Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem z dnia 16 lutego 2018 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie, odmówił skarżącemu M.S. przyznania prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego.
W związku z brakiem uiszczenia wpisu od skargi w wyznaczonym terminie, postanowieniem z dnia 14 maja 2018 r. tut. Sąd, odrzucił skargę.
Skarżący wniósł zażalenie od powyższego postanowienia, w którym zawarł wniosek "o zwolnienie od wpisu od skargi w I instancji jaki i obecnie".
Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego.
Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018r., poz. 1302 - dalej P.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Wniosek o przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalny w każdym stadium postępowania sądowego, aż do zakończenia sprawy prawomocnym orzeczeniem - wyrokiem lub postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2006, s. 498).
W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt I OZ 776/12 (LEX nr 1269708) wskazano, że "przez określenie "tok postępowania", zawarte w art. 243 § 1 P.p.s.a. należy rozumieć tok postępowania sądowoadministracyjnego od chwili jego wszczęcia do prawomocnego zakończenia. Stwierdzenie prawomocności orzeczenia kończącego postępowanie oznacza, że sprawa sądowoadministracyjna nie jest już sprawą rozpoznawaną przez sąd".
Mając powyższe na uwadze, uwzględniając okoliczność, że skarga została odrzucona przywołanym wyżej postanowieniem tutejszego Sądu, z dnia 14 maja 2018r, a następnie zostało oddalone wniesione na nie zażalenie, postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2018 r., które jest prawomocne, stwierdzić należy, że brak jest podstaw do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego po zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego.
Nadto wyjaśnić należy, że w związku z prawomocnym zakończeniem postępowania ze skargi M.S. zbędnym stało się również wzywanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF.
Uznając zatem, że rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 249a P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.