Uzasadnienie
Wymienioną wyżej decyzją, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił Spółce "A" w M. zobowiązania w podatku VAT za wrzesień 2001 roku i określił dodatkowe zobowiązanie w tym podatku.
Decyzja ta została Spółce doręczona w dniu 03 listopada 2003r. za pośrednictwem poczty (k.380 akt postępowania kontrolnego). Zawiera ona wymagane przepisami prawa (art.210 § 1 pkt 7 Ordynacji pod.)pouczenie o trybie odwoławczym, wskazujące rodzaj środka zaskarżenia, termin i sposób jego wnoszenia.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.u. nr 153, poz.1270; dalej cyt. jako p.p.s.a.) skargę do sądu "można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie". Jak już stwierdzono, skarżącej Spółce przysługiwało prawo do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji do Dyrektora Izby Skarbowej, o czym była pouczona. Odwołania takiego skarżąca jednak nie wniosła w terminie a zatem sprawa nie była dotychczas przedmiotem rozpoznania przez organ odwoławczy w postępowaniu administracyjnym. Nie zostały więc spełnione przewidziane cytowanym przepisem wymogi dopuszczalności skargi.
Należy przy tym podkreślić, iż z treści skargi wniesionej do sądu (nazwanej błędnie "odwołaniem") niewątpliwie wynika,że przedmiotem zaskarżenia jest powołana na wstępie decyzja rozstrzygająca co do istoty w kwestii podatku VAT za wrzesień 2001r. Wynika to nie tylko z elementów formalnych skargi (oznaczenie zaskarżonej decyzji) ale także z jej treści, odnoszącej się wprost do rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu pierwszej instancji.
Z powyższych względów skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58§ 1 pkt 6 p.p.s.a.
Stwierdzić ponadto należy,że wobec uchybienia terminowi do wniesienia skargi, w sprawie wydane zostały także postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oraz w sprawie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Obydwa te postanowienia podlegają kontroli sądowej w odrębnym trybie, o czym strona została pouczona w treści doręczonych jej postanowień.
W tym stanie sprawy orzec więc należało jak w sentencji.