Uzasadnienie
Decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]", Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa po rozpatrzeniu odwołania A. C. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]", odmawiającą przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2005 r.
Na powyższą decyzję strona skarżąca wniosła w dniu 29 stycznia 2009 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie.
W piśmie z dnia 27 lutego 2009 r., stanowiącym odpowiedź na skargę, organ II instancji wskazał, iż skarga została złożona z naruszeniem 30 – dniowego terminu do jej wniesienia. Jak bowiem wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, decyzja z dnia "[...]", zawierająca pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, została odebrana przez skarżącego w dniu 29 grudnia 2008 r. Zatem termin do wniesienia skargi na powyższą decyzję upłynął w dniu 28 stycznia 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Wobec okoliczności, że zaskarżona decyzja została doręczona w dniu 29 grudnia 2008 r., należy stwierdzić, że termin do złożenia skargi upływał z dniem 28 stycznia 2009 r. Dla skutecznego dotrzymania tego terminu, niezbędnym zatem było złożenie skargi do dnia jego upływu, tj. do dnia 28 stycznia 2009 r. włącznie. Skarga została nadana w placówce pocztowej w dniu 29 stycznia 2009 r., a więc po terminie.
Sąd zauważa, że warunkiem rozpatrzenia skargi na decyzję ostateczną organu administracji publicznej jest złożenie jej w ustawowym terminie. Skoro strona skarżąca nie zachowała terminu do wniesienia skargi, tym samym brak jest podstaw do jej merytorycznego rozpatrzenia.
Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.