Uzasadnienie
W skardze z dnia 12 października 2016 r. podatnik wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej i drugiej instancji. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji strona podniosła, że wykonanie decyzji może skutkować dla niej poniesieniem niepowetowanych strat finansowych. W przypadku przystąpienia do wykonania decyzji podatnik utraciłby płynność finansową, warunkującą prowadzenie działalności gospodarczej. W konsekwencji zdaniem podatnika groziłaby mu niewypłacalność, co z kolei mogłoby doprowadzić do zaprzestania prowadzenia przedsiębiorstwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Do wstrzymania decyzji organu pierwszej instancji może dojść wyłącznie w sytuacji nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Tylko bowiem taka decyzja może podlegać wykonaniu w trybie postępowania egzekucyjnego.
W rozpoznawanej sprawie decyzją, co do której można wnioskować o wstrzymanie jej wykonania, jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej, działającego jako organ drugiej instancji.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem niemającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (...).
Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, że chodzi o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona poprzez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, niepubl. – Lex Polonica).
Należy przyjąć, że z uzasadnienia wniosku powinny wynikać konkretne okoliczności, świadczące o spełnieniu przynajmniej jednej z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wnioskujący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wykazanie konkretnych okoliczności pozwalających ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które obiektywnie uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby oczekiwać od sądu poszukiwania argumentów bądź okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu, decyzji, których nie przedstawia sama strona (por. postanowienia NSA z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. I OZ 1236/14 i z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. II FZ 542/15 - [...]).
Zatem, aby możliwe było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawca, to musi on wskazać okoliczności mieszczące się w granicach wspomnianych wyżej przesłanek.
Tymczasem w niniejszej sprawie, skarżący nie przedstawił argumentacji, która pozwalałaby ocenić, że uiszczenie kwoty, wynikającej z zaskarżonej decyzji, wiązać się będzie z dotyczącym skarżącego niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w jego sytuacji majątkowej.
Sama obawa ewentualnego przymusowego wyegzekwowania kwot określonych przez organ nie uzasadnia spełnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak na wstępie.