawa sytuacji finansowej podatnika. Tymczasem skarżący dwukrotnie korzystał z umorzenia należności z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, a mimo tego cel ulgi nie został osiągnięty – nie doprowadziło to do poprawy jego sytuacji bytowej, a podatnik po raz kolejny wystąpił o ulgę. Organ stanowczo podkreślił w tych okolicznościach, iż z instytucji umorzenia należności nie można czynić środka prowadzącego do zwolnienia z długu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. M. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Podkreślił, że jedynym jego dochodem jest zasiłek rodzinny oraz pomoc z opieki społecznej. Protokół, na który powołały się organy, został podpisany przez niego bez uprzedniego zapoznania się z treścią (zaufał urzędnikowi) i nie odpowiada rzeczywistości. Sytuacja finansowa skarżącego nie zmieniła się i protokół winien mieć treść taką samą, jak przed dwoma laty, kiedy to otrzymał decyzję pozytywną, tj. umorzono jego należności podatkowe.
Skarżący przyznał, że prowadzi gospodarstwo rolne powierzchni 8,78 ha, jednak jest wyłącznie jego współwłaścicielem, a jego udział wynosi 1/3. W tej też części partycypuje w dochodach z działalności rolniczej, w tym tych, które dotyczą przyznanej dotacji i zwrotu podatku akcyzowego. W tym względzie zdaniem skarżącego ustalenia organu są nieprawidłowe i wpływają na wadliwość rozstrzygnięcia.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze poparło stanowisko prezentowane w decyzji. Podkreśliło, że podstawą decyzji nie było ustalenie, iż skarżący jest właścicielem gospodarstwa rolnego powierzchni 8,78 ha, ale posiadaczem użytków rolnych o takiej powierzchni. Wynika to z decyzji Burmistrza J. L. przyznaniu skarżącemu zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystanego do produkcji rolnej i oświadczenia samego zainteresowanego dołączonego do wniosku o wydanie tej decyzji. Zebrane dowody wskazują również na to, że to skarżący pobiera dopłaty bezpośrednie w wysokości 6.000 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego orzeczenia - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). W myśl art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji – w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - Sąd stwierdził, iż rozstrzygnięcie to nie narusza prawa.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając zaskarżoną decyzję, pomimo zawartego w uzasadnieniu decyzji stwierdzenia, dotyczącego zakresu swej kognicji, nie dopuściło się naruszenia treści art. 127 Ordynacji podatkowej. Powyższy przepis przewiduje, że postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne. Zgodnie z zasadą wyrażoną w treści tej normy, organ odwoławczy zobowiązany jest ponownie rozpoznać i orzec w sprawie. Nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji, czy też rozpatrzenia zasadności argumentów podnoszonych w odwołaniu przez podatnika kwestionującego prawidłowość rozstrzygnięcia wydanego przez organ pierwszej instancji. Zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego powinna być rozumiana w ten sposób, że organ odwoławczy ponownie w sposób merytoryczny rozpoznaje sprawę, z uwzględnieniem okoliczności aktualnych w dacie wydania decyzji.
Winien zatem dokonać własnych ustaleń faktycznych niezbędnych dla rozstrzygnięcia (uwzględniając dynamikę ich zmiany i ewentualne uzupełnienie materiału dowodowego) oraz własnej oceny dowodów i oceny prawnej.
W treści zaskarżonej decyzji Kolegium wyraziło podgląd, iż zakres kognicji organu odwoławczego ograniczony jest do zbadania zachowania właściwej procedury, prawidłowości ustaleń i wynikających z nich wniosków. Zdaniem Kolegium, organ odwoławczy zobligowany był w niniejszej sprawie do zbadania, czy organ pierwszej instancji prawidłowo zebrał materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym oraz czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne (strona 2 zaskarżonej decyzji). Jest to rozumowanie oczywiście błędne, jednak w rzeczywistości w ocenie Sądu organ odwoławczy nie ograniczył się wyłącznie do kontroli rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Wprawdzie zgodził się z dokonanymi przez ten organ ustaleniami i oceną dowodów, ale przyjął je za własne i wystarczające w kontekście zasad wyrażonych w art. 122 i 187§1Ordynacji podatkowej dla rozstrzygnięcia sprawy. Podatnik, do którego w tym wypadku należała inicjatywa dowodowa, nie zgłosił żadnych wniosków dowodowych, które podlegałyby rozpoznaniu przez organ.
