Uzasadnienie
Na mocy art. 243 §1 w związku z art. 246 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., Sąd przyznaje prawo pomocy w zakresie całkowitym, w przypadku gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Stosownie do pkt 2 §1 art. 246 ustawy Sąd przyznaje prawo pomocy w zakresie częściowym, w przypadku gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wnioskiem z dnia 11 marca 2010 r. J. W. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. Z oświadczenia wnioskodawcy wynika, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną oraz dwójką uczących się dzieci. Z tytułu renty inwalidzkiej uzyskuje dochód w wysokości 725,16 zł brutto miesięcznie. Żona wnioskodawcy jest zarejestrowana w Urzędzie Pracy, bez prawa do zasiłku. Dodatkowo skarżący oświadczył, iż otrzymuje dodatek mieszkaniowy w wysokości 272,81 zł. Zamieszkuje w mieszkaniu spółdzielczym lokatorskim o powierzchni 35 m2. Nie posiada innego majątku.
Przystępując do oceny przedstawionej we wniosku sytuacji materialnej i życiowej wnioskodawcy w świetle przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy stwierdzić należy, że przyznanie prawa pomocy stanowi instytucję wyjątkową. Koszty postępowania stanowią bowiem rodzaj danin publicznych. Daniny publiczne powinny być zgodnie z art. 84 Konstytucji powszechne jak i w jednakowy sposób obciążać podmioty znajdujące się w podobnej sytuacji. Z uwagi na wyjątkowy charakter tej instytucji przyznanie prawa pomocy powinno być zatem stosowane tylko w przypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, a mianowicie wtedy gdy wnioskodawca udowodni, iż nie posiada żadnych możliwości sfinansowania kosztów związanych z dochodzeniem swoich praw przed Sądem. Ciężar wykazania, że znajduje się on w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie spoczywa na wnioskodawcy. W związku z tym skarżący powinien przedstawić wszelkie okoliczności mogące potwierdzić jego sytuację materialną i życiową.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że sytuacja materialna i życiowa strony pozwala na uznanie, że spełnione zostały przesłanki do przyznania prawa pomocy wnioskodawcy w żądanym zakresie tj. zwolnienia od kosztów sądowych. Uzyskiwane dochody, brak majątku nie pozwalają na opłacenie pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W związku z tym na zasadzie art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. i art. 258§2 pkt 7 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.