Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 17 maja 2016 r., I SA/Ol 123/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowego wniesioną przez M. L. i K. L., stosownie do art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie " p.p.s.a"., ponieważ skargi tej nie oparto na ustawowej podstawie wznowienia.
Na powyższe postanowienie strony wniosły zażalenie, powołując się na art. 194 p.p.s.a.. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wznowienie postępowania. W uzasadnieniu zażalenia powołano się na art. 272 p.p.s.a. w związku z art. 190 ust. 4 Konstytucji RP i wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 lipca sygn. akt P 49/13. Ponadto wskazano na zaistnienie przesłanki wznowienia postępowania wymienionej w art. 271 pkt 2 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, ze zgodnie z art. 276 p.p.s.a. do skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy Działu VII (regulujące zasady i tryb wznowienia postępowania sądowego) nie stanowią inaczej. Zatem od orzeczenia wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu zainicjowanym skargą o wznowienie postępowania przed tym sądem, przysługują odpowiednie środki zaskarżenia, które podlegają rozpoznaniu na takich samych zasadach jak środki zaskarżenia innych orzeczeń wydawanych przez sąd pierwszej instancji.
W stanie prawnym obowiązującym od 15 sierpnia 2015r. (po zmianach dokonanych ustawą z dnia 9 kwietnia 2015r. - Dz. U z 2015r. poz. 658) art. 173 § 1 p.p.s.a stanowi, że " od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2 - 4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego". Istotna różnica w stosunku do stanu sprzed nowelizacji p.p.s.a jest taka, że powyższy przepis i skorelowane z nim przepisy art. 194 § 1 pkt 1a) oraz 1b) p.p.s.a wyraźnie wskazują na postanowienia kończące postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym, które podlegają zaskarżeniu zażaleniem, a nie, jak dotychczas, skargą kasacyjną.
Należy zauważyć, że w art. 173 § 1 p.p.s.a nie wskazano na przepis art. 280 § 1 p.p.s.a jako obejmujący przypadek postanowienia kończącego postępowanie, wyłączający środek zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna. Natomiast przy odpowiednim zastosowaniu przepisów o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji należy wywieść, że zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania mogłoby przysługiwać tylko wtedy, gdyby podstawą odrzucenia była któraś z okoliczności wymienionych w art. 58 § 1 pkt 2), lub 3) albo też w art. 220 § 3 p.p.s.a., odniesiona do skargi o wznowienie postępowania.
Ponieważ postawą wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania było stwierdzenie braku ustawowej podstawy wznowienia to właściwym środkiem zaskarżenia tego postanowienia jest skarga kasacyjna.
Wobec powyższego wniesione zażalenie należało uznać za niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Powyższe oznacza, że stosownie do art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne.
Jakkolwiek, co do zasady mylne oznaczenie rodzaju pisma nie powinno pociągać za sobą ujemnych skutków dla strony, zwłaszcza, gdy jak wynika z akt, strony zostały błędnie pouczone o rodzaju środka zaskarżenia przy doręczeniu postanowienia, to nie można jednak potraktować wniesionego zażalenia jako skargi kasacyjnej.
Sporządzenie środka odwoławczego, jakim jest skarga kasacyjna, obwarowane zostało tzw. przymusem adwokackim, tj. koniecznością sporządzenia przez zawodowego pełnomocnika, o którym mowa w art. 175 p.p.s.a. Brak sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika jest brakiem nieusuwalnym.
Biorąc zatem pod uwagę, że wymienione na wstępie postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżono zażaleniem, a nie skargą kasacyjną, uznać należy, że strony wniosły środek odwoławczy, który jest niedopuszczalny w rozumieniu art. 178 i w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., w związku z czym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, stosownie do wskazanych przepisów.