Uzasadnienie
B. G., reprezentowana przez pełnomocnika M. L. (k.21 akt podatkowych), wniosła skargę na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 01 kwietnia 2004r. w przedmiocie uznania za bezskuteczną korekty zeznania podatkowego PIT32 za 1999 rok.
Zaskarżone postanowienie Naczelnik US wydał na podstawie art.81b§1 pkt 2 oraz art. 216 Ordynacji podatkowej, uznając,że dokonanie korekty zeznania podatkowego nie jest dopuszczalne w toku postępowania kontrolnego i podatkowego, gdyż stwierdzono naruszenie prawa przez podatnika. W §2 cytowanego artykułu ordynacji podatkowej jednoznacznie określono bowiem,że korekta deklaracji złożona w czasie trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej oraz w okresie między zakończeniem kontroli a wszczęciem postępowania nie wywołuje skutków prawnych jeżeli odnosi się do zobowiązań, których dotyczy postępowanie lub kontrola.
Na potrzebę wydania w takiej sytuacji postanowienia wskazuje J.Zubrzycki w "Ordynacja podatkowa. Komentarz 2003" (Wyd.Unimex, Wrocław 2003, str.348).
Wniesiona przez pełnomocnika skarżącej skarga jest jednak niedopuszczalna.
Zakres przedmiotowy sądowej kontroli działalności administracji publicznej określa art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. nr 153, poz. 1270; cyt dalej jako p.p.s.a.).Z §2 tego artykułu wynika na jakiego rodzaju akty lub czynności dopuszczalne są skargi do sądu administracyjnego. Zaskarżone postanowienie nie mieści się w żadnej z kategorii wymienionych w tym przepisie.
Do postanowień odnosi się bezpośrednio art.3§2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. Punkt 3, jako dotyczący postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, oczywiście nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.
Natomiast punkt 2. mówi o postanowieniach wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowa nie, a także o postanowieniach rozstrzygających sprawę co do istoty.
Przedmiotowe postanowienie nie jest kończącym postępowanie ani nie rozstrzyga sprawy dotyczącej zobowiązań w podatku dochodowym co do istoty. Kwestie te rozstrzygane są bowiem w decyzji merytorycznej, która podlega kontroli instancyjnej i kontroli sądowej w przewidzianym prawem trybie.
Na zaskarżone postanowienie nie służy także zażalenie w postępowaniu administracyjnym, o czym pouczono stronę. Zażalenie takie przysługuje bowiem, gdy ustawa tak stanowi (art.236 Ord. pod.). W przypadku postawienia zaskarżonego w rozpoznawanej sprawie zażalenie nie jest przewidziane.
Zastosowania nie znajduje także art.3 § 2 pkt4 p.p.s.a. Przewidziana w nim możliwość zaskarżania aktów lub czynności dotyczy bowiem innych aktów niż decyzje lub postanowienia (vide: J.P.Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Wyd.Prawnicze LexisNexis, W-wa 2004, str.21-23).
Zauważyć nadto należy, że gdyby hipotetycznie przyjąć (do czego nie ma jednak podstaw),iż zaskarżone postanowienie należy do kategorii aktów, na które można wnosić skargę, to nie został spełniony wymóg przewidziany w art.52§4 p.p.s.a. Przepis ten wymaga wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa w przypadku, jeżeli ustawa nie prze widuje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. I w tym aspekcie rozpoznawana skarga byłaby więc niedopuszczalna.
Z przedstawionych wyżej względów, na podstawie art.58§ 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę, jako niedopuszczalną,należało odrzucić.