Uzasadnienie
Naczelnik "[...]" Urzędu Celno - Skarbowego w O. decyzją z dnia "[...]" stwierdził w stosunku do G. N. (dalej jako: "strona", "skarżący") powstanie długu celnego w dniach 2, 3, 5, 7, 9, 10, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 26, 27, 28, 29, 30 i 31 stycznia 2015 r. i określił kwotę cła w wysokości 69 zł w związku z wprowadzeniem na obszar celny Unii Europejskiej paliwa w łącznej ilości 1020 litrów.
Powyższa decyzja została oparta na ustaleniach postępowania, z których wynikało, że w dniach od 2 do 31 stycznia 2015 r. strona, wjeżdżając na obszar celny Unii Europejskiej - łącznie 24 razy – zgłosiła paliwo w łącznej ilości 1020 litrów (680 litrów paliwa i 340 litrów olej napędowy), przewożone w zbiornikach pojazdów o numerach rejestracyjnych "[...]" oraz "[...]". Na wniosek zgłaszającego paliwo objęto procedurą dopuszczenia do obrotu i zwolniono z należności przywozowych. Nadto organ ustalił, że w całym 2015r. strona przekraczała granicę UE w regularnych odstępach, łącznie 197 razy, zadeklarowała przywóz paliwa w łącznej ilości 10.076 litrów. W związku z faktem, że strona dokonywała przewozu paliwa z dużą częstotliwością i w ilościach przekraczających zwykłe potrzeby gospodarstwa domowego organ uznał, że nie spełniono warunków do zastosowania zwolnień z należności celnych dla ww. paliwa.
W odwołaniu od powyższej decyzji strona uznała ją za bezpodstawną i przedwczesną. Zarzuciła organowi błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że przywóz spornego paliwa miał charakter handlowy – brak jest dowodu, że paliwo zostało spuszczone i wydane lub sprzedane osobie trzeciej. Strona zeznała w toku postępowania, że do Rosji jeździła często, wykorzystując uprawnienia przysługujące mieszkańcom strefy przygranicznej. Wyjazdy wiązały się z potrzebą zakupu towarów codziennego użytku na potrzeby własne: węgla, papierosów, żywności i paliwa. To funkcjonariusze celni na przejściu granicznym wymagali zgłaszania paliwa od osób często przekraczających granicę, pomimo że wcale tego paliwa nie kupowali. Strona nie kupiła i nie przywiozła z Rosji w badanym okresie paliwa w ilości 1020 litrów.
Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w O. utrzymał w mocy opisaną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu odwołał się do zasady powszechności należności przywozowych, wskazując, że przepisy prawa celnego przewidują możliwość zwolnienia z należności przywozowych niektórych towarów, przywożonych z terytorium państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty. Takie zwolnienie zostało przewidziane w art.107 rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz.Urz.WE L 324 z 10.12.2009r.), dalej jako rozporządzenie nr 1186/2009. Organ przytoczył także treść art.41 i art.125 ww. rozporządzenia oraz art.4-6 Dyrektywy Rady 2007/74/WE z dnia 20 grudnia 2007r. w sprawie zwolnienia towarów przywożonych przez osoby podróżujące z państw trzecich z podatku od wartości dodanej i akcyzy (Dz.Urz.UE L 346 z 29.12.2007r.). Organ powołał również brzmienie art. 56 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011r., nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej jako "ustawa VAT").
Organ odwoławczy wskazał, że zwolnienie paliwa z należności celnych przywozowych może nastąpić wyłącznie po spełnienie łącznie następujących warunków:
- 1. paliwo ma charakter niehandlowy, czyli przywożone jest okazjonalnie, obejmuje paliwo wyłącznie na własny użytek podróżnych lub ich rodzin lub towary przeznaczone na prezenty,
- 2. paliwo będzie wykorzystywane wyłącznie przez środek transportu, w którym zostało przywiezione,
- 3. paliwo nie zostanie usunięte z tego środka transportu ani nie będzie składowane, chyba że jest to konieczne w przypadku jego naprawy,
- 4. paliwo nie zostanie odpłatnie lub nieodpłatnie odstąpione przez osobę korzystającą ze zwolnienia.
Następnie organ wskazał na definicję pojęcia "towarów pozbawionych charakteru handlowego" zawartą w art.1 pkt 6 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/1993 z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. (Dz.U.UE L 253 z 11.10.1993r.), dalej "RWKC" oraz wykładnię terminu okazjonalności.
W oparciu o system informatyczny funkcjonujący na przejściach granicznych organ przeanalizował częstotliwość przekraczania przez stronę granicy Unii Europejskiej. Ustalił, że w całym 2015r. strona przekraczała przejście graniczne łącznie 197 razy, zadeklarowała przywóz łącznie 552 paczek papierosów, 26 litrów alkoholu oraz 10.076 litrów paliwa. Systematycznego przywozu paliwa strona dokonywała także w 2014r. (łącznie 446 paczek papierosów, 49 litrów alkoholu oraz 8369 litrów paliwa) i w 2016r. (łącznie 274 paczek papierosów, 18 litrów alkoholu oraz 6580 litrów paliwa).
Organ zaznaczył, że w toku postępowania strona wskazała, że cel jej wyjazdów do Rosji był prywatny – jeździła po produkty żywnościowe, węgiel, środki higieny, wyroby akcyzowe, paliwo w ilości 20 l. Jak zgłaszała 20 litrów paliwa to była kierowana na kontrolę szczegółową. Strona nie posiadała dowodów zakupu paliwa w Rosji. Paliwo wykorzystywała na własne potrzeby. Na terenie Polski jeździła m.in. codziennie do matki zamieszkałej w B. (40 km), parę razy odwiedziła córkę w B. (180 km), odwoziła syna do szkoły do S. Przyjmując wskazane przez stronę spalanie w jej samochodach – 10l/100km – ilość paliwa przywieziona w całym 2015r. wystarczyłaby na pokonanie trasy o długości 100.760 km, co daje średnio na miesiąc trasę o długości 8.396 km.
Organ ustalił także, że oprócz skarżącego, również jego żona regularnie wyjeżdżała do Rosji – w styczniu 2015r. 9 razy przekroczyła przejście graniczne w G., deklarując łącznie przywóz 720 l paliwa w pojeździe o numerze rejestracyjnym "[...]".
Nadto organ ustalił, że w stosunku do strony prowadzone były liczne postępowania karne skarbowe w związku z przemytem wyrobów akcyzowych w postaci papierosów (w 2015r. – 9).
W związku z powyższym trudno dać wiarę, że wyjazdy strony do Rosji w 2015r. miały wyłącznie charakter prywatny, a paliwo przywiezione na teren celny UE zostało wykorzystane tylko na potrzeby własne, w pojazdach, w których zostało wwiezione.
Nadto nawet przyjmując, że zakupiona w Rosji ilość paliwa jest nieco mniejsza od zgłoszonej to przyjmując cenę paliwa w Rosji na poziomie ok. 2,3 zł, miesięczny koszt zakupu paliwa przez gospodarstwo domowe strony wynosił ok. 4000 zł. W ocenie organu II instancji, brak stałych dochodów świadczy o tym, że z regularnych przewozów towarów akcyzowych, skarżący uczynił sobie źródło zarobkowania. Logice i doświadczeniu życiowemu przeczy, by rodzina utrzymująca się z jednej pensji przeznaczała miesięcznie na zakup paliwa ok. 4000 zł, aby następnie zużyć je, pokonując miesięcznie samochodem wiele tysięcy kilometrów. Ustalono przy tym, że strona przejeżdża średnio rocznie 20-27 tyś km. Zgodnie natomiast z danymi GUS w 2015r. średnie miesięczne zużycie oleju napędowego przez jeden samochód w Polsce wynosi 73 l, a benzyny- 66 l. Z kolei średnie roczne wydatki na paliwo gospodarstwa domowego użytkującego samochód/samochody wynoszą 4533 zł.
Organ wskazał na treść art.56 ust.6 ustawy VAT i podkreślił, że w przedmiotowej sprawie badał charakter przywozu paliwa, zatem odliczenie części paliwa zużytego w pojeździe, w sytuacji gdy bezsprzecznie ustalono, że przywóz paliwa miał charakter cykliczny, odbywał się z dużą częstotliwością, godziłoby w powołany przepis oraz naruszało art.1 pkt 6 RWKC. W sprawie nie chodziło bowiem o usunięcie części paliwa spod dozoru celnego, tylko niespełnienie przez paliwo znajdujące się w zbiorniku samochodu wymogów definicji "towaru niehandlowego". Z tego względu całość paliwa podlega należnościom celnym i podatkowym.
Analiza materiału dowodowego zebranego w kontekście celu podróży, częstotliwości przejazdów, możliwości wykorzystania paliwa na terenie kraju, stylu życia podróżnego i jego rodziny, wykazała jednoznacznie, że wbrew twierdzeniom strony, w sprawie nie został spełniony warunek okazjonalności przywozu. Skarżący nie przedstawił dowodów, które świadczyłyby o zużywaniu paliwa w ilości wielokrotnie przekraczającej średnie normy gospodarstwa domowego. Organ zaznaczył, że ustawodawca nie określił w sposób sztywny ram wyznaczających termin okazjonalności, ponieważ każdy przypadek powinien być badany indywidualnie. Pełny obraz sytuacji możliwy jest przy tym dopiero z perspektywy upływu czasu i rzutuje w sposób kluczowy na ocenę charakteru przywozu towaru. Podobnie jak organy podatkowe mają prawo do zweryfikowania poprawności deklaracji składanych przez podatników w późniejszym czasie, tak organy celne mogą również dokonać późniejszej weryfikacji zgłoszeń celnych, w tym zasadności stosowania przez podróżnych zwolnień celnych i podatkowych.
Organ stwierdził, że nie ma przyzwolenia na dzielenie społeczeństwa na dwie grupy, tj. zamieszkującą w obszarze przygranicznym grupę uprzywilejowaną, która notorycznie przywozi ponadnormatywne ilości paliwa bez żadnych ograniczeń, nie uiszczając danin publicznoprawnych oraz zamieszkującą w znacznej odległości od granicy, nabywającą towary na terenie RP, na którą spada ciężar ponoszenia wszelkich należności publicznoprawnych, a tym samym łożenia na pierwszą grupę.
Dodatkowo organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art.4 pkt 8 Wspólnotowego Kodeksu Celnego towary wspólnotowe tracą swój status celny z chwilą opuszczenia obszaru celnego Wspólnoty, co oznacza, że paliwo znajdujące się w zbiorniku pojazdu z chwilą wyjazdu do Rosji traktowane jest na równi z paliwem zakupionym w tym kraju. Podkreślił, że art.107 rozporządzenia nr 1186/2009 stanowi, że należnościom przywozowym podlega paliwo przywożone w zbiorniku pojazdu. Strona była zatem zobowiązana do zgłoszenia paliwa w ilości faktycznie znajdującej się w zbiorniku pojazdu oraz kanistrze. Jeśli miała wątpliwości jaka ilość paliwa znajdowała się w zbiorniku, mogła zwrócić się o weryfikację zgłoszenia celnego, wówczas dokonano by pomiaru ilości paliwa w Budynku Kontroli Szczegółowej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść decyzji organów obu instancji, polegający na:
- 1) bezpodstawnym i bezkrytycznym przyjęciu, że skarżący w styczniu 2015r. przywiózł na obszar celny Unii Europejskiej łącznie 1020 litrów paliwa (benzyny i oleju napędowego), podczas gdy brak ku temu wystarczających podstaw w materiale zgromadzonym w sprawie,
- 2) bezpodstawnym przyjęciu, że skarżący dokonał przywozu w swoim samochodzie na obszar celny Unii Europejskiej paliwa w celach handlowych.
W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że podczas przejazdu z Rosji do Polski nie posiadał więcej niż 20 litrów paliwa, często było to te samo paliwo, bo nie zawsze tankował. Dla skarżącego poddawanie się kontroli szczegółowej niweczyłoby sens wyjazdu, dlatego nie oponował działaniom funkcjonariuszy. Jako osoba bezrobotna w tamtym okresie miał możliwość dokonywania tańszych zakupów, zwłaszcza węgla. Zakupy robił też dla matki. Ze względu na ograniczenia przywozu ilości węgla musiał jeździć praktycznie codziennie i to niezależnie od trwania okresu grzewczego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Spór pomiędzy skarżącym, a organami administracji skarbowej dotyczy w niniejszej sprawie stwierdzenia, czy przywóz przez skarżącego paliwa z Rosji we wskazanych dniach od 2 do 31 stycznia 2015r. miał charakter okazjonalny i w związku z tym podlegał zwolnieniu z należności przywozowych, czy też nie. Ponadto skarżący zakwestionował wskazaną przez organy ilość paliwa wprowadzonego na obszar celny Unii Europejskiej, jak również zarzucił brak ustaleń odnośnie tego, czy usuwał paliwo ze zbiornika pojazdu, bądź też nim handlował.
Podkreślić na wstępie należy, że generalną zasadą ustanowioną w przepisach prawa celnego jest zasada powszechności należności przywozowych, zgodnie z którą, od każdego towaru przywożonego z terytorium państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty, wymagane są należności przywozowe. Zwolnienie z tych należności stanowi wyjątek, który musi wprost wynikać z przepisów prawa. Podstawowym aktem prawnym ustanawiającym zwolnienia celne jest rozporządzenie Rady (EWG) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. Urz. WE L 324 z dnia 10.12. 2009 r.). Możliwość skorzystania ze zwolnień celnych w przypadku importu paliwa została zaś uregulowana w art. 41 i art. 107-110 tego rozporządzenia. Zwolnienia celne jako wyjątki od powszechności cła ciążącego na towarach przywożonych z krajów trzecich, mogą być stosowane w ściśle określonych sytuacjach, które nie powinny być wykorzystywane w sposób nieuprawniony i nie mogą stanowić nadużyć.
Zgodnie z art. 107 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1186/2009, zwolnione z należności celnych przywozowych są paliwa przewożone w standardowych zbiornikach prywatnych i handlowych pojazdów mechanicznych i motocykli, pojemników specjalnego przeznaczenia oraz paliwa znajdujące się w przenośnym kanistrze przewożonym przez prywatne pojazdy mechaniczne i motocykle, w ilości maksymalnej 10 litrów na pojazd.
W przypadku pojazdów prywatnych zwolnienie obwarowane jest przesłanką okazjonalnego charakteru przywozu paliwa, a poza tym ustalone są takie same warunki określone w art. 110 ust.1 rozporządzenia nr 1186/2009. Na mocy tego przepisu paliwo zwolnione z należności celnych nie może być wykorzystywane w pojazdach innych niż te, w których zostało przywiezione, ani nie może zostać usunięte z tych pojazdów i przechowywane, z wyjątkiem okresu niezbędnych napraw tych pojazdów, nie może też zostać odpłatnie lub nieodpłatnie odstąpione przez osobę korzystającą ze zwolnienia.
Naruszenie chociażby jednego z wymienionych zakazów powoduje skutki wskazane w art. 110 ust. 2 rozporządzenia nr 1186/2009, tj. obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych według wartości celnej towarów i stawek obowiązujących w dniu naruszenia.
Wskazane przepisy ustalają zasady i warunki zwolnienia od należności publicznoprawnych paliw importowanych w standardowych zbiornikach pojazdów silnikowych, przy ich rozróżnieniu, jako używanych do celów transportu (działalności) oraz prywatnych. Przez towary pozbawione charakteru handlowego, przeznaczone dla celów prywatnych należy rozumieć towary, kiedy objęcie ich daną procedurą celną ma charakter sporadyczny i których rodzaj i ilość wskazują, że są przeznaczone do użytku prywatnego, osobistego lub rodzinnego osób je przewożących bądź też, które są wyraźnie przeznaczone na upominki (art. 1 pkt 6 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/1993 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny).
W niniejszej sprawie organy zasadnie, powołując przepisy prawa unijnego i krajowego, zbadały w toku postępowania celnego, czy w odniesieniu do przywozu przez skarżącego w styczniu 2015 r. łącznie 1020 l paliwa, spełniony został warunek okazjonalności przywozu. Uznały, że ocena, czy przywóz ma charakter niehandlowy powinna być zaś dokonywana dla każdego przypadku indywidualnie z uwzględnieniem zwłaszcza ilości i charakteru przywozu, częstotliwości przywozu takich samych produktów przez danego podróżnego. Ustalenia te stanowiły podstawę wydania decyzji organu I instancji z dnia "[...]" w przedmiocie należności celnych, utrzymanej w mocy decyzją z dnia "[...]".
W ocenie Sądu, nie budzi zastrzeżeń dla oceny tej kwestii posłużenie się przez organy wykładnią językową i wskazanie, że okazjonalny określa się jako: "odnoszący się do określonej okazji - okoliczności, nieczęsto się zdarzający, spotykany, widywany rzadko, od czasu do czasu, sporadyczny".
Słusznie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że charakter niehandlowy mają przywozy sporadyczne, nie występujące w sposób ciągły. Należy przy tym zauważyć, że skarżący dokonywał systematycznych przywozów paliwa w 2015r. – łącznie granicę UE przekroczył 197 razy, przywożąc 10.076 l paliwa. Ilość paliwa wprowadzona przez skarżącego w badanym okresie przekraczała kilkunastokrotnie zapotrzebowanie na paliwo statystycznego kierowcy według danych Głównego Urzędu Statystycznego. Trafnie też podniósł organ, że uwzględniając średnią cenę paliwa w wysokości ok. 2,3 zł/1 l, koszt zakupu paliwa w styczniu 2015r. wyniósł w gospodarstwie domowym strony około 4.000 zł (żona skarżącego w tym miesiącu przekroczyła przejście graniczne w G. 9 razy, deklarując łącznie przywóz 720 l paliwa), podczas gdy dochód rodziny wynosił około 1600-1700 zł, co wynika z zeznań żony skarżącego. Logiczny jest zatem wniosek organu, że skarżący, który w tym czasie pozostawał bezrobotnym i nie miał stałych dochodów, uczynił sobie z regularnych przywozów towarów akcyzowych źródło dochodu.
Wskazać w tym miejscu należy, że znaczną ilość wyrobów akcyzowych (paliwa, papierosów i alkoholu) skarżący wprowadził na obszar celny Wspólnoty Europejskiej również w 2014r. i 2016r. – w 2014r. 8.369 l paliwa, a w 2016r. 6.580 l paliwa.
Wskazując na zadeklarowane zużycia paliwa przez pojazd (10 litrów na 100 km) organ trafnie wyeksplikował, że ilość przywiezionego w całym roku 2015 paliwa wystarczyłaby na pokonanie trasy o długości 100.760 km, czyli średnio miesięcznie 8.396 km. Tymczasem jak zeznał skarżący na terenie Polski jeździł m.in. codziennie do B. (ok. 40 km), parę razy był w B. (ok. 180 km) i odwoził syna do szkoły w S. (ok. 30 km), ale nie zawsze, gdyż do szkoły syna odwoziła również żona skarżącego (k. 110 akt administracyjnych).
Wbrew zarzutom zawartym w skardze organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób szczegółowy, jak również metodologicznie poprawny, dokonał analizy i oceny zgromadzonego materiału dowodowego.
Godzi się zauważyć, że zgodnie z art. 126 rozporządzenia nr 1186/2009, w przypadku, gdy rozporządzenie to określa, że zwolnienie stosuje się po spełnieniu pewnych warunków, osoba zainteresowana przedstawia właściwym organom dowody, że takie warunki zostały spełnione. Osoba zainteresowana może zatem skutecznie wykazać, że nawet przy znacznej częstotliwości wprowadzania paliwa na obszar Unii, istniały uzasadnione powody natury osobistej lub zawodowej dla wystąpienia takiej zwiększonej częstotliwości. Jeśli tego nie czyni, ograniczając się do niczym nie popartego oświadczenia, nie może oczekiwać, że jej argumenty zostaną uwzględnione.
Z akt niniejszej sprawy wynika, że organy z urzędu dysponowały danymi dotyczącymi osoby podróżującej, jak również informacjami co do dat przekraczania granicy UE, deklarowanej ilości i rodzaju paliwa wwiezionego na obszar celny Wspólnoty. Nie budzą też wątpliwości dalsze ustalenia poczynione w toku postępowania, jako logicznie wynikające ze zgromadzonych dowodów. Analiza częstotliwości przekraczania przez stronę granicy Unii Europejskiej w 2015r., zdaniem Sądu, w pełni uzasadniała zakwalifikowanie spornych przywozów, jako mających charakter handlowy, a nie okazjonalny.
Trafnie organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że to na zgłaszającym spoczywa obowiązek wskazania w zgłoszeniu celnym prawidłowych danych dotyczących towaru. Dane zawarte w zgłoszeniu celnym, przyjętym przez organ celny po jego weryfikacji lub bez jej przeprowadzenia, są co do zasady wiążące, a skutki nieprawidłowego zadeklarowania tych danych obciążają zgłaszającego. Zauważenia wymaga również, że do momentu wszczęcia postepowania w niniejszej sprawie strona nie podejmowała próby unieważnienia danych zawartych w zgłoszeniach. Za gołosłowne uznać należy twierdzenia skarżącego, że nie wprowadził na obszar celny Wspólnoty w styczniu 2015r. łącznie 1020 litrów paliwa, która wynikała z jego deklaracji.
Skarżący nie przedstawił w toku postępowania żadnych dowodów na okoliczność innej ilości wprowadzonego paliw, ani dotankowywania jedynie czasami 15-20 litrów paliwa. Nie można uznać za skuteczną argumentację, że zgłaszanie przez skarżącego paliwa w ilości 80 l było wymuszane przez funkcjonariuszy celnych. Skoro bowiem skarżący wwoził znacznie mniejszą ilość paliwa, to winien zadeklarować rzeczywistą ilość i domagać się jej weryfikacji w toku kontroli szczegółowej. Tym samym niezasadny jest zarzut, że organ bezpodstawnie i bezkrytycznie przyjął, że skarżący w styczniu 2015r. przywiózł na obszar celny Unii Europejskiej wskazaną ilość paliwa.
Należy jeszcze raz podkreślić, że istotą rozstrzygnięcia w sprawie jest ustalenie przez organy, iż dokonywany przez stronę przywóz paliwa znajdującego się w zbiorniku pojazdu nie odbywał się okazjonalnie. Ustaleń tych skarżący nie podważył. Nie uwiarygodnił też, że było to paliwo na użytek własny. Ograniczenie się strony do oświadczenia, iż paliwo zostało wykorzystane do celów osobistych, w świetle innych okoliczności sprawy nie mogło być uznane za wystarczające. W toku postępowania skarżący nie wskazał dowodów, o których mowa w cyt. wyżej art. 126 rozporządzenia nr 1186/2009, potwierdzających zużycie paliwa zgodnie z warunkami zwolnienia. Wywody skarżącego, iż to na organie celnym ciąży obowiązek wykazania, że paliwo nie zostało użyte przez niego do celów osobistych nie zasługuje na uwzględnienie. Przyjęcie zatem przez organy, że przywozy miały charakter handlowy - wsparte m.in. wskazaniem danych statystycznych odnośnie średniego, miesięcznego zużycia paliwa oraz średnich wydatków na paliwo przez przeciętnego kierowcę w Polsce - nie nosi znamion dowolności i nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 191 Ordynacji podatkowej.
Powyższe słusznie stanowiło podstawę do uznania przez organy, że w odniesieniu do paliwa wprowadzonego na obszar celny Wspólnoty przez skarżącego powstały należności celne.
W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja wydana została bez naruszenia przepisów postępowania. Przepisy postępowania, określając m.in. zasady gromadzenia i przeprowadzania dowodów oraz ich oceny, zapewniać mają zgodność ustaleń faktycznych z prawdą obiektywną (art. 122 O.p.). Tylko bowiem prawidłowo ustalone okoliczności faktyczne sprawy pozwalają na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Organy podatkowe mają więc obowiązek zebrać pełny, wszechstronny materiał dowodowy w sposób odpowiadający wymogom przepisów postępowania, a w szczególności art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. Poczynione ustalenia faktyczne, ocena dowodów oraz wskazanie podstawy prawnej decyzji powinny znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji zgodnie z wymogami art. 210 § 4 O.p.
W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego i zebraniu materiału dowodowego, organy dokonały wszechstronnej i wyczerpującej oceny dowodów i wynikających z nich okoliczności. Znalazło to pełny wyraz w uzasadnieniu decyzji, w której dokonano szczegółowej analizy dowodów we wzajemnym ich powiązaniu. Wyprowadzona przez organ ocena dowodów nie narusza zasady swobodnej oceny. Odpowiada bowiem regułom logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego. Organy wskazały przy tym w odniesieniu do poszczególnych spornych kwestii, jakie dowody i wynikające z nich okoliczności przyjęły za podstawę ustaleń faktycznych i dlaczego nie uwzględniły stanowiska skarżącego i jego odmiennych twierdzeń.
Nie stwierdzając zatem, by zaskarżona decyzja naruszała prawo materialne bądź przepisy postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), skargę oddalił.