Stosownie do art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w postępowaniu podatkowym ciężar dowodu spoczywa co do zasady na organie podatkowym, jednakże nie jest to obowiązek nieograniczony. W szczególności, jeżeli podatnik usiłuje wykazać korzystne dla siebie rezultaty podatkowe, kwestionując zarazem ustalenia organów, na niego przechodzi obowiązek przedstawienia dowodów na okoliczność, że przyjęte przez organy ustalenia są nieprawidłowe lub niekompletne. W piśmiennictwie i orzecznictwie zwraca się uwagę na obowiązek podatnika współdziałania z organem w ramach prowadzonego postępowania podatkowego. Wskazuje się również, że ustalenie niektórych faktów, zwłaszcza tych, o których wie wyłącznie podatnik, pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2011 r., II FSK 2166/09; wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2016 r., II FSK 3128/15).
Nadto w orzecznictwie przyjęto wykładnię art. 122 Ordynacji podatkowej zakładająca, że tam, gdzie podatnik zmierza do uzyskania korzyści podatkowej, czy to w postaci ulgi, czy wyłączenia z opodatkowania, tam ciężar wykazania istotnej okoliczności spoczywa na nim. Nieprzeprowadzenie dowodu przez podatnika oznacza w tej sytuacji niewykazanie okoliczności, z której podatnik chce wywodzić korzyść podatkową, a w konsekwencji nieosiągnięcie oczekiwanej korzyści (Ordynacja podatkowa. Komentarz S. Babiarz, B. Dauter i inni, LexisNexis, W – wa 2009, str. 568). Taka konstatacja jest w pełni uzasadniona przy założeniu, że organ nie ma obowiązku przeprowadzania dowodów negatywnych. Ciężar dowodu spoczywa zatem na twierdzącym (J. Glos, Ciężar dowodu w postępowaniu administracyjnym, Prok. i Pr. 2006,nr 12, s. 30).
Zdaniem Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonując kontroli legalności decyzji organu I instancji, właściwie i wszechstronnie rozważyło ewentualność istnienia obu przesłanek uzasadniających umorzenie podatnikowi zaległości podatkowej.
Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest przepis art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Stanowi on, że organ podatkowy na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.
Przesłanki umorzenia zostały sformułowane poprzez odwołanie do klauzul generalnych, odsyłających do ocen pozaprawnych, a zatem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa (klauzula interesu publicznego) oraz indywidualnej sytuacji konkretnego podatnika, ubiegającego się o umorzenie zaległości podatkowej (klauzula ważnego interesu podatnika).
Z powyższego przepisu wynika, że decyzje wydane na jego podstawie mają charakter uznaniowy. Oznacza to, że organ podatkowy może, ale nie musi wydać decyzji pozytywnej, czyli zastosowanie ustanowionej w nim ulgi podatkowej jest prawem, a nie obowiązkiem organów podatkowych. Uznanie administracyjne nie oznacza jednak pełnej dowolności. Stanowisko organu musi być logicznie i rzeczowo uzasadnione. Musi ono uwzględniać, że pojęcia "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego" stanowią warunki skorzystania przez organ podatkowy z uznania. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 sierpnia 2010 r. (II FSK 689/09, CBOSA), organ podatkowy dysponuje pewnym marginesem swobody zarówno w odniesieniu do wykładni tych pojęć, jak i oceny sytuacji faktycznej sprawy. Posłużenie się przez ustawodawcę pojęciami niedookreślonymi wymaga od organu wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych po to, aby na tej podstawie stwierdzić, czy dana sytuacja faktyczna mieści się w zakresie przesłanki ważnego interesu podatnika tudzież interesu publicznego, czy też nie.
Do uznania dochodzi wówczas, gdy organ podatkowy stwierdzi istnienie jednej z tych przesłanek lub obu łącznie. Jeżeli jednak nie stwierdzi wystąpienia sytuacji odpowiadających użytym pojęciom ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, wówczas w ogóle nie będzie wchodziło w grę zastosowanie przez ten organ uznania administracyjnego. Oznacza to, że w takim przypadku organ nie będzie dysponował wyborem, tylko decyzja będzie miała charakter związany (por. M. Jaśkowska, glosa do wyroku NSA z 26 września 2002 r., III SA 659/01, OSP 2003, nr 9, s. 481).
Tak też konstrukcja uznania administracyjnego jest rozumiana w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 18 grudnia 2009 r., II FSK 1117/08, CBOSA) oraz w literaturze (por. B. Dauter w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2010, s. 378 i n.). Podkreśla się mianowicie, że w świetle przyjętej w przepisach Ordynacji podatkowej koncepcji uznania administracyjnego, organ jest skrępowany w zakresie oceny przesłanek zastosowania ulgi, ale pozostaje nieskrępowany w zakresie tego, jak postąpić w przypadku ich stwierdzenia. Uznanie nie wyraża się zatem w swobodzie oceny w danym stanie faktycznym sprawy okoliczności odpowiadających użytym pojęciom ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet przy ich ustaleniu (zob. R. Dowgier w: System prawa finansowego, pod red. L. Etela, tom III, Prawo daninowe, 2010 r., s. 569 i przywołany tam wyrok NSA).
Właściwa ocena występowania bądź braku przesłanek zastosowania ulgi podatkowej w konkretnej sprawie może być dokonana tylko po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego (art. 191 Ordynacji podatkowej), a poprzedzać ją powinno wyczerpujące zebranie materiału dowodowego (art. 187 Ordynacji podatkowej) oraz dokładne wyjaśnienie i rozważenie wszystkich okoliczności faktycznych (art. 121 Ordynacji podatkowej). Ostatni wskazany przepis ma szczególnie istotne znaczenie w odniesieniu do decyzji podejmowanych w ramach uznania administracyjnego. Dla organu podatkowego oznacza to, że w każdej rozpatrywanej sprawie indywidualnie musi on ustalić i ocenić na czym polega ważny interes podatnika oraz interes publiczny. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 31/08, pojęcia ważnego interesu podatnika nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych, czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków.
Z kolei nakaz uwzględnienia "interesu publicznego" oznacza dyrektywę postępowania, zgodnie z którą należy mieć na względzie respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, a także sytuację, gdy zapłata zobowiązania podatkowego spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 października 2012r., II FSK 510/11 wskazał, że wnioskowana ulga, stanowiąc wyłom od zasady terminowego płacenia podatków, tylko pozornie stawia w lepszej sytuacji podatników, korzystających z takiego zwolnienia, w stosunku do tych, którzy podatek obowiązani są płacić w terminie. Ulgi podatkowe wymienione w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej nie stanowią przywileju samego w sobie. Jest to forma pomocy udzielonej przez Państwo podatnikowi po to, by poprzez stosowanie zasady (egzekwowanie podatku) nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia tak społecznego, jak i indywidualnego, odnoszącego się do osoby podatnika, a także osób zależnych od podatnika.
Chodzi zatem o to, by wskutek dochodzenia zaległości podatkowych, Państwo nie poniosło w efekcie kosztów większych, niż w wypadku zaniechania korzystania z tego uprawnienia. W konsekwencji ustalenie przez organ podatkowy kwestii istnienia przesłanki "interesu publicznego" wiąże się z koniecznością ważenia racji w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie podatków w pełnej wysokości, drugą - wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej. Organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego - dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi.
W ocenie Sądu, w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, organ podatkowy w sposób wszechstronny przeanalizował sytuację podatnika i ocenił ją w kontekście wskazanych w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej przesłanek. Podkreślić należy, że podatnik brał czynny udział w zgromadzeniu materiału dowodowego, w tym został przesłuchany na okoliczność stanu majątkowego. Podpisał sporządzony z tej czynności protokół, a zatem wnioskować należy, że zapoznał się z jego treścią i ją w ten sposób potwierdził. Jego aktualna postawa i zaprzeczanie rzetelności dokumentu pozostają gołosłowne i niewiarygodne, choćby w świetle zasad doświadczenia. Znamiennym jest zresztą, że podatnik kształtuje stanowisko w sprawie odmiennie na poszczególnych jej etapach, z czego wnioskować należy, że dostosowuje je do sytuacji kształtowanej stanowiskiem organu. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje też odwoływanie się do wcześniejszych decyzji organu w przedmiocie umorzenia opłat, korzystnych dla podatnika.
Podkreślenia wymaga bowiem, że każda sprawa (zapoczątkowana nowym wnioskiem) prowadzona jest w oparciu o nowy stan faktyczny sprawy. Chodzi tu przede wszystkim o ustalenie aktualnej sytuacji materialnej i osobistej podatnika i na tej podstawie ustalenie czy w sprawie wystąpiła, któraś z przesłanek wymienionych w art. 67a Ordynacji podatkowej. Dlatego też organy podatkowe w każdym przypadku złożenia kolejnego wniosku w sprawie powinny opierać się na aktualnym oświadczeniu majątkowym podatnika. Dlatego też powoływanie się przez skarżącego na protokół z jego wyjaśnień oraz rozstrzygnięcie zapadłe w poprzednich okresach, w sprawie dotyczącej innej ulgi podatkowej (raty), nie może być uznane za dowód błędnej oceny przesłanek określonych w art. 67a Ordynacji podatkowej przez organ podatkowy.
Z dokumentacji przedłożonej przez podatnika wynika, że w istocie on i jego żona są bezrobotnymi bez prawa do zasiłku z tytułu pozostawania bez pracy. Żona podatnika-D. M. korzysta ze świadczeń z zakresu pomocy społecznej (zasiłek celowy ze względu na trudną sytuację materialno – bytową oraz zasiłek okresowy z powodu długotrwałej choroby, zasiłek rodzinny na dwoje dzieci wraz z dodatkami na dojazdy do szkoły). Pełnoletnie dzieci skarżącego uczą się i otrzymują stypendia szkolne.
Skarżący prowadzi gospodarstwo rolne, a z tego tytułu otrzymuje dotacje bezpośrednie oraz zwrot podatku akcyzowego. Jak podkreślił organ, M. M. nie twierdził, iż nie wykorzystuje całości gospodarstwa dla swych celów (a wręcz przeciwnie, twierdził tak m.in. we wniosku o zwrot podatku akcyzowego). Zarzut współwłasności tego gospodarstwa podniósł dopiero w skardze (okoliczność współwłasności była jednak organowi znana, bowiem wynika z treści decyzji – nakazu płatniczego na łączne zobowiązanie pieniężne za 2015 r.). Z twierdzenia tego nie wynika jednak, że współwłasność gospodarstwa ogranicza dochodowość skarżącego i opiera się w tym wypadku na podziale zysków pomiędzy współwłaścicielami, a jeśli tak- to w jakim stosunku.
Oprócz tego oczywistym jest, że podatnik posiada przychód z tego gospodarstwa, którego nie wykazał w oświadczeniu. Podkreślenia wymaga, że dysponuje on sprzętem rolniczym, w tym ciągnikiem, siewnikiem, pługiem, a zatem ma pełną możliwość uprawy pola. Nadto hoduje dwie krowy i jałówkę, co przynajmniej w pewnym stopniu zabezpiecza potrzeby żywieniowe rodziny, o ile nie generuje również zysków (te również nie zostały sprecyzowane w oświadczeniu). Skarżący, pomimo podnoszonych zarzutów (wskazywał na przewlekłą chorobę kręgosłupa), nie wykazał, iżby stan zdrowia uniemożliwiał mu podjęcie zatrudnienia lub świadczenie prac sezonowych i dorywczych. Oprócz wydatków związanych bezpośrednio z utrzymaniem rodziny jest w stanie finansować posiadanie samochodu osobowego.
Nadto nie wykazał, iżby posiadał inne zobowiązania, których egzekucja, wraz z dalszym egzekwowaniem zaległości objętej wnioskiem o umorzenie, wpływała by zasadniczo na możliwości płatnicze i zaspokajanie podstawowych potrzeb pięcioosobowej rodziny.
Okoliczności te poddają w wątpliwość twierdzenie podatnika, że bez szkody dla swych interesów nie jest on w stanie ponieść opłaty ustalonej na obiektywnie niewygórowaną kwotę i płatną co dwa miesiące, co dodatkowo umożliwia poczynienie na ten cel oszczędności.
Istotnym jednak niniejszej sprawie jest w ocenie Sądu brak realizacji przesłanki interesu publicznego w zastosowaniu wobec skarżącego przedmiotowej ulgi. Organ podkreślił, że wobec podatnika już dwukrotnie zastosowano przedmiotową ulgę, co kontekście zasady uczciwości i równości podatników, jest pomocą wystarczającą. Pomoc ta nie przyczyniła się do poprawy sytuacji materialnej, a podatnik w okresie jej przyznania nie poczynił żadnych starań, aby w okresach następnych wywiązać się ze zobowiązań finansowych. Nie sposób w tych okolicznościach pominąć interesu fiskalnego gminy i sprawiedliwego traktowania wszystkich podatników. Ulga nie może być bowiem stałym sposobem na finansowanie wydatków.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ppsa Sąd orzekł, jak w wyroku.