Uzasadnienie
Od wyroku z dnia 29 marca 2017 r. zapadłego w sprawie niniejszej (I SA/Lu 953/15) organ wniósł skargę kasacyjną. Wezwany do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, organ wpis uiścił dzień po terminie, bowiem wezwanie do uiszczenia wpisu doręczono pełnomocnikowi tego organu w dniu 19 czerwca 2017 r., co oznacza, że 7 – dniowy termin przysługujący na jego uiszczenie upłynął w dniu 26 czerwca 2017, a wpis został uiszczony dzień później.
W dniu 28 czerwca 2017 r. organ, reprezentowany przez radcę prawnego, złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, powołując się na "błąd systemu elektronicznego obsługującego elektroniczne przelewy".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się, zgodnie z art. 87 p.p.s.a., do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Przywrócenie terminu możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Ponieważ przepis art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określa jednak, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony, zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem, jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Obowiązkiem strony jest więc niewątpliwie dochowanie szczególnej staranności przy dokonywaniu wszelkich czynności procesowych i przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Na stronie wnioskującej o przywrócenie terminu ciąży wykazanie należytej staranności w uprawdopodobnieniu braku winy w uchybieniu danego terminu. Przywrócenie terminu może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
W sytuacji gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, to na pełnomocniku spoczywa obowiązek dokonywania czynności procesowych w stosownych terminach, a zatem kryterium należytej staranności - w kontekście przesłanki braku winy, o której mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a. - należy badać w stosunku do tego pełnomocnika.
Z wniosku o przywrócenie terminu nie wynika w żaden sposób (jest on w zasadzie jednozdaniowy) czy faktycznie i w jakich okolicznościach doszło do błędu systemu, na czym ten błąd polegał, kiedy ten błąd wystąpił i kiedy został naprawiony. Brak takiego uzasadnienia z powołaniem się na konkretne zdarzenia, okoliczności, uzasadniające brak winy w nieterminowym uiszczeniu wpisu wyklucza możliwość przywrócenia terminu.
Zasadniczą rzeczą jest jednak, że w sytuacji, gdy strona reprezentowana jest przez pełnomocnika (w niniejszej prawie przez radcę prawnego), to na pełnomocniku spoczywa obowiązek dokonywania czynności procesowych w stosownych terminach, a zatem kryterium należytej staranności - w kontekście przesłanki braku winy, o której mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a. - należy badać w stosunku do tego pełnomocnika. Z wniosku natomiast nie wynika w ogóle, czy pełnomocnik organu dołożył należytej staranności, aby wpis został terminowo zapłacony, czy ze swojej strony podjął wszelkie niezbędne działania w tym zakresie.
Mając na uwadze powyższe i ustawowe wymogi wynikające z art. 87 § 2 p.p.s.a., stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie okoliczności, na które powołuje się pełnomocnik organu, bez uprawdopodobnienia ich zaistnienia, nie mogą - zdaniem Sądu - stanowić pozytywnej przesłanki do przywrócenia terminu.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji