Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 10 lutego 2012 r. zawartym w skardze, M. S. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. Następnie ze złożonego na wezwanie oświadczenia, na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF wynikało, że na utrzymaniu ma dwójkę małoletnich dzieci w wieku 10 lat i 6 lat. Uzyskuje dochody z wynagrodzenia za pracę w kwocie 1.500 zł brutto oraz z tytułu alimentów w wysokości 700 zł. Nie posiada majątku.
Argumentując trudną sytuację materialną wnioskodawczyni wskazała, iż na miesięczne wydatki składają się: opłaty z tytułu utrzymania mieszkania w wysokości 580 zł, opłata za przedszkole w wysokości 230 zł, za szkołę 200 zł. Po opłaceniu ww. kosztów na bieżące utrzymanie pozostaje skarżącej kwota 790 zł.
Rozpoznając niniejszy wniosek wskazać należy, iż zgodnie z treścią przepisu art. 246 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, w przypadku gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast stosownie do pkt 2 §1 art. 246 ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W myśl art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Z powyższej regulacji wynika, iż chcąc ubiegać się o prawo pomocy, strona musi wykazać, że rzeczywiście nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bądź pełnych kosztów postępowania - w tym drugim przypadku bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Strona ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy musi zatem uprawdopodobnić, iż jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie. Nie wystarczy przy tym wykazanie, iż poniesienie kosztów postępowania sądowego pogorszy sytuację materialną strony. Strona wykazać powinna, że posiadane środki są tak skromne, że uiszczenie kosztów tego postępowania spowoduje uszczerbek w wydatkach na zaspokojenie najniezbędniejszych jej potrzeb, a ponadto, że środki, którymi dysponuje nie dają możliwości poczynienia jakichkolwiek oszczędności, które mogłyby być przeznaczone na ten cel.
Przedstawiona powyżej sytuacja materialna wnioskodawczyni wskazuje, że nie posiada ona środków pieniężnych jak i majątku na opłacenie kosztów sądowych. Z przedstawionego oświadczenia wynika, że po opłaceniu stałych kosztów utrzymania w postaci opłat za mieszkanie, opłaty za przedszkole i szkołę, skarżącej na zakup środków żywnościowych, środków higienicznych czy też zakup niezbędnej odzieży dla trzyosobowej rodziny pozostaje kwota 790 zł. Podkreślić należy także, że skarżąca nie posiada majątku. Mając na uwadze powyższe, rozpoznający wniosek uznał, że skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym w postaci zwolnienia od kosztów sądowych.
W związku z tym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.