Uzasadnienie
K. B. po wdaniu w sprawie wyroku, złożyła ponownie wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego K. D. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie ustalił i zważył co następuje:
K. B. 03 marca 2010r. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych (k. 22-24). Następnie pismem z 23 marca 2010r. uzupełniła wniosek o żądanie ustanowienia pełnomocnika (k. 33).
Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z 14 kwietnia 2010r. oddalił wniosek.
Rozpoznając wniosek na skutek złożonego sprzeciwu postanowieniem z 25 maja 2010r. przyznał K. B. prawo pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych ponad kwotę 500 zł i odmówił ustanowienia doradcy podatkowego (k. 64-66).
Podatnik na powyższe postanowienie złożyła zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z "[...]". uchylił zaskarżone postanowienie w części orzekającej o zwolnieniu od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych ponad 500 zł i zwolnił skarżącą w całości od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych oraz oddalił zażalenie w zakresie przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego.
Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, iż na tym etapie postępowania udział w sprawie pełnomocnika nie jest konieczny.
Naczelny Sąd Administracyjny podniósł jednak, że oddalenie zażalenia w części nie wpływa na prawo strony do późniejszego ubiegania się o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika w przypadku zmiany okoliczności stanowiących podstawę wniosku (k. 80 i 87-90).
Po wydaniu wyroku skarżąca ponowiła wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie – wskazanego imiennie – pełnomocnika (k. 151-153).
Z porównania danych zawartych we wniosku z 03 marca 2010r. z danymi zawartymi we wniosku z 29.12.2010r. wynika, że sytuacja materialna skarżącej nie poprawiła się.
Stan faktyczny sprawy zmienił się o tyle, że K. B.chcąc skarżyć wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego musi działać przez pełnomocnika, co wynika z przepisu art. 175 § 1 i § 3 pkt 1 ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skoro więc Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarżąca nie jest w stanie ponieść żądnych kosztów sądowych, to zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie jest w stanie ponieść wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika.
Dlatego na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy orzekł jak w postanowieniu. Wobec brzmienia art. 253 powołanej ustawy, Sąd nie mógł orzekać o wyznaczeniu profesjonalnego pełnomocnika.