Uzasadnienie
Pismem z dnia 4 listopada 2017 r. C. K. wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. w przedmiocie zawieszenia postępowania podatkowego w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. Skarga została wniesiona przez W. K., określającą się jako pełnomocnik.
Ponieważ, pomimo wezwania Sądu, nie złożono w sprawie poświadczonego za zgodność z oryginałem pełnomocnictwa, do podpisania skargi i złożenia jej dwóch odpisów została wezwana sama skarżąca. Jednocześnie wezwano skarżącą do podania adresów uczestników postępowania. Wezwanie zawierało pouczenie, że braki skargi należy uzupełnić w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Odpis zarządzenia wzywającego stronę do uzupełnienia braków formalnych skargi został doręczony w dniu 31 stycznia 2018 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k.24).
Pomimo upływu zakreślonego, siedmiodniowego terminu, skarga nie została podpisana przez C. K. i nie złożono jej dwóch odpisów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z dyspozycją art. 46 § 1 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: "ppsa") każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Zgodnie zaś z art. 47 § 1 ppsa do pisma strony należy dołączyć jego odpisy dla doręczenia ich stronom.
Art. 58 § 1 pkt 3 ppsa stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.
W rozpatrywanej sprawie wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, polegające na jej podpisaniu oraz złożenia dwóch odpisów skargi, zostało doręczone w sposób prawem przewidziany, w dniu 31 stycznia 2018 r. (przesyłkę pod wskazanym adresem do korespondencji odebrała W. K. – dorosły domownik skarżącej), zatem zakreślony 7 dniowy termin do uzupełnienia braków formalnych upłynął bezskutecznie dnia 7 lutego 2018 r.
Z powyższych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 ppsa, należało orzec jak w sentencji.