Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Ol 148/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę S.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych.
W dniu 14 kwietnia 2014 r. pełnomocnik przedłożył Sądowi opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku Sądu. Następnie w dniu 20 października 2014 r. wniósł o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie ww. opinii, oświadczając, iż opłaty związane z udzieleniem pomocy prawnej nie zostały zapłacone w części ani w całości. Ponadto, w odpowiedzi na wezwanie Sądu, pełnomocnik przy piśmie z dnia 28 października 2014 r. przedstawił kopię pierwszej strony opinii, na której skarżący pokwitował odbiór opinii w dniu 14 kwietnia 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W świetle art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153, dalej jako rozporządzenie).
Z przepisu § 3 ust. 2 pkt 2 w/w rozporządzenia wynika, że zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej należy się pełnomocnikowi z urzędu m.in. za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Powyższy przepis stanowi jednocześnie, że wysokość stawki minimalnej opłaty za te czynności wynosi 50% kwoty wynagrodzenia określonej w § 3 ust. 1 rozporządzenia, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy – 75 % tej kwoty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stosownie zaś do § 3 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie wynosi 240 zł.
Z kolei, na podstawie § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu, opłatę, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie.
Powołane wyżej przepisy rozporządzenia określają zamknięty katalog czynności procesowych, za dokonanie których doradcy podatkowemu należy się wynagrodzenie oraz przypisuje do każdej z tych czynności odpowiednie kwoty wynagrodzenia.
W sytuacji zatem, gdy podjęcie przez wnioskodawcę czynności procesowych w imieniu skarżącego w postaci sporządzenia opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej nie budzi wątpliwości, wniosek o zasądzenie kosztów z tego tytułu zasługuje na uwzględnienie. Wysokość wynagrodzenia ustalono w kwocie 147,60 zł (120 zł + 27,60 zł podatek VAT).
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 250 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.