Uzasadnienie
Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie postanowieniem z "[...]"r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej organ, DIAS) po rozpatrzeniu zażalenia Z. K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G (dalej NUS) z "[...]"r. w przedmiocie oddalenia zarzutu co do prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
Z przedstawionych do kontroli Sądu akt administracyjnych wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec Zobowiązanego - Z. K. na podstawie tytułu wykonawczego z "[...]"r. wystawionego przez Wierzyciela - P S.A., obejmującego należności pieniężne z tytułu opłaty abonamentowej RTV za okres od stycznia 2014 r. do września 2018r., w łącznej kwocie należności głównej "[...]" zł. Jak wynika z treści tytułu wykonawczego, podstawą prawną egzekwowanych obowiązków są przepisy art. 2 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (tekst jedno Dz. U. z 2014 r., poz. 1204 ze zm.). Wszczęcie egzekucji administracyjnej nastąpiło w dniu "[...]"r., w wyniku doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności - Bankowi B. S.A., zawiadomienia z "[...]"r., o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. Odpis tytułu wraz z powyższym zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności, doręczono Zobowiązanemu "[...]"r.
Pismem z "[...]"r., Zobowiązany zgłosił zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, wskazując na nieistnienie egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). W treści uzasadnienia wniesionego środka zaskarżenia Zobowiązany kwestionował istnienie obowiązku w związku z wyrejestrowaniem odbiorników RTV pod koniec lat dziewięćdziesiątych.
Postanowieniem z dnia "[...]"r., Wierzyciel uznał za niezasadny, zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku. W wyniku wniesionego na powyższe postanowienie zażalenia, postanowieniem z dnia "[...]"r., P. S. A. utrzymał w mocy zaskarżone stanowisko wierzyciela.
Postanowieniem z dnia "[...]"r., po uzyskaniu ostatecznego stanowiska Wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. (dalej NUS) uznał zarzut, dotyczący nieistnienia egzekwowanego obowiązku za niezasadny.
Pismem z dnia "[...]"r. Zobowiązany złożył zażalenie na wskazane wyżej postanowienie NUS. W treści zażalenia Zobowiązany podniósł, iż nie posiada odbiorników RTV. Wskazał, iż w latach dziewięćdziesiątych nabył radio i telewizor, ale sprzedał te odbiorniki oraz wyrejestrował na Poczcie Polskiej w G. zarejestrowane odbiorniki. Skarżący zaznaczył, iż od stycznia 2014 r. mieszka w miejscowości W. i nie korzystania z odbiorników RTV od lat dziewięćdziesiątych. Zobowiązany w treści zażalenia podniósł, iż nie otrzymał upomnienia, poprzedzającego wszczęcie egzekucji administracyjnej.
Postanowieniem z dnia "[...]"r. DIAS utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie NUS.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy omówiono przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji regulujące podstawy wniesienia zarzutów oraz tryb ich rozpatrzenia.
DIAS wskazał dalej, że organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, będąc związanym ostatecznym stanowiskiem Wierzyciela, że, zarzut nieistnienia obowiązku, wskazanego w tytule wykonawczym z dnia "[...]"r., jest niezasadny. DIAS wywodził, że ustawa o opłatach abonamentowych określa termin powstania obowiązku uiszczenia opłaty, wysokość tej opłaty oraz terminy i sposób jej regulowania. Zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. Obowiązek opłacania abonamentu nakładany jest więc na posiadacza odbiornika RTV ustawowo i trwa, jak wskazał Wierzyciel, aż do dnia poprzedzającego zgłoszenie wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym dopełniono w placówce pocztowej P. S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych.
Jak wskazywał dalej DIAS z ostatecznego postanowienia P. S.A. z dnia "[...]"r. wynika, że w niniejszej sprawie Zobowiązany zarejestrował na swoje dane osobowe odbiorniki RTV. Po zgłoszeniu rejestracji wydana została książeczka adiofoniczna, stanowiąca dowód zarejestrowania i służyła do dokonywania opłat abonamentowych. W momencie wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187 z 2007 r. poz. 1342) został Zobowiązanemu nadany indywidualny numer identyfikacyjny "[...]". Zobowiązany twierdząc że dokonał wyrejestrowania odbiorników RTV, w toku prowadzonego postępowania, nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających fakt dokonania formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiorników. Brak dokumentu, stanowiącego o wyrejestrowaniu odbiorników RTV oznacza, iż na Zobowiązanym ciążył obowiązek z tytułu opłat abonamentowych.
W świetle powyższego, DIAS stwierdzał, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy na okoliczność rejestracji odbiorników RTV jest wystarczający dla stwierdzenia faktu dokonania przez Zobowiązanego rejestracji odbiorników RTV, co z mocy prawa powoduje ustawowy obowiązek uiszczania opłat abonamentowych. Tym samym prawidłowo w zaskarżonym postanowieniu uznano zarzut nieistnienia obowiązku, objętego tytułem wykonawczym, za niezasadny.
Odnosząc się do podnoszonego przez Zobowiązanego argumentu, że Wierzyciel nie wyjaśnił kwestii złożonego przez abonenta wniosku o wyrejestrowanie odbiornika, DIAS wskazał, że zarówno organ egzekucyjny i organ odwoławczy w przedmiotowej sprawie związane są ostatecznym stanowiskiem Wierzyciela. DIAS podkreślał, że z akt sprawy wynika, iż Wierzyciel przeprowadził postępowanie wyjaśniające w powyższej sprawie i wskazał, iż w sytuacji dopełnienia przez Stronę formalności wyrejestrowania odbiorników fakt ten odnotowany zostałby na indywidualnym numerze identyfikacyjnym abonenta (wcześniej książeczce radiofonicznej), a dokument zarchiwizowany. Jak wynika z akt sprawy P. S.A. posiada w sprawie Zobowiązanego zarchiwizowane dokumenty, tj. kserokopię "Wniosku o zezwolenie na używanie odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego" oraz duplikat zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. P. S.A. nie posiada dokumentu wyrejestrowania przez Stronę odbiorników RTV w swoim archiwum.
Odnosząc się z kolei do podnoszonego w zażaleniu faktu nie otrzymania upomnienia DIAS podkreślał, iż wniesienie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest ograniczone w czasie. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Uchybienie siedmiodniowego terminu, od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, określonego wart. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. powoduje, że spóźniony środek zaskarżenia nie wywołuje zamierzonego skutku.
W związku z powyższym zgłoszony w dniu "[...]"r., w treści zażalenia zarzut z art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. braku uprzedniego doręczenia Zobowiązanemu upomnienia jest spóźniony. Tytuł wykonawczy został odebrany w dniu "[...]"r., a więc termin na zgłoszenie zarzutów upływał z dniem "[...]"r. Czynność procesowa w postaci złożenia zarzutu na prowadzone postępowanie egzekucyjne, po upływie ustawowego terminu przewidzianego do jego wniesienia (gdy nie przywrócono terminu na złożenie zarzutu) jest bezskuteczna i nie wywołuje skutków prawnych, czy też procesowych.
Pismem z dnia "[...]"r. Zobowiązany wywiódł od powyższego rozstrzygnięcia skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie. W treści skargi Skarżący kwestionował przede wszystkim swój obowiązek ponoszenia opłaty abonamentowej. Przedstawiał on swoją ocenę okoliczności faktycznych sprawy w kontekście zanegowania istnienia po jego stronie obowiązku wnoszenia opłaty abonamentowej. Skarżący wskazywał przede wszystkim, że na początku lat dziewięćdziesiątych nabył radio i telewizor. Po kilku latach zaprzestał korzystania z odbiorników i pozbył się ich. Równocześnie jak wskazywał Skarżący wyrejestrował na Poczcie Polskiej w G. zarejestrowane wcześniej odbiorniki. Jak podkreślał było to około 2000 roku.
Skarżący zaznaczał, ze nie ma obowiązku bezterminowego przechowywania potwierdzających ten fakt dokumentów. Od wyrejestrowania odbiorników minęło 20 lat. W tym czasie Skarżący już dwukrotnie się przeprowadzał. Nie posiada też książeczki RTV.
Jak zaznaczał Skarżący, z uwagi na fakt, że wyrejestrował odbiornik RTV nie zgłosił w 2012 roku faktu zmiany adresu zamieszkania. Nie otrzymał także zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, którego duplikat załączono do postanowienia z dnia "[...]"roku.
Jak zaznaczał dalej Skarżący w 2012 roku otrzymał wezwanie do potwierdzenia zadłużenia z tytułu abonamentu. Nie potwierdził go jednak. Sprawę starał się wyjaśnić na Poczcie w G. Był on przekonany, że jego wyjaśnienia zostały wówczas uznane, bowiem nie podjęto wobec niego żadnych dalszych działań związanych z dochodzeniem należności z tytułu abonamentu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. wyłącza z kognicji sądu administracyjnego skargę na postanowienia wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W rezultacie kontrola sądowa tych aktów jest realizowana dopiero w razie wniesienia skargi na postanowienie organu nadzoru nad organem egzekucyjnym. Stosownie bowiem do art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 1274/14, Lex nr 1643312, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1321/16, opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W związku z tym, aby dokonać ustaleń w niniejszej sprawie należy aktualnie ocenić nie tylko zaskarżone postanowienie oraz postanowienie wydane przez organ egzekucyjny, lecz także postanowienie wydane przez wierzyciela z "[...]"r. stanowiące jego stanowisko w przedmiocie zgłoszonego zarzutu oraz postanowienie z dnia "[...]"r. utrzymujące to postanowienie w mocy.
Spór w sprawie sprowadza się do ustalenia, czy na Stronie skarżącej spoczywa objęty tytułem wykonawczym obowiązek ponoszenia opłaty abonamentowej. Skarżący podniósł przeciwko prowadzonej egzekucji administracyjnej zarzut, który został zakwalifikowany jako nieistnienie dochodzonego obowiązku, tj. z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Przy czym Skarżący w skardze podnosi, że wyrejestrował odbiornik radiowo-telewizyjny około roku 2000 i nie został powiadomiony o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego.
Organ natomiast zauważa, że Skarżącemu nadano numer identyfikacyjny, a w posiadanej dokumentacji nie odnotowano dopełnienia formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiornika.
Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia jak i bezpośrednio je determinującego stanowiska wierzyciela należy wskazać, że problematykę opłat abonamentowych (art.
- 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art.
- 49) regulowała obowiązująca od 1 marca 1993 r. ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2531 z późn. zm.). Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych ustawodawca połączył z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338) posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika.
Następnie ustawą z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 z późn. zm.) uregulowany został obowiązek uiszczania opłat abonamentowych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 3 u.o.a. - obowiązek ten wynika wprost z przepisu prawa, powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Ustawa abonamentowa reguluje zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Ustawa nie zawierała istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych. Zgodnie z zasadą natychmiastowego (bezpośredniego) działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone (zamknięte).
Ponieważ w tej ustawie z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji, ustawodawca połączył obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji, obowiązek taki ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie ustawy, ale również na osobach, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym. W tym stanie rzeczy obowiązek ponoszenia opłaty abonamentowej ciążył m.in. na podmiotach, które w dacie wejścia w życie ustawy abonamentowej miały zarejestrowany odbiornik.
W świetle powyższych unormowań, obowiązek regulowania opłat z tytułu używania odbiorników rtv powstaje z mocy prawa. Podstawę wystawienia tytułu wykonawczego stanowi przepis prawa, a nie akt administracyjny, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. II GSK 5276/16 (opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), uznając, że zarejestrowanie odbiornika bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym. Do wystawienia tytułu egzekucyjnego nie jest zatem konieczna decyzja administracyjna (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., K 24/08, OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 236/13, opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Dokonując kontroli w ramach niniejszego postępowania, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia.
W pierwszej kolejności, zdaniem Sądu, nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut zobowiązanego dotyczący nieistnienia obowiązku uiszczania przez niego opłat abonamentowych. Zasadnie wierzyciel, a następnie związany jego stanowiskiem organ egzekucyjny, wskazywali, że rejestracja odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych używanych pod adresem: ul. N, w G. (po aktualizacji adresu zamieszkania: W. ul. O.), zgłoszona została na Z. K. Faktu tego nie kwestionuje również Skarżący. Powyższe zdarzenie, jest okolicznością statuującą obowiązek uiszczania opłat abonamentowych rtv. Dopóki zatem abonent nie dokonał skutecznego prawnie wyrejestrowania odbiornika zobowiązany jest do uiszczania opłat abonamentowych. W niniejszej sprawie, na dzień wydania postanowienia w sprawie zarzutów, brak było dowodów potwierdzających wyrejestrowanie przez Skarżącego odbiornika przed lub w trakcie biegu okresu za który egzekwowane są opłaty abonamentowe.
Odnosząc się zaś do argumentacji strony wskazującej, że Zobowiązany dopełnił formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiorników, lecz nie zostały one utrwalone w dokumentacji porodzonej przez P., wskazać należy, że deklaracje takie nie mogą stanowić skutecznego środka zwalniającego od obowiązku uiszczania abonamentu rtv.
Wskazać należy, że Skarżący stawiając zarzut nieistnienia obowiązku powołuje się na fakt wyrejestrowania posiadanego odbiornika, jednakże nie przedstawił dowodu jego wyrejestrowania. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że to na zobowiązanym ciąży obowiązek przechowywania dowodu wyrejestrowania odbiornika, a więc dowodu ustania obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych, a także obowiązek wykazania w postępowaniu, że obowiązek ten ustał poprzez przedstawienie dowodu wyrejestrowania odbiornika. Należy zauważyć, że wierzyciel w postanowieniu wyjaśnił, że pomimo zarzutu nieistnienia obowiązku w dokumentacji, którą posiada, brak jest zgłoszenia wyrejestrowania odbiornika. Rację zatem ma organ, że dopóki posiadacz odbiornika telewizyjnego nie wyrejestruje tego odbiornika, dopóty ciąży na nim obowiązek uiszczania opłat abonamentowych (zob. wyroki: NSA z 8 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 837/18; WSA w Gliwicach z 10 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/GL 1020/17; WSA w Olsztynie z 16 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Ol 593/16).
Jak zasadnie podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 12 września 2019 r., sygn. akt I SA/Ke 273/19 sam fakt zmiany miejsca zamieszkania, nie może zastąpić dowodu wyrejestrowania odbiornika.
Nie może też odnieść skutku twierdzenie Strony o braku doręczenia zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego. Podnieść należy, że nadanie numeru identyfikacyjnego abonenta potwierdza stanowisko wierzyciela, że odbiornik nie został wyrejestrowany. Jeżeli Skarżący faktycznie dokonałby wyrejestrowania odbiornika w 2000 r. (zgodnie ze stanowiskiem sformułowanym w skardze), to fakt ten już wówczas byłby potwierdzony i nie byłby mu nadawany numer identyfikacyjny. Ponadto, należy zauważyć, że przepisy rozporządzeń Ministra Łączności z 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (§ 4), Ministra Infrastruktury z 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (§ 3), Ministra Transportu z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (§ 4) oraz Ministra Administracji i Cyfryzacji z 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (§ 11) - w sposób jednoznaczny nałożyły na użytkowników odbiorników rtv obowiązek niezwłocznego powiadamiania właściwej placówki Poczty Polskiej o zmianie nazwiska, nazwy firmy, miejsca zamieszkania, siedziby i miejsca używania odbiorników, zagubienia, zniszczenia dowodu rejestracji czy zaprzestania użytkowania.
Skarżący także nie wykazał, że ten obowiązek spełnił. W treści swoich stanowisk, stwierdza wręcz, że obowiązku tego nie dopełnił, będąc przekonanym, że odbiorniki wyrejestrował. Podkreślić należy, że w myśl § 5 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007r. nr. 187 poz. 1342), P. była zobowiązana wyłącznie do powiadomienia użytkowników o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego poprzez przesłanie zawiadomienia. Przywołany przepis stanowi bowiem o "powiadomieniu" użytkowników, a zatem przesłaniu zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej (bez potwierdzenia odbioru), na adres abonenta, pod którym rejestracja nastąpiła. W sytuacji braku zawiadomienia przez użytkownika o zmianie adresu, przesłanie powiadomienia na adres wskazany przy rejestracji czyniło zadość wymogom określonym we wskazanym wyżej przepisie rozporządzenia.
Nadanie indywidualnego numeru indentyfikacyjnego nie było tożsame z anulowaniem zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, ale stanowiło wyłącznie element przejścia do innego systemu rozliczania abonamentu, gdzie zastąpiono imienną książeczkę opłat, indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Nadanie tego numeru miało przede wszystkim walor techniczny w zakresie zmiany sposobu obsługi należności i kontaktów z abonentem i temu miało też służyć przesłanie dotychczasowym użytkownikom odbiorników rtv zawiadomienia o indywidualnym numerze abonenta.
Sąd w obecnym składzie podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 928/18, zgodnie z którym zarejestrowanie odbiornika bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym.
Odnosząc się z kolei do podnoszonego w skardze faktu nie otrzymania upomnienia, podkreślić należy, że okoliczność ta potencjalnie stanowić może podstawę wniesienia zarzutu egzekucyjnego. Środek zaskarżenia w postaci zarzutów jest jednak sformalizowany. Istnieje zamknięty katalog okoliczności stanowiących ich podstawę oraz wskazano termin ich wnoszenia. Rozszerzenie zgłaszanych zarzutów już na etapie zażalenia od postanowienia organu egzekucyjnego nie jest możliwe. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd DIAS, że akceptacja takiego działania równała by się akceptacji naruszenia terminu do wniesienia zarzutu o który uzupełniono stanowisko strony. Z tej też przyczyny kwestia doręczenia Zobowiązanemu upomnienia nie mogła być przedmiotem oceny organów w ramach postępowania związanego z rozpoznaniem zarzutów. Na marginesie należy jednak zaznaczyć, że okoliczność ta – ewentualny brak doręczenia upomnienia - badana może być przez organ egzekucyjny w kontekście obligatoryjnych przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 par.1 pkt. 3 u.p.e.a.) Brak doręczenia upomnienia stanowi bowiem wadę tytułu wykonawczego która może prowadzić do umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